Shri Sai Chalisa, Sai Baba Chalisa
Pahle Sai Ke Charno Mein, Apna
Shri Sai Chalisa, Sai Baba Chalisa
Pahle Sai Ke Charno Mein, Apna
ਸ਼੍ਲੋਕ 1
॥ ਸ਼੍ਰੀ ਸਾਈਂ ਚਾਲੀਸਾ ॥
ਪਹਲੇ ਸਾਈ ਕੇ ਚਰਣੋਂ ਮੇਂ,
ਅਪਨਾ ਸ਼ੀਸ਼ ਨਮਾਊਂ ਮੈਂ।
ਕੈਸੇ ਸ਼ਿਰਡੀ ਸਾਈ ਆਏ,
ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸੁਨਾਊਂ ਮੈਂ॥
ਕੌਨ ਹੈ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾ ਕੌਨ ਹੈ,
ਯੇ ਨ ਕਿਸੀ ਨੇ ਭੀ ਜਾਨਾ।
ਕਹਾਂ ਜਨ੍ਮ ਸਾਈ ਨੇ ਧਾਰਾ,
ਪ੍ਰਸ਼੍ਨ ਪਹੇਲੀ ਰਹਾ ਬਨਾ॥
ਕੋਈ ਕਹੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾ ਕੇ,
ਯੇ ਰਾਮਚਨ੍ਦ੍ਰ ਭਗਵਾਨ ਹੈਂ।
ਕੋਈ ਕਹਤਾ ਸਾਈ ਬਾਬਾ,
ਪਵਨ ਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ ਹੈਂ॥
ਕੋਈ ਕਹਤਾ ਮਂਗਲ ਮੂਰ੍ਤਿ,
ਸ਼੍ਰੀ ਗਜਾਨਂਦ ਹੈਂ ਸਾਈ।
ਕੋਈ ਕਹਤਾ ਗੋਕੁਲ ਮੋਹਨ,
ਦੇਵਕੀ ਨਨ੍ਦਨ ਹੈਂ ਸਾਈ॥
ਸ਼ਂਕਰ ਸਮਝੇ ਭਕ੍ਤ ਕਈ ਤੋ,
ਬਾਬਾ ਕੋ ਭਜਤੇ ਰਹਤੇ।
ਕੋਈ ਕਹ ਅਵਤਾਰ ਦਤ੍ਤ ਕਾ,
ਪੂਜਾ ਸਾਈ ਕੀ ਕਰਤੇ॥
ਕੁਛ ਭੀ ਮਾਨੋ ਉਨਕੋ ਤੁਮ,
ਪਰ ਸਾਈ ਹੈਂ ਸਚ੍ਚੇ ਭਗਵਾਨ।
ਬਡ़ੇ ਦਯਾਲੁ ਦੀਨਬਨ੍ਧੁ,
ਕਿਤਨੋਂ ਕੋ ਦਿਯਾ ਜੀਵਨ ਦਾਨ॥
ਕਈ ਵਰ੍ष ਪਹਲੇ ਕੀ ਘਟਨਾ,
ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਸੁਨਾਊਂਗਾ ਮੈਂ ਬਾਤ।
ਕਿਸੀ ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਕੀ,
ਸ਼ਿਰਡੀ ਮੇਂ ਆਈ ਥੀ ਬਾਰਾਤ॥
ਆਯਾ ਸਾਥ ਉਸੀ ਕੇ ਥਾ,
ਬਾਲਕ ਏਕ ਬਹੁਤ ਸੁਨ੍ਦਰ।
ਆਯਾ, ਆਕਰ ਵਹੀਂ ਬਸ ਗਯਾ,
ਪਾਵਨ ਸ਼ਿਰਡੀ ਕਿਯਾ ਨਗਰ॥
ਕਈ ਦਿਨੋਂ ਤਕ ਭਟਕਤਾ,
ਭਿਕ੍षਾ ਮਾਁਗ ਉਸਨੇ ਦਰ-ਦਰ।
ਔਰ ਦਿਖਾਈ ਐਸੀ ਲੀਲਾ,
ਜਗ ਮੇਂ ਜੋ ਹੋ ਗਈ ਅਮਰ॥
ਜੈਸੇ-ਜੈਸੇ ਅਮਰ ਉਮਰ ਬਢ़ੀ,
ਬਢ़ਤੀ ਹੀ ਵੈਸੇ ਗਈ ਸ਼ਾਨ।
ਘਰ-ਘਰ ਹੋਨੇ ਲਗਾ ਨਗਰ ਮੇਂ,
ਸਾਈ ਬਾਬਾ ਕਾ ਗੁਣਗਾਨ
ਸ਼੍ਲੋਕ 2
ਦਿਗ੍-ਦਿਗਨ੍ਤ ਮੇਂ ਲਗਾ ਗੂਂਜਨੇ,
ਫਿਰ ਤੋ ਸਾਈਂਜੀ ਕਾ ਨਾਮ।
ਦੀਨ-ਦੁਖੀ ਕੀ ਰਕ੍षਾ ਕਰਨਾ,
ਯਹੀ ਰਹਾ ਬਾਬਾ ਕਾ ਕਾਮ॥
ਬਾਬਾ ਕੇ ਚਰਣੋਂ ਮੇਂ ਜਾਕਰ,
ਜੋ ਕਹਤਾ ਮੈਂ ਹੂਂ ਨਿਰ੍ਧਨ।
ਦਯਾ ਉਸੀ ਪਰ ਹੋਤੀ ਉਨਕੀ,
ਖੁਲ ਜਾਤੇ ਦੁਃਖ ਕੇ ਬਂਧਨ॥
ਕਭੀ ਕਿਸੀ ਨੇ ਮਾਂਗੀ ਭਿਕ੍षਾ,
ਦੋ ਬਾਬਾ ਮੁਝਕੋ ਸਂਤਾਨ।
ਏਵਂ ਅਸ੍ਤੁ ਤਬ ਕਹਕਰ ਸਾਈ,
ਦੇਤੇ ਥੇ ਉਸਕੋ ਵਰਦਾਨ॥
ਸ੍ਵਯਂ ਦੁਃਖੀ ਬਾਬਾ ਹੋ ਜਾਤੇ,
ਦੀਨ-ਦੁਃਖੀ ਜਨ ਕਾ ਲਖ ਹਾਲ।
ਅਨ੍ਤਃਕਰਣ ਸ਼੍ਰੀ ਸਾਈ ਕਾ,
ਸਾਗਰ ਜੈਸਾ ਰਹਾ ਵਿਸ਼ਾਲ॥
ਭਕ੍ਤ ਏਕ ਮਦ੍ਰਾਸੀ ਆਯਾ,
ਘਰ ਕਾ ਬਹੁਤ ਬ़ਡ़ਾ ਧਨਵਾਨ।
ਮਾਲ ਖਜਾਨਾ ਬੇਹਦ ਉਸਕਾ,
ਕੇਵਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸਂਤਾਨ॥
ਲਗਾ ਮਨਾਨੇ ਸਾਈਨਾਥ ਕੋ,
ਬਾਬਾ ਮੁਝ ਪਰ ਦਯਾ ਕਰੋ।
ਝਂਝਾ ਸੇ ਝਂਕृਤ ਨੈਯਾ ਕੋ,
ਤੁਮ੍ਹੀਂ ਮੇਰੀ ਪਾਰ ਕਰੋ॥
ਕੁਲਦੀਪਕ ਕੇ ਬਿਨਾ ਅਂਧੇਰਾ,
ਛਾਯਾ ਹੁਆ ਘਰ ਮੇਂ ਮੇਰੇ।
ਇਸਲਿਏ ਆਯਾ ਹੂਁ ਬਾਬਾ,
ਹੋਕਰ ਸ਼ਰਣਾਗਤ ਤੇਰੇ॥
ਕੁਲਦੀਪਕ ਕੇ ਅਭਾਵ ਮੇਂ,
ਵ੍ਯਰ੍ਥ ਹੈ ਦੌਲਤ ਕੀ ਮਾਯਾ।
ਆਜ ਭਿਖਾਰੀ ਬਨਕਰ ਬਾਬਾ,
ਸ਼ਰਣ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਮੈਂ ਆਯਾ॥
ਦੇ ਦੋ ਮੁਝਕੋ ਪੁਤ੍ਰ-ਦਾਨ,
ਮੈਂ ऋਣੀ ਰਹੂਂਗਾ ਜੀਵਨ ਭਰ।
ਔਰ ਕਿਸੀ ਕੀ ਆਸ਼ਾ ਨ ਮੁਝਕੋ,
ਸਿਰ੍ਫ ਭਰੋਸਾ ਹੈ ਤੁਮ ਪਰ॥
ਅਨੁਨਯ-ਵਿਨਯ ਬਹੁਤ ਕੀ ਉਸਨੇ,
ਚਰਣੋਂ ਮੇਂ ਧਰ ਕੇ ਸ਼ੀਸ਼।
ਤਬ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ ਹੋਕਰ ਬਾਬਾ ਨੇ,
ਦਿਯਾ ਭਕ੍ਤ ਕੋ ਯਹ ਆਸ਼ੀਸ਼
॥10॥
ਸ਼੍ਲੋਕ 3
"ਅਲ੍ਲਾ ਭਲਾ ਕਰੇਗਾ ਤੇਰਾ",
ਪੁਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮ ਹੋ ਤੇਰੇ ਘਰ।
ਕृਪਾ ਰਹੇਗੀ ਤੁਝ ਪਰ ਉਸਕੀ,
ਔਰ ਤੇਰੇ ਉਸ ਬਾਲਕ ਪਰ॥
ਅਬ ਤਕ ਨਹੀਂ ਕਿਸੀ ਨੇ ਪਾਯਾ,
ਸਾਈ ਕੀ ਕृਪਾ ਕਾ ਪਾਰ।
ਪੁਤ੍ਰ ਰਤ੍ਨ ਦੇ ਮਦ੍ਰਾਸੀ ਕੋ,
ਧਨ੍ਯ ਕਿਯਾ ਉਸਕਾ ਸਂਸਾਰ॥
ਤਨ-ਮਨ ਸੇ ਜੋ ਭਜੇ ਉਸੀ ਕਾ,
ਜਗ ਮੇਂ ਹੋਤਾ ਹੈ ਉਦ੍ਧਾਰ।
ਸਾਂਚ ਕੋ ਆਂਚ ਨਹੀਂ ਹੈਂ ਕੋਈ,
ਸਦਾ ਝੂਠ ਕੀ ਹੋਤੀ ਹਾਰ॥
ਮੈਂ ਹੂਂ ਸਦਾ ਸਹਾਰੇ ਉਸਕੇ,
ਸਦਾ ਰਹੂਁਗਾ ਉਸਕਾ ਦਾਸ।
ਸਾਈ ਜੈਸਾ ਪ੍ਰਭੁ ਮਿਲਾ ਹੈ,
ਇਤਨੀ ਹੀ ਕਮ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ਆਸ॥
ਮੇਰਾ ਭੀ ਦਿਨ ਥਾ ਏਕ ਐਸਾ,
ਮਿਲਤੀ ਨਹੀਂ ਮੁਝੇ ਰੋਟੀ।
ਤਨ ਪਰ ਕਪ़ਡ़ਾ ਦੂਰ ਰਹਾ ਥਾ,
ਸ਼ੇष ਰਹੀ ਨਨ੍ਹੀਂ ਸੀ ਲਂਗੋਟੀ॥
ਸਰਿਤਾ ਸਨ੍ਮੁਖ ਹੋਨੇ ਪਰ ਭੀ,
ਮੈਂ ਪ੍ਯਾਸਾ ਕਾ ਪ੍ਯਾਸਾ ਥਾ।
ਦੁਰ੍ਦਿਨ ਮੇਰਾ ਮੇਰੇ ਊਪਰ,
ਦਾਵਾਗ੍ਨੀ ਬਰਸਾਤਾ ਥਾ॥
ਧਰਤੀ ਕੇ ਅਤਿਰਿਕ੍ਤ ਜਗਤ ਮੇਂ,
ਮੇਰਾ ਕੁਛ ਅਵਲਮ੍ਬ ਨ ਥਾ।
ਬਨਾ ਭਿਖਾਰੀ ਮੈਂ ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ,
ਦਰ-ਦਰ ਠੋਕਰ ਖਾਤਾ ਥਾ॥
ਐਸੇ ਮੇਂ ਏਕ ਮਿਤ੍ਰ ਮਿਲਾ ਜੋ,
ਪਰਮ ਭਕ੍ਤ ਸਾਈ ਕਾ ਥਾ।
ਜਂਜਾਲੋਂ ਸੇ ਮੁਕ੍ਤ ਮਗਰ,
ਜਗਤੀ ਮੇਂ ਵਹ ਭੀ ਮੁਝਸਾ ਥਾ॥
ਬਾਬਾ ਕੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਕੀ ਖਾਤਿਰ,
ਮਿਲ ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਕਿਯਾ ਵਿਚਾਰ।
ਸਾਈ ਜੈਸੇ ਦਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿ ਕੇ,
ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਕੋ ਹੋ ਗਏ ਤੈਯਾਰ॥
ਪਾਵਨ ਸ਼ਿਰਡੀ ਨਗਰ ਮੇਂ ਜਾਕਰ,
ਦੇਖ ਮਤਵਾਲੀ ਮੂਰਤਿ।
ਧਨ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਹੋ ਗਯਾ ਕਿ ਹਮਨੇ,
ਜਬ ਦੇਖੀ ਸਾਈ ਕੀ ਸੂਰਤਿ
॥20॥
ਸ਼੍ਲੋਕ 4
ਜਬ ਸੇ ਕਿਏ ਹੈਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਹਮਨੇ,
ਦੁਃਖ ਸਾਰਾ ਕਾਫੂਰ ਹੋ ਗਯਾ।
ਸਂਕਟ ਸਾਰੇ ਮਿਟੈ ਔਰ,
ਵਿਪਦਾਓਂ ਕਾ ਅਨ੍ਤ ਹੋ ਗਯਾ॥
ਮਾਨ ਔਰ ਸਮ੍ਮਾਨ ਮਿਲਾ,
ਭਿਕ੍षਾ ਮੇਂ ਹਮਕੋ ਬਾਬਾ ਸੇ।
ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤ ਹੋ ਉਠੇ ਜਗਤ ਮੇਂ,
ਹਮ ਸਾਈ ਕੀ ਆਭਾ ਸੇ॥
ਬਾਬਾ ਨੇ ਸਨ੍ਮਾਨ ਦਿਯਾ ਹੈ,
ਮਾਨ ਦਿਯਾ ਇਸ ਜੀਵਨ ਮੇਂ।
ਇਸਕਾ ਹੀ ਸਂਬਲ ਲੇ ਮੈਂ,
ਹਂਸਤਾ ਜਾਊਂਗਾ ਜੀਵਨ ਮੇਂ॥
ਸਾਈ ਕੀ ਲੀਲਾ ਕਾ ਮੇਰੇ,
ਮਨ ਪਰ ਐਸਾ ਅਸਰ ਹੁਆ।
ਲਗਤਾ ਜਗਤੀ ਕੇ ਕਣ-ਕਣ ਮੇਂ,
ਜੈਸੇ ਹੋ ਵਹ ਭਰਾ ਹੁਆ॥
"ਕਾਸ਼ੀਰਾਮ" ਬਾਬਾ ਕਾ ਭਕ੍ਤ,
ਸ਼ਿਰਡੀ ਮੇਂ ਰਹਤਾ ਥਾ।
ਮੈਂ ਸਾਈ ਕਾ ਸਾਈ ਮੇਰਾ,
ਵਹ ਦੁਨਿਯਾ ਸੇ ਕਹਤਾ ਥਾ॥
ਸੀਕਰ ਸ੍ਵਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰ ਬੇਚਤਾ,
ਗ੍ਰਾਮ-ਨਗਰ ਬਾਜਾਰੋਂ ਮੇਂ।
ਝਂਕृਤ ਉਸਕੀ ਹृਦਯ ਤਂਤ੍ਰੀ ਥੀ,
ਸਾਈ ਕੀ ਝਂਕਾਰੋਂ ਮੇਂ॥
ਸ੍ਤਬ੍ਧ ਨਿਸ਼ਾ ਥੀ, ਥੇ ਸੋਯ,
ਰਜਨੀ ਆਂਚਲ ਮੇਂ ਚਾਁਦ ਸਿਤਾਰੇ।
ਨਹੀਂ ਸੂਝਤਾ ਰਹਾ ਹਾਥ ਕੋ,
ਹਾਥ ਤਿਮਿਰ ਕੇ ਮਾਰੇ॥
ਵਸ੍ਤ੍ਰ ਬੇਚਕਰ ਲੌਟ ਰਹਾ ਥਾ,
ਹਾਯ! ਹਾਟ ਸੇ ਕਾਸ਼ੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰ ਬ़ਡ़ਾ ਸਂਯੋਗ ਕਿ ਉਸ ਦਿਨ,
ਆਤਾ ਥਾ ਏਕਾਕੀ॥
ਘੇਰ ਰਾਹ ਮੇਂ ਖ़ਡ़ੇ ਹੋ ਗਏ,
ਉਸੇ ਕੁਟਿਲ ਅਨ੍ਯਾਯੀ।
ਮਾਰੋ ਕਾਟੋ ਲੂਟੋ ਇਸਕੀ ਹੀ,
ਧ੍ਵਨਿ ਪ़ਡ़ੀ ਸੁਨਾਈ॥
ਲੂਟ ਪੀਟਕਰ ਉਸੇ ਵਹਾਁ ਸੇ,
ਕੁਟਿਲ ਗਏ ਚਮ੍ਪਤ ਹੋ।
ਆਘਾਤੋਂ ਮੇਂ ਮਰ੍ਮਾਹਤ ਹੋ,
ਉਸਨੇ ਦੀ ਸਂਜ੍ਞਾ ਖੋ
॥30॥
ਸ਼੍ਲੋਕ 5
ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤਕ ਪ़ਡ़ਾ ਰਹ ਵਹ,
ਵਹੀਂ ਉਸੀ ਹਾਲਤ ਮੇਂ।
ਜਾਨੇ ਕਬ ਕੁਛ ਹੋਸ਼ ਹੋ ਉਠਾ,
ਵਹੀਂ ਉਸਕੀ ਪਲਕ ਮੇਂ॥
ਅਨਜਾਨੇ ਹੀ ਉਸਕੇ ਮੁਂਹ ਸੇ,
ਨਿਕਲ ਪ़ਡ़ਾ ਥਾ ਸਾਈ।
ਜਿਸਕੀ ਪ੍ਰਤਿਧ੍ਵਨਿ ਸ਼ਿਰਡੀ ਮੇਂ,
ਬਾਬਾ ਕੋ ਪ़ਡ़ੀ ਸੁਨਾਈ॥
ਕ੍षੁਬ੍ਧ ਹੋ ਉਠਾ ਮਾਨਸ ਉਨਕਾ,
ਬਾਬਾ ਗਏ ਵਿਕਲ ਹੋ।
ਲਗਤਾ ਜੈਸੇ ਘਟਨਾ ਸਾਰੀ,
ਘਟੀ ਉਨ੍ਹੀਂ ਕੇ ਸਨ੍ਮੁਖ ਹੋ॥
ਉਨ੍ਮਾਦੀ ਸੇ ਇ़ਧਰ-ਉ़ਧਰ ਤਬ,
ਬਾਬਾ ਲੇਗੇ ਭਟਕਨੇ।
ਸਨ੍ਮੁਖ ਚੀਜੇਂ ਜੋ ਭੀ ਆਈ,
ਉਨਕੋ ਲਗਨੇ ਪਟਕਨੇ॥
ਔਰ ਧਧਕਤੇ ਅਂਗਾਰੋਂ ਮੇਂ,
ਬਾਬਾ ਨੇ ਅਪਨਾ ਕਰ ਡਾਲਾ।
ਹੁਏ ਸਸ਼ਂਕਿਤ ਸਭੀ ਵਹਾਁ,
ਲਖ ਤਾਣ੍ਡਵਨृਤ੍ਯ ਨਿਰਾਲਾ॥
ਸਮਝ ਗਏ ਸਬ ਲੋਗ,
ਕਿ ਕੋਈ ਭਕ੍ਤ ਪ़ਡ़ਾ ਸਂਕਟ ਮੇਂ।
ਕ੍षੁਭਿਤ ਖ़ਡ़ੇ ਥੇ ਸਭੀ ਵਹਾਁ,
ਪਰ ਪ़ਡ़ੇ ਹੁਏ ਵਿਸ੍ਮਯ ਮੇਂ॥
ਉਸੇ ਬਚਾਨੇ ਕੀ ਹੀ ਖਾਤਿਰ,
ਬਾਬਾ ਆਜ ਵਿਕਲ ਹੈ।
ਉਸਕੀ ਹੀ ਪੀ़ਡ़ਾ ਸੇ ਪੀਡਿਤ,
ਉਨਕੀ ਅਨ੍ਤਃਸ੍ਥਲ ਹੈ॥
ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਹੀ ਵਿਵਿਧ ਨੇ ਅਪਨੀ,
ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਾ ਦਿਖਲਾਈ।
ਲਖ ਕਰ ਜਿਸਕੋ ਜਨਤਾ ਕੀ,
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸਰਿਤਾ ਲਹਰਾਈ॥
ਲੇਕਰ ਸਂਜ੍ਞਾਹੀਨ ਭਕ੍ਤ ਕੋ,
ਗਾ़ਡ़ੀ ਏਕ ਵਹਾਁ ਆਈ।
ਸਨ੍ਮੁਖ ਅਪਨੇ ਦੇਖ ਭਕ੍ਤ ਕੋ,
ਸਾਈ ਕੀ ਆਂਖੇਂ ਭਰ ਆਈ॥
ਸ਼ਾਂਤ, ਧੀਰ, ਗਂਭੀਰ, ਸਿਨ੍ਧੁ ਸਾ,
ਬਾਬਾ ਕਾ ਅਨ੍ਤਃਸ੍ਥਲ।
ਆਜ ਨ ਜਾਨੇ ਕ੍ਯੋਂ ਰਹ-ਰਹਕਰ,
ਹੋ ਜਾਤਾ ਥਾ ਚਂਚਲ
॥40॥
ਸ਼੍ਲੋਕ 6
ਆਜ ਦਯਾ ਕੀ ਮੂਰ੍ਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਥਾ,
ਬਨਾ ਹੁਆ ਉਪਚਾਰੀ।
ਔਰ ਭਕ੍ਤ ਕੇ ਲਿਏ ਆਜ ਥਾ,
ਦੇਵ ਬਨਾ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰੀ॥
ਆਜ ਭਕ੍ਤਿ ਕੀ ਵਿषਮ ਪਰੀਕ੍षਾ ਮੇਂ,
ਸਫਲ ਹੁਆ ਥਾ ਕਾਸ਼ੀ।
ਉਸਕੇ ਹੀ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਕੀ ਖਾਤਿਰ ਥੇ,
ਉਮ़ਡ़ੇ ਨਗਰ-ਨਿਵਾਸੀ॥
ਜਬ ਭੀ ਔਰ ਜਹਾਂ ਭੀ ਕੋਈ,
ਭਕ੍ਤ ਪ़ਡ़ੇ ਸਂਕਟ ਮੇਂ।
ਉਸਕੀ ਰਕ੍षਾ ਕਰਨੇ ਬਾਬਾ,
ਆਤੇ ਹੈਂ ਪਲਭਰ ਮੇਂ॥
ਯੁਗ-ਯੁਗ ਕਾ ਹੈ ਸਤ੍ਯ ਯਹ,
ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਨਈ ਕਹਾਨੀ।
ਆਪਤਗ੍ਰਸ੍ਤ ਭਕ੍ਤ ਜਬ ਹੋਤਾ,
ਜਾਤੇ ਖੁਦ ਅਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮੀ॥
ਭੇਦ-ਭਾਵ ਸੇ ਪਰੇ ਪੁਜਾਰੀ,
ਮਾਨਵਤਾ ਕੇ ਥੇ ਸਾਈ।
ਜਿਤਨੇ ਪ੍ਯਾਰੇ ਹਿਨ੍ਦੁ-ਮੁਸ੍ਲਿਮ,
ਉਤਨੇ ਹੀ ਥੇ ਸਿਕ੍ਖ ਈਸਾਈ॥
ਭੇਦ-ਭਾਵ ਮਨ੍ਦਿਰ-ਮਸ੍ਜਿਦ ਕਾ,
ਤੋਡ़-ਫੋਡ़ ਬਾਬਾ ਨੇ ਡਾਲਾ।
ਰਾਹ ਰਹੀਮ ਸਭੀ ਉਨਕੇ ਥੇ,
ਕृष੍ਣ ਕਰੀਮ ਅਲ੍ਲਾਤਾਲਾ॥
ਘਣ੍ਟੇ ਕੀ ਪ੍ਰਤਿਧ੍ਵਨਿ ਸੇ ਗੂਂਜਾ,
ਮਸ੍ਜਿਦ ਕਾ ਕੋਨਾ-ਕੋਨਾ।
ਮਿਲੇ ਪਰਸ੍ਪਰ ਹਿਨ੍ਦੁ-ਮੁਸ੍ਲਿਮ,
ਪ੍ਯਾਰ ਬਢ़ਾ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਦੂਨਾ॥
ਚਮਤ੍ਕਾਰ ਥਾ ਕਿਤਨਾ ਸੁਨ੍ਦਰ,
ਪਰਿਚਯ ਇਸ ਕਾਯਾ ਨੇ ਦੀ।
ਔਰ ਨੀਮ ਕਡੁਵਾਹਟ ਮੇਂ ਭੀ,
ਮਿਠਾਸ ਬਾਬਾ ਨੇ ਭਰ ਦੀ॥
ਸਬ ਕੋ ਸ੍ਨੇਹ ਦਿਯਾ ਸਾਈ ਨੇ,
ਸਬਕੋ ਸਂਤੁਲ ਪ੍ਯਾਰ ਕਿਯਾ।
ਜੋ ਕੁਛ ਜਿਸਨੇ ਭੀ ਚਾਹਾ,
ਬਾਬਾ ਨੇ ਉਸਕੋ ਵਹੀ ਦਿਯਾ॥
ਐਸੇ ਸ੍ਨੇਹਸ਼ੀਲ ਭਾਜਨ ਕਾ,
ਨਾਮ ਸਦਾ ਜੋ ਜਪਾ ਕਰੇ।
ਪਰ੍ਵਤ ਜੈਸਾ ਦੁਃਖ ਨ ਕ੍ਯੋਂ ਹੋ,
ਪਲਭਰ ਮੇਂ ਵਹ ਦੂਰ ਟਰੇ
॥50॥
ਸ਼੍ਲੋਕ 7
ਸਾਈ ਜੈਸਾ ਦਾਤਾ ਹਮ,
ਅਰੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ ਕੋਈ।
ਜਿਸਕੇ ਕੇਵਲ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਸੇ ਹੀ,
ਸਾਰੀ ਵਿਪਦਾ ਦੂਰ ਗਈ॥
ਤਨ ਮੇਂ ਸਾਈ, ਮਨ ਮੇਂ ਸਾਈ,
ਸਾਈ-ਸਾਈ ਭਜਾ ਕਰੋ।
ਅਪਨੇ ਤਨ ਕੀ ਸੁਧਿ-ਬੁਧਿ ਖੋਕਰ,
ਸੁਧਿ ਉਸਕੀ ਤੁਮ ਕਿਯਾ ਕਰੋ॥
ਜਬ ਤੂ ਅਪਨੀ ਸੁਧਿ ਤਜ,
ਬਾਬਾ ਕੀ ਸੁਧਿ ਕਿਯਾ ਕਰੇਗਾ।
ਔਰ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਬਾਬਾ-ਬਾਬਾ,
ਹੀ ਤੂ ਰਟਾ ਕਰੇਗਾ॥
ਤੋ ਬਾਬਾ ਕੋ ਅਰੇ! ਵਿਵਸ਼ ਹੋ,
ਸੁਧਿ ਤੇਰੀ ਲੇਨੀ ਹੀ ਹੋਗੀ।
ਤੇਰੀ ਹਰ ਇਚ੍ਛਾ ਬਾਬਾ ਕੋ,
ਪੂਰੀ ਹੀ ਕਰਨੀ ਹੋਗੀ॥
ਜਂਗਲ, ਜਗਂਲ ਭਟਕ ਨ ਪਾਗਲ,
ਔਰ ਢੂਂਢ़ਨੇ ਬਾਬਾ ਕੋ।
ਏਕ ਜਗਹ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਰਡੀ ਮੇਂ,
ਤੂ ਪਾਏਗਾ ਬਾਬਾ ਕੋ॥
ਧਨ੍ਯ ਜਗਤ ਮੇਂ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹੈ ਵਹ,
ਜਿਸਨੇ ਬਾਬਾ ਕੋ ਪਾਯਾ।
ਦੁਃਖ ਮੇਂ, ਸੁਖ ਮੇਂ ਪ੍ਰਹਰ ਆਠ ਹੋ,
ਸਾਈ ਕਾ ਹੀ ਗੁਣ ਗਾਯਾ॥
ਗਿਰੇ ਸਂਕਟੋਂ ਕੇ ਪਰ੍ਵਤ,
ਚਾਹੇ ਬਿਜਲੀ ਹੀ ਟੂਟ ਪਡ़ੇ।
ਸਾਈ ਕਾ ਲੇ ਨਾਮ ਸਦਾ ਤੁਮ,
ਸਨ੍ਮੁਖ ਸਬ ਕੇ ਰਹੋ ਅਡ़ੇ॥
ਇਸ ਬੂਢ़ੇ ਕੀ ਸੁਨ ਕਰਾਮਤ,
ਤੁਮ ਹੋ ਜਾਓਗੇ ਹੈਰਾਨ।
ਦਂਗ ਰਹ ਗਏ ਸੁਨਕਰ ਜਿਸਕੋ,
ਜਾਨੇ ਕਿਤਨੇ ਚਤੁਰ ਸੁਜਾਨ॥
ਏਕ ਬਾਰ ਸ਼ਿਰਡੀ ਮੇਂ ਸਾਧੁ,
ਢ़ੋਂਗੀ ਥਾ ਕੋਈ ਆਯਾ।
ਭੋਲੀ-ਭਾਲੀ ਨਗਰ-ਨਿਵਾਸੀ,
ਜਨਤਾ ਕੋ ਥਾ ਭਰਮਾਯਾ॥
ਜਡ़ੀ-ਬੂਟਿਯਾਂ ਉਨ੍ਹੇਂ ਦਿਖਾਕਰ,
ਕਰਨੇ ਲਗਾ ਵਹ ਭਾषਣ।
ਕਹਨੇ ਲਗਾ ਸੁਨੋ ਸ਼੍ਰੋਤਾਗਣ,
ਘਰ ਮੇਰਾ ਹੈ ਵृਨ੍ਦਾਵਨ
॥60॥
ਸ਼੍ਲੋਕ 8
ਔषਧਿ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਏਕ ਹੈ,
ਔਰ ਅਜਬ ਇਸਮੇਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿ।
ਇਸਕੇ ਸੇਵਨ ਕਰਨੇ ਸੇ ਹੀ,
ਹੋ ਜਾਤੀ ਦੁਃਖ ਸੇ ਮੁਕ੍ਤਿ॥
ਅਗਰ ਮੁਕ੍ਤ ਹੋਨਾ ਚਾਹੋ,
ਤੁਮ ਸਂਕਟ ਸੇ ਬੀਮਾਰੀ ਸੇ।
ਤੋ ਹੈ ਮੇਰਾ ਨਮ੍ਰ ਨਿਵੇਦਨ,
ਹਰ ਨਰ ਸੇ, ਹਰ ਨਾਰੀ ਸੇ॥
ਲੋ ਖਰੀਦ ਤੁਮ ਇਸਕੋ,
ਇਸਕੀ ਸੇਵਨ ਵਿਧਿਯਾਂ ਹੈਂ ਨ੍ਯਾਰੀ।
ਯਦ੍ਯਪਿ ਤੁਚ੍ਛ ਵਸ੍ਤੁ ਹੈ ਯਹ,
ਗੁਣ ਉਸਕੇ ਹੈਂ ਅਤਿ ਭਾਰੀ॥
ਜੋ ਹੈ ਸਂਤਤਿ ਹੀਨ ਯਹਾਂ ਯਦਿ,
ਮੇਰੀ ਔषਧਿ ਕੋ ਖਾਏ।
ਪੁਤ੍ਰ-ਰਤ੍ਨ ਹੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ,
ਅਰੇ ਵਹ ਮੁਂਹ ਮਾਂਗਾ ਫਲ ਪਾਏ॥
ਔषਧਿ ਮੇਰੀ ਜੋ ਨ ਖਰੀਦੇ,
ਜੀਵਨ ਭਰ ਪਛਤਾਏਗਾ।
ਮੁਝ ਜੈਸਾ ਪ੍ਰਾਣੀ ਸ਼ਾਯਦ ਹੀ,
ਅਰੇ ਯਹਾਂ ਆ ਪਾਏਗਾ॥
ਦੁਨਿਯਾ ਦੋ ਦਿਨੋਂ ਕਾ ਮੇਲਾ ਹੈ,
ਮੌਜ ਸ਼ੌਕ ਤੁਮ ਭੀ ਕਰ ਲੋ।
ਅਗਰ ਇਸਸੇ ਮਿਲਤਾ ਹੈ, ਸਬ ਕੁਛ,
ਤੁਮ ਭੀ ਇਸਕੋ ਲੇ ਲੋ॥
ਹੈਰਾਨੀ ਬਢ़ਤੀ ਜਨਤਾ ਕੀ,
ਲਖ ਇਸਕੀ ਕਾਰਸ੍ਤਾਨੀ।
ਪ੍ਰਮੁਦਿਤ ਵਹ ਭੀ ਮਨ- ਹੀ-ਮਨ ਥਾ,
ਲਖ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਨਾਦਾਨੀ॥
ਖਬਰ ਸੁਨਾਨੇ ਬਾਬਾ ਕੋ ਯਹ,
ਗਯਾ ਦੌਡ़ਕਰ ਸੇਵਕ ਏਕ।
ਸੁਨਕਰ ਭृਕੁਟੀ ਤਨੀ ਔਰ,
ਵਿਸ੍ਮਰਣ ਹੋ ਗਯਾ ਸਭੀ ਵਿਵੇਕ॥
ਹੁਕ੍ਮ ਦਿਯਾ ਸੇਵਕ ਕੋ,
ਸਤ੍ਵਰ ਪਕਡ़ ਦੁष੍ਟ ਕੋ ਲਾਓ।
ਯਾ ਸ਼ਿਰਡੀ ਕੀ ਸੀਮਾ ਸੇ,
ਕਪਟੀ ਕੋ ਦੂਰ ਭਗਾਓ॥
ਮੇਰੇ ਰਹਤੇ ਭੋਲੀ-ਭਾਲੀ,
ਸ਼ਿਰਡੀ ਕੀ ਜਨਤਾ ਕੋ।
ਕੌਨ ਨੀਚ ਐਸਾ ਜੋ,
ਸਾਹਸ ਕਰਤਾ ਹੈ ਛਲਨੇ ਕੋ
॥70॥
ਸ਼੍ਲੋਕ 9
ਪਲਭਰ ਮੇਂ ਐਸੇ ਢੋਂਗੀ,
ਕਪਟੀ ਨੀਚ ਲੁਟੇਰੇ ਕੋ।
ਮਹਾਨਾਸ਼ ਕੇ ਮਹਾਗਰ੍ਤ ਮੇਂ ਪਹੁਁਚਾ,
ਦੂਁ ਜੀਵਨ ਭਰ ਕੋ॥
ਤਨਿਕ ਮਿਲਾ ਆਭਾਸ ਮਦਾਰੀ,
ਕ੍ਰੂਰ, ਕੁਟਿਲ ਅਨ੍ਯਾਯੀ ਕੋ।
ਕਾਲ ਨਾਚਤਾ ਹੈ ਅਬ ਸਿਰ ਪਰ,
ਗੁਸ੍ਸਾ ਆਯਾ ਸਾਈ ਕੋ॥
ਪਲਭਰ ਮੇਂ ਸਬ ਖੇਲ ਬਂਦ ਕਰ,
ਭਾਗਾ ਸਿਰ ਪਰ ਰਖਕਰ ਪੈਰ।
ਸੋਚ ਰਹਾ ਥਾ ਮਨ ਹੀ ਮਨ,
ਭਗਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਬ ਖੈਰ॥
ਸਚ ਹੈ ਸਾਈ ਜੈਸਾ ਦਾਨੀ,
ਮਿਲ ਨ ਸਕੇਗਾ ਜਗ ਮੇਂ।
ਅਂਸ਼ ਈਸ਼ ਕਾ ਸਾਈ ਬਾਬਾ,
ਉਨ੍ਹੇਂ ਨ ਕੁਛ ਭੀ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਜਗ ਮੇਂ॥
ਸ੍ਨੇਹ, ਸ਼ੀਲ, ਸੌਜਨ੍ਯ ਆਦਿ ਕਾ,
ਆਭੂषਣ ਧਾਰਣ ਕਰ।
ਬਢ़ਤਾ ਇਸ ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ ਜੋ ਭੀ,
ਮਾਨਵ ਸੇਵਾ ਕੇ ਪਥ ਪਰ॥
ਵਹੀ ਜੀਤ ਲੇਤਾ ਹੈ ਜਗਤੀ ਕੇ,
ਜਨ ਜਨ ਕਾ ਅਨ੍ਤਃਸ੍ਥਲ।
ਉਸਕੀ ਏਕ ਉਦਾਸੀ ਹੀ,
ਜਗ ਕੋ ਕਰ ਦੇਤੀ ਹੈ ਵਿਹ੍ਵਲ॥
ਜਬ-ਜਬ ਜਗ ਮੇਂ ਭਾਰ ਪਾਪ ਕਾ,
ਬਢ़-ਬਢ़ ਹੀ ਜਾਤਾ ਹੈ।
ਉਸੇ ਮਿਟਾਨੇ ਕੀ ਹੀ ਖਾਤਿਰ,
ਅਵਤਾਰੀ ਹੀ ਆਤਾ ਹੈ॥
ਪਾਪ ਔਰ ਅਨ੍ਯਾਯ ਸਭੀ ਕੁਛ,
ਇਸ ਜਗਤੀ ਕਾ ਹਰ ਕੇ।
ਦੂਰ ਭਗਾ ਦੇਤਾ ਦੁਨਿਯਾ ਕੇ,
ਦਾਨਵ ਕੋ ਕ੍षਣ ਭਰ ਕੇ॥
ਸ੍ਨੇਹ ਸੁਧਾ ਕੀ ਧਾਰ ਬਰਸਨੇ,
ਲਗਤੀ ਹੈ ਇਸ ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ।
ਗਲੇ ਪਰਸ੍ਪਰ ਮਿਲਨੇ ਲਗਤੇ,
ਹੈਂ ਜਨ-ਜਨ ਆਪਸ ਮੇਂ॥
ਐਸੇ ਅਵਤਾਰੀ ਸਾਈ,
ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕ ਮੇਂ ਆਕਰ।
ਸਮਤਾ ਕਾ ਯਹ ਪਾਠ ਪਢ़ਾਯਾ,
ਸਬਕੋ ਅਪਨਾ ਆਪ ਮਿਟਾਕਰ
॥80॥
ਸ਼੍ਲੋਕ 10
ਨਾਮ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਮਸ੍ਜਿਦ ਕਾ,
ਰਖਾ ਸ਼ਿਰਡੀ ਮੇਂ ਸਾਈ ਨੇ।
ਦਾਪ, ਤਾਪ, ਸਂਤਾਪ ਮਿਟਾਯਾ,
ਜੋ ਕੁਛ ਆਯਾ ਸਾਈ ਨੇ॥
ਸਦਾ ਯਾਦ ਮੇਂ ਮਸ੍ਤ ਰਾਮ ਕੀ,
ਬੈਠੇ ਰਹਤੇ ਥੇ ਸਾਈ।
ਪਹਰ ਆਠ ਹੀ ਰਾਮ ਨਾਮ ਕੋ,
ਭਜਤੇ ਰਹਤੇ ਥੇ ਸਾਈ॥
ਸੂਖੀ-ਰੂਖੀ ਤਾਜੀ ਬਾਸੀ,
ਚਾਹੇ ਯਾ ਹੋਵੇ ਪਕਵਾਨ।
ਸੌਦਾ ਪ੍ਯਾਰ ਕੇ ਭੂਖੇ ਸਾਈ ਕੀ,
ਖਾਤਿਰ ਥੇ ਸਭੀ ਸਮਾਨ॥
ਸ੍ਨੇਹ ਔਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸੇ ਅਪਨੀ,
ਜਨ ਜੋ ਕੁਛ ਦੇ ਜਾਤੇ ਥੇ।
ਬਡ़ੇ ਚਾਵ ਸੇ ਉਸ ਭੋਜਨ ਕੋ,
ਬਾਬਾ ਪਾਵਨ ਕਰਤੇ ਥੇ॥
ਕਭੀ-ਕਭੀ ਮਨ ਬਹਲਾਨੇ ਕੋ,
ਬਾਬਾ ਬਾਗ ਮੇਂ ਜਾਤੇ ਥੇ।
ਪ੍ਰਮੁਦਿਤ ਮਨ ਮੇਂ ਨਿਰਖ ਪ੍ਰਕृਤਿ,
ਛਟਾ ਕੋ ਵੇ ਹੋਤੇ ਥੇ॥
ਰਂਗ-ਬਿਰਂਗੇ ਪੁष੍ਪ ਬਾਗ ਕੇ,
ਮਂਦ-ਮਂਦ ਹਿਲ-ਡੁਲ ਕਰਕੇ।
ਬੀਹਡ़ ਵੀਰਾਨੇ ਮਨ ਮੇਂ ਭੀ,
ਸ੍ਨੇਹ ਸਲਿਲ ਭਰ ਜਾਤੇ ਥੇ॥
ਐਸੀ ਸਮੁਧੁਰ ਬੇਲਾ ਮੇਂ ਭੀ,
ਦੁਖ ਆਪਾਤ, ਵਿਪਦਾ ਕੇ ਮਾਰੇ।
ਅਪਨੇ ਮਨ ਕੀ ਵ੍ਯਥਾ ਸੁਨਾਨੇ,
ਜਨ ਰਹਤੇ ਬਾਬਾ ਕੋ ਘੇਰੇ॥
ਸੁਨਕਰ ਜਿਨਕੀ ਕਰੂਣਕਥਾ ਕੋ,
ਨਯਨ ਕਮਲ ਭਰ ਆਤੇ ਥੇ।
ਦੇ ਵਿਭੂਤਿ ਹਰ ਵ੍ਯਥਾ, ਸ਼ਾਂਤਿ,
ਉਨਕੇ ਉਰ ਮੇਂ ਭਰ ਦੇਤੇ ਥੇ॥
ਜਾਨੇ ਕ੍ਯਾ ਅਦ੍ਭੁਤ ਸ਼ਿਕ੍ਤ,
ਉਸ ਵਿਭੂਤਿ ਮੇਂ ਹੋਤੀ ਥੀ।
ਜੋ ਧਾਰਣ ਕਰਤੇ ਮਸ੍ਤਕ ਪਰ,
ਦੁਃਖ ਸਾਰਾ ਹਰ ਲੇਤੀ ਥੀ॥
ਧਨ੍ਯ ਮਨੁਜ ਵੇ ਸਾਕ੍षਾਤ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨ,
ਜੋ ਬਾਬਾ ਸਾਈ ਕੇ ਪਾਏ।
ਧਨ੍ਯ ਕਮਲ ਕਰ ਉਨਕੇ ਜਿਨਸੇ,
ਚਰਣ-ਕਮਲ ਵੇ ਪਰਸਾਏ
॥90॥
ਸ਼੍ਲੋਕ 11
ਕਾਸ਼ ਨਿਰ੍ਭਯ ਤੁਮਕੋ ਭੀ,
ਸਾਕ੍षਾਤ੍ ਸਾਈ ਮਿਲ ਜਾਤਾ।
ਵਰ੍षੋਂ ਸੇ ਉਜਡ़ਾ ਚਮਨ ਅਪਨਾ,
ਫਿਰ ਸੇ ਆਜ ਖਿਲ ਜਾਤਾ॥
ਗਰ ਪਕਡ़ਤਾ ਮੈਂ ਚਰਣ ਸ਼੍ਰੀ ਕੇ,
ਨਹੀਂ ਛੋਡ़ਤਾ ਉਮ੍ਰਭਰ।
ਮਨਾ ਲੇਤਾ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਉਨਕੋ,
ਗਰ ਰੂਠਤੇ ਸਾਈ ਮੁਝ ਪਰ॥