Mukunda Mala Stotram

मुकुन्दमाला स्तोत्रम्

श्लोक 1

घुष्यते यस्य नगरे रङ्गयात्रा दिने दिने ।

तमहं शिरसा वन्दे राजानं कुलशेखरम् ॥

श्रीवल्लभेति वरदेति दयापरेति

भक्तप्रियेति भवलुण्ठनकोविदेति ।

नाथेति नागशयनेति जगन्निवासे-

-त्यालापनं प्रतिपदं कुरु मे मुकुन्द

श्लोक 2

जयतु जयतु देवो देवकीनन्दनोऽयं

जयतु जयतु कृष्णो वृष्णिवंशप्रदीपः ।

जयतु जयतु मेघश्यामलः कोमलाङ्गो

जयतु जयतु पृथ्वीभारनाशो मुकुन्दः

॥ 1 ॥

श्लोक 3

मुकुन्द मूर्ध्ना प्रणिपत्य याचे

भवन्तमेकान्तमियन्तमर्थम् ।

अविस्मृतिस्त्वच्चरणारविन्दे

भवे भवे मेऽस्तु भवत्प्रसादात्

॥ 2 ॥

श्लोक 4

नाहं वन्दे तव चरणयोर्द्वन्द्वमद्वन्द्वहेतोः

कुम्भीपाकं गुरुमपि हरे नारकं नापनेतुम् ।

रम्यारामामृदुतनुलता नन्दने नापि रन्तुं

भावे भावे हृदयभवने भावयेयं भवन्तम्

॥ 3 ॥

श्लोक 5

नास्था धर्मे न वसुनिचये नैव कामोपभोगे

यद्यद्भव्यं भवतु भगवन् पूर्वकर्मानुरूपम् ।

एतत्प्रार्थ्यं मम बहुमतं जन्मजन्मान्तरेऽपि

त्वत्पादाम्भोरुहयुगगता निश्चला भक्तिरस्तु

॥ 4 ॥

श्लोक 6

दिवि वा भुवि वा ममास्तु वासो

नरके वा नरकान्तक प्रकामम् ।

अवधीरित शारदारविन्दौ

चरणौ ते मरणेऽपि चिन्तयामि

॥ 5 ॥

श्लोक 7

कृष्ण त्वदीय पदपङ्कजपञ्जरान्त-

-मद्यैव मे विशतु मानसराजहंसः ।

प्राणप्रयाणसमये कफवातपित्तैः

कण्ठावरोधनविधौ स्मरणं कुतस्ते

॥ 6 ॥

श्लोक 8

चिन्तयामि हरिमेव सन्ततं

मन्दमन्द हसिताननाम्बुजं

नन्दगोपतनयं परात्परं

नारदादिमुनिबृन्दवन्दितम्

॥ 7 ॥

श्लोक 9

करचरणसरोजे कान्तिमन्नेत्रमीने

श्रममुषि भुजवीचिव्याकुलेऽगाधमार्गे ।

हरिसरसि विगाह्यापीय तेजोजलौघं

भवमरुपरिखिन्नः खेदमद्य त्यजामि

॥ 8 ॥

श्लोक 10

सरसिजनयने सशङ्खचक्रे

मुरभिदि मा विरम स्वचित्त रन्तुम् ।

सुखतरमपरं न जातु जाने

हरिचरणस्मरणामृतेन तुल्यम्

॥ 9 ॥

श्लोक 11

मा भीर्मन्दमनो विचिन्त्य बहुधा यामीश्चिरं यातनाः

नामी नः प्रभवन्ति पापरिपवः स्वामी ननु श्रीधरः ।

आलस्यं व्यपनीय भक्तिसुलभं ध्यायस्व नारायणं

लोकस्य व्यसनापनोदनकरो दासस्य किं न क्षमः

॥ 10 ॥

श्लोक 12

भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां

सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् ।

विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां

भवतु शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्

॥ 11 ॥

श्लोक 13

भवजलधिमगाधं दुस्तरं निस्तरेयं

कथमहमिति चेतो मा स्म गाः कातरत्वम् ।

सरसिजदृशि देवे तावकी भक्तिरेका

नरकभिदि निषण्णा तारयिष्यत्यवश्यम्

॥ 12 ॥

श्लोक 14

तृष्णातोये मदनपवनोद्धूत मोहोर्मिमाले

दारावर्ते तनयसहजग्राहसङ्घाकुले च ।

संसाराख्ये महति जलधौ मज्जतां नस्त्रिधामन्

पादाम्भोजे वरद भवतो भक्तिनावं प्रयच्छ

॥ 13 ॥

श्लोक 15

माद्राक्षं क्षीणपुण्यान् क्षणमपि भवतो भक्तिहीनान्पदाब्जे

माश्रौषं श्राव्यबन्धं तव चरितमपास्यान्यदाख्यानजातम् ।

मास्मार्षं माधव त्वामपि भुवनपते चेतसापह्नुवाना-

-न्माभूवं त्वत्सपर्याव्यतिकररहितो जन्मजन्मान्तरेऽपि

॥ 14 ॥

श्लोक 16

जिह्वे कीर्तय केशवं मुररिपुं चेतो भज श्रीधरं

पाणिद्वन्द्व समर्चयाच्युतकथाः श्रोत्रद्वय त्वं शृणु ।

कृष्णं लोकय लोचनद्वय हरेर्गच्छाङ्घ्रियुग्मालयं

जिघ्र घ्राण मुकुन्दपादतुलसीं मूर्धन्नमाधोक्षजम्

॥ 15 ॥

श्लोक 17

हे लोकाः शृणुत प्रसूतिमरणव्याधेश्चिकित्सामिमां

योगज्ञाः समुदाहरन्ति मुनयो यां याज्ञवल्क्यादयः ।

अन्तर्ज्योतिरमेयमेकममृतं कृष्णाख्यमापीयतां

तत्पीतं परमौषधं वितनुते निर्वाणमात्यन्तिकम् ॥ 17 ।

हे मर्त्याः परमं हितं शृणुत वो वक्ष्यामि सङ्क्षेपतः

संसारार्णवमापदूर्मिबहुलं सम्यक्प्रविश्य स्थिताः ।

नानाज्ञानमपास्य चेतसि नमो नारायणायेत्यमुं

मन्त्रं सप्रणवं प्रणामसहितं प्रावर्तयध्वं मुहुः

॥ 16 ॥

श्लोक 18

पृथ्वीरेणुरणुः पयांसि कणिकाः फल्गुः स्फुलिङ्गोऽलघु-

-स्तेजो निःश्वसनं मरुत्तनुतरं रन्ध्रं सुसूक्ष्मं नभः ।

क्षुद्रा रुद्रपितामहप्रभृतयः कीटाः समस्ताः सुराः

दृष्टे यत्र स तावको विजयते भूमावधूतावधिः

॥ 18 ॥

श्लोक 19

बद्धेनाञ्जलिना नतेन शिरसा गात्रैः सरोमोद्गमैः

कण्ठेन स्वरगद्गदेन नयनेनोद्गीर्णबाष्पाम्बुना ।

नित्यं त्वच्चरणारविन्दयुगल ध्यानामृतास्वादिना-

-मस्माकं सरसीरुहाक्ष सततं सम्पद्यतां जीवितम्

॥ 19 ॥

श्लोक 20

हे गोपालक हे कृपाजलनिधे हे सिन्धुकन्यापते

हे कंसान्तक हे गजेन्द्रकरुणापारीण हे माधव ।

हे रामानुज हे जगत्त्रयगुरो हे पुण्डरीकाक्ष मां

हे गोपीजननाथ पालय परं जानामि न त्वां विना

॥ 20 ॥

श्लोक 21

भक्तापायभुजङ्गगारुडमणिस्त्रैलोक्यरक्षामणिः

गोपीलोचनचातकाम्बुदमणिः सौन्दर्यमुद्रामणिः ।

यः कान्तामणि रुक्मिणी घनकुचद्वन्द्वैकभूषामणिः

श्रेयो देवशिखामणिर्दिशतु नो गोपालचूडामणिः

॥ 21 ॥

श्लोक 22

शत्रुच्छेदैकमन्त्रं सकलमुपनिषद्वाक्यसम्पूज्यमन्त्रं

संसारोत्तारमन्त्रं समुपचिततमः सङ्घनिर्याणमन्त्रम् ।

सर्वैश्वर्यैकमन्त्रं व्यसनभुजगसन्दष्टसन्त्राणमन्त्रं

जिह्वे श्रीकृष्णमन्त्रं जप जप सततं जन्मसाफल्यमन्त्रम्

॥ 22 ॥

श्लोक 23

व्यामोह प्रशमौषधं मुनिमनोवृत्ति प्रवृत्त्यौषधं

दैत्येन्द्रार्तिकरौषधं त्रिभुवनी सञ्जीवनैकौषधम् ।

भक्तात्यन्तहितौषधं भवभयप्रध्वंसनैकौषधं

श्रेयःप्राप्तिकरौषधं पिब मनः श्रीकृष्णदिव्यौषधम्

॥ 23 ॥

श्लोक 24

आम्नायाभ्यसनान्यरण्यरुदितं वेदव्रतान्यन्वहं

मेदश्छेदफलानि पूर्तविधयः सर्वे हुतं भस्मनि ।

तीर्थानामवगाहनानि च गजस्नानं विना यत्पद-

-द्वन्द्वाम्भोरुहसंस्मृतिर्विजयते देवः स नारायणः

॥ 24 ॥

श्लोक 25

श्रीमन्नाम प्रोच्य नारायणाख्यं

के न प्रापुर्वाञ्छितं पापिनोऽपि ।

हा नः पूर्वं वाक्प्रवृत्ता न तस्मिन्

तेन प्राप्तं गर्भवासादिदुःखम्

॥ 25 ॥

श्लोक 26

मज्जन्मनः फलमिदं मधुकैटभारे

मत्प्रार्थनीय मदनुग्रह एष एव ।

त्वद्भृत्यभृत्य परिचारक भृत्यभृत्य

भृत्यस्य भृत्य इति मां स्मर लोकनाथ

॥ 26 ॥

श्लोक 27

नाथे नः पुरुषोत्तमे त्रिजगतामेकाधिपे चेतसा

सेव्ये स्वस्य पदस्य दातरि सुरे नारायणे तिष्ठति ।

यं कञ्चित्पुरुषाधमं कतिपयग्रामेशमल्पार्थदं

सेवायै मृगयामहे नरमहो मूका वराका वयम्

॥ 27 ॥

श्लोक 28

मदन परिहर स्थितिं मदीये

मनसि मुकुन्दपदारविन्दधाम्नि ।

हरनयनकृशानुना कृशोऽसि

स्मरसि न चक्रपराक्रमं मुरारेः

॥ 28 ॥

श्लोक 29

तत्त्वं ब्रुवाणानि परं परस्मा-

-न्मधु क्षरन्तीव सतां फलानि ।

प्रावर्तय प्राञ्जलिरस्मि जिह्वे

नामानि नारायण गोचराणि

॥ 29 ॥

श्लोक 30

इदं शरीरं परिणामपेशलं

पतत्यवश्यं श्लथसन्धिजर्जरम् ।

किमौषधैः क्लिश्यसि मूढ दुर्मते

निरामयं कृष्णरसायनं पिब

॥ 30 ॥

श्लोक 31

दारा वाराकरवरसुता ते तनूजो विरिञ्चिः

स्तोता वेदस्तव सुरगणो भृत्यवर्गः प्रसादः ।

मुक्तिर्माया जगदविकलं तावकी देवकी ते

माता मित्रं बलरिपुसुतस्त्वय्यतोऽन्यन्न जाने

॥ 31 ॥

श्लोक 32

कृष्णो रक्षतु नो जगत्त्रयगुरुः कृष्णं नमस्याम्यहं

कृष्णेनामरशत्रवो विनिहताः कृष्णाय तस्मै नमः ।

कृष्णादेव समुत्थितं जगदिदं कृष्णस्य दासोऽस्म्यहं

कृष्णे तिष्ठति सर्वमेतदखिलं हे कृष्ण रक्षस्व माम्

॥ 32 ॥

श्लोक 33

तत्त्वं प्रसीद भगवन् कुरु मय्यनाथे

विष्णो कृपां परमकारुणिकः किल त्वम् ।

संसारसागरनिमग्नमनन्तदीन-

-मुद्धर्तुमर्हसि हरे पुरुषोत्तमोऽसि

॥ 33 ॥

श्लोक 34

नमामि नारायणपादपङ्कजं

करोमि नारायणपूजनं सदा ।

वदामि नारायणनाम निर्मलं

स्मरामि नारायणतत्त्वमव्ययम्

॥ 34 ॥

श्लोक 35

श्रीनाथ नारायण वासुदेव

श्रीकृष्ण भक्तप्रिय चक्रपाणे ।

श्रीपद्मनाभाच्युत कैटभारे

श्रीराम पद्माक्ष हरे मुरारे

॥ 35 ॥

श्लोक 36

अनन्त वैकुण्ठ मुकुन्द कृष्ण

गोविन्द दामोदर माधवेति ।

वक्तुं समर्थोऽपि न वक्ति कश्चि-

-दहो जनानां व्यसनाभिमुख्यम्

॥ 36 ॥

श्लोक 37

ध्यायन्ति ये विष्णुमनन्तमव्ययं

हृत्पद्ममध्ये सततं व्यवस्थितम् ।

समाहितानां सतताभयप्रदं

ते यान्ति सिद्धिं परमां च वैष्णवीम्

॥ 37 ॥

श्लोक 38

क्षीरसागरतरङ्गशीकरा-

-ऽऽसारतारकितचारुमूर्तये ।

भोगिभोगशयनीयशायिने

माधवाय मधुविद्विषे नमः

॥ 38 ॥

श्लोक 39

यस्य प्रियौ श्रुतिधरौ कविलोकवीरौ

मित्रे द्विजन्मवरपद्मशरावभूताम् ।

तेनाम्बुजाक्षचरणाम्बुजषट्पदेन

राज्ञा कृता कृतिरियं कुलशेखरेण

॥ 39 ॥

श्लोक 40

इति कुलशेखर प्रणीतं मुकुन्दमाला ।