Ravidas Chalisa, Shri Ravidas Chalisa
Jo Hovai Ravidasa Tumhari
Ravidas Chalisa, Shri Ravidas Chalisa
Jo Hovai Ravidasa Tumhari
ਸ਼੍ਲੋਕ 1
॥ ਦੋਹਾ ॥
ਬਂਦੌਂ ਵੀਣਾ ਪਾਣਿ ਕੋ,
ਦੇਹੁ ਆਯ ਮੋਹਿਂ ਜ੍ਞਾਨ।
ਪਾਯ ਬੁਦ੍ਧਿ ਰਵਿਦਾਸ ਕੋ,
ਕਰੌਂ ਚਰਿਤ੍ਰ ਬਖਾਨ॥
ਮਾਤੁ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਅਮਿਤ ਹੈ,
ਲਿਖਿ ਨ ਸਕਤ ਹੈ ਦਾਸ।
ਤਾਤੇ ਆਯੋਂ ਸ਼ਰਣ ਮੇਂ,
ਪੁਰਵਹੁ ਜਨ ਕੀ ਆਸ॥
॥ ਚੌਪਾਈ ॥
ਜੈ ਹੋਵੈ ਰਵਿਦਾਸ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ।
ਕृਪਾ ਕਰਹੁ ਹਰਿਜਨ ਹਿਤਕਾਰੀ॥
ਰਾਹੁ ਭਕ੍ਤ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਤਾਤਾ।
ਕਰ੍ਮਾ ਨਾਮ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਮਾਤਾ॥
ਕਾਸ਼ੀ ਢਿਂਗ ਮਾਡੁਰ ਸ੍ਥਾਨਾ।
ਵਰ੍ਣ ਅਛੂਤ ਕਰਤ ਗੁਜਰਾਨਾ॥
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍ष ਉਮ੍ਰ ਜਬ ਆਈ।
ਤੁਮ੍ਹਰੇ ਮਨ ਹਰਿ ਭਕ੍ਤਿ ਸਮਾਈ॥
ਰਾਮਾਨਨ੍ਦ ਕੇ ਸ਼ਿष੍ਯ ਕਹਾਯੇ।
ਪਾਯ ਜ੍ਞਾਨ ਨਿਜ ਨਾਮ ਬਢ़ਾਯੇ॥
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ ਤਰ੍ਕ ਕਾਸ਼ੀ ਮੇਂ ਕੀਨ੍ਹੋਂ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨ ਕੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ ਦੀਨ੍ਹੋਂ॥
ਗਂਗ ਮਾਤੁ ਕੇ ਭਕ੍ਤ ਅਪਾਰਾ।
ਕੌਡ़ੀ ਦੀਨ੍ਹ ਉਨਹਿਂ ਉਪਹਾਰਾ॥
ਪਂਡਿਤ ਜਨ ਤਾਕੋ ਲੈ ਜਾਈ।
ਗਂਗ ਮਾਤੁ ਕੋ ਦੀਨ੍ਹ ਚਢ़ਾਈ॥
ਹਾਥ ਪਸਾਰਿ ਲੀਨ੍ਹ ਚੌਗਾਨੀ।
ਭਕ੍ਤ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਅਮਿਤ ਬਖਾਨੀ॥
ਚਕਿਤ ਭਯੇ ਪਂਡਿਤ ਕਾਸ਼ੀ ਕੇ।
ਦੇਖਿ ਚਰਿਤ ਭਵ ਭਯ ਨਾਸ਼ੀ ਕੇ॥
ਰਲ ਜਟਿਤ ਕਂਗਨ ਤਬ ਦੀਨ੍ਹਾਁ।
ਰਵਿਦਾਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕੀਨ੍ਹਾਁ॥
ਪਂਡਿਤ ਦੀਜੌ ਭਕ੍ਤ ਕੋ ਮੇਰੇ।
ਆਦਿ ਜਨ੍ਮ ਕੇ ਜੋ ਹੈਂ ਚੇਰੇ॥
ਪਹੁਁਚੇ ਪਂਡਿਤ ਢਿਗ ਰਵਿਦਾਸਾ।
ਦੈ ਕਂਗਨ ਪੁਰਇ ਅਭਿਲਾषਾ॥
ਤਬ ਰਵਿਦਾਸ ਕਹੀ ਯਹ ਬਾਤਾ।
ਦੂਸਰ ਕਂਗਨ ਲਾਵਹੁ ਤਾਤਾ॥
ਪਂਡਿਤ ਜਨ ਤਬ ਕਸਮ ਉਠਾਈ।
ਦੂਸਰ ਦੀਨ੍ਹ ਨ ਗਂਗਾ ਮਾਈ॥
ਤਬ ਰਵਿਦਾਸ ਨੇ ਵਚਨ ਉਚਾਰੇ।
ਪਡਿਤ ਜਨ ਸਬ ਭਯੇ ਸੁਖਾਰੇ॥
ਜੋ ਸਰ੍ਵਦਾ ਰਹੈ ਮਨ ਚਂਗਾ।
ਤੌ ਘਰ ਬਸਤਿ ਮਾਤੁ ਹੈ ਗਂਗਾ॥
ਹਾਥ ਕਠੌਤੀ ਮੇਂ ਤਬ ਡਾਰਾ।
ਦੂਸਰ ਕਂਗਨ ਏਕ ਨਿਕਾਰਾ॥
ਚਿਤ ਸਂਕੋਚਿਤ ਪਂਡਿਤ ਕੀਨ੍ਹੇਂ।
ਅਪਨੇ ਅਪਨੇ ਮਾਰਗ ਲੀਨ੍ਹੇਂ॥
ਤਬ ਸੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਏਕ ਪ੍ਰਸਂਗਾ।
ਮਨ ਚਂਗਾ ਤੋ ਕਠੌਤੀ ਮੇਂ ਗਂਗਾ॥
ਏਕ ਬਾਰ ਫਿਰਿ ਪਰਯੋ ਝਮੇਲਾ।
ਮਿਲਿ ਪਂਡਿਤਜਨ ਕੀਨ੍ਹੋਂ ਖੇਲਾ॥
ਸਾਲਿਗ ਰਾਮ ਗਂਗ ਉਤਰਾਵੈ।
ਸੋਈ ਪ੍ਰਬਲ ਭਕ੍ਤ ਕਹਲਾਵੈ॥
ਸਬ ਜਨ ਗਯੇ ਗਂਗ ਕੇ ਤੀਰਾ।
ਮੂਰਤਿ ਤੈਰਾਵਨ ਬਿਚ ਨੀਰਾ॥
ਡੂਬ ਗਈਂ ਸਬਕੀ ਮਝਧਾਰਾ।
ਸਬਕੇ ਮਨ ਭਯੋ ਦੁਃਖ ਅਪਾਰਾ॥
ਪਤ੍ਥਰ ਮੂਰ੍ਤਿ ਰਹੀ ਉਤਰਾਈ।
ਸੁਰ ਨਰ ਮਿਲਿ ਜਯਕਾਰ ਮਚਾਈ॥
ਰਹ੍ਯੋ ਨਾਮ ਰਵਿਦਾਸ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ।
ਮਚ੍ਯੋ ਨਗਰ ਮਹਁ ਹਾਹਾਕਾਰਾ॥
ਚੀਰਿ ਦੇਹ ਤੁਮ ਦੁਗ੍ਧ ਬਹਾਯੋ।
ਜਨ੍ਮ ਜਨੇਊ ਆਪ ਦਿਖਾਓ॥
ਦੇਖਿ ਚਕਿਤ ਭਯੇ ਸਬ ਨਰ ਨਾਰੀ।
ਵਿਦ੍ਵਾਨਨ ਸੁਧਿ ਬਿਸਰੀ ਸਾਰੀ॥
ਜ੍ਞਾਨ ਤਰ੍ਕ ਕਬਿਰਾ ਸਂਗ ਕੀਨ੍ਹੋਂ।
ਚਕਿਤ ਉਨਹੁਁ ਕਾ ਤੁਮ ਕਰਿ ਦੀਨ੍ਹੋਂ॥
ਗੁਰੁ ਗੋਰਖਹਿ ਦੀਨ੍ਹ ਉਪਦੇਸ਼ਾ।
ਉਨ ਮਾਨ੍ਯੋ ਤਕਿ ਸਂਤ ਵਿਸ਼ੇषਾ॥
ਸਦਨਾ ਪੀਰ ਤਰ੍ਕ ਬਹੁ ਕੀਨ੍ਹਾਁ।
ਤੁਮ ਤਾਕੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ ਦੀਨ੍ਹਾਁ॥
ਮਨ ਮਹਁ ਹਾਰ੍ਯੋੋ ਸਦਨ ਕਸਾਈ।
ਜੋ ਦਿਲ੍ਲੀ ਮੇਂ ਖਬਰਿ ਸੁਨਾਈ॥
ਮੁਸ੍ਲਿਮ ਧਰ੍ਮ ਕੀ ਸੁਨਿ ਕੁਬਡ़ਾਈ।
ਲੋਧਿ ਸਿਕਨ੍ਦਰ ਗਯੋ ਗੁਸ੍ਸਾਈ॥
ਅਪਨੇ ਗृਹ ਤਬ ਤੁਮਹਿਂ ਬੁਲਾਵਾ।
ਮੁਸ੍ਲਿਮ ਹੋਨ ਹੇਤੁ ਸਮੁਝਾਵਾ॥
ਮਾਨੀ ਨਾਹਿਂ ਤੁਮ ਉਸਕੀ ਬਾਨੀ।
ਬਂਦੀਗृਹ ਕਾਟੀ ਹੈ ਰਾਨੀ॥
ਕृष੍ਣ ਦਰਸ਼ ਪਾਯੇ ਰਵਿਦਾਸਾ।
ਸਫਲ ਭਈ ਤੁਮ੍ਹਰੀ ਸਬ ਆਸ਼ਾ॥
ਤਾਲੇ ਟੂਟਿ ਖੁਲ੍ਯੋ ਹੈ ਕਾਰਾ।
ਮਾਮ ਸਿਕਨ੍ਦਰ ਕੇ ਤੁਮ ਮਾਰਾ॥
ਕਾਸ਼ੀ ਪੁਰ ਤੁਮ ਕਹਁ ਪਹੁਁਚਾਈ।
ਦੈ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਅਰੁਮਾਨ ਬਡ़ਾਈ॥
ਮੀਰਾ ਯੋਗਾਵਤਿ ਗੁਰੁ ਕੀਨ੍ਹੋਂ।
ਜਿਨਕੋ ਕ੍षਤ੍ਰਿਯ ਵਂਸ਼ ਪ੍ਰਵੀਨੋ॥
ਤਿਨਕੋ ਦੈ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਪਾਰਾ।
ਕੀਨ੍ਹੋਂ ਭਵ ਸੇ ਤੁਮ ਨਿਸ੍ਤਾਰਾ॥
॥ ਦੋਹਾ ॥
ਐਸੇ ਹੀ ਰਵਿਦਾਸ ਨੇ,
ਕੀਨ੍ਹੇਂ ਚਰਿਤ ਅਪਾਰ।
ਕੋਈ ਕਵਿ ਗਾਵੈ ਕਿਤੈ,
ਤਹੂਂ ਨ ਪਾਵੈ ਪਾਰ॥
ਨਿਯਮ ਸਹਿਤ ਹਰਿਜਨ ਅਗਰ,
ਧ੍ਯਾਨ ਧਰੈ ਚਾਲੀਸਾ।
ਤਾਕੀ ਰਕ੍षਾ ਕਰੇਂਗੇ,
ਜਗਤਪਤਿ ਜਗਦੀਸ਼ਾ॥