Jaharveer Chalisa, Shri Jaharveer Chalisa
Jai Jai Jai Jahara Ranadheera
Jaharveer Chalisa, Shri Jaharveer Chalisa
Jai Jai Jai Jahara Ranadheera
ਸ਼੍ਲੋਕ 1
॥ ਦੋਹਾ ॥
ਸੁਵਨ ਕੇਹਰੀ ਜੇਵਰ,
ਸੁਤ ਮਹਾਬਲੀ ਰਨਧੀਰ।
ਬਨ੍ਦੌਂ ਸੁਤ ਰਾਨੀ ਬਾਛਲਾ,
ਵਿਪਤ ਨਿਵਾਰਣ ਵੀਰ॥
ਜਯ ਜਯ ਜਯ ਚੌਹਾਨ,
ਵਨ੍ਸ ਗੂਗਾ ਵੀਰ ਅਨੂਪ।
ਅਨਂਗਪਾਲ ਕੋ ਜੀਤਕਰ,
ਆਪ ਬਨੇ ਸੁਰ ਭੂਪ॥
॥ ਚੌਪਾਈ ॥
ਜਯ ਜਯ ਜਯ ਜਾਹਰ ਰਣਧੀਰਾ।
ਪਰ ਦੁਖ ਭਂਜਨ ਬਾਗਡ़ ਵੀਰਾ॥
ਗੁਰੁ ਗੋਰਖ ਕਾ ਹੈ ਵਰਦਾਨੀ।
ਜਾਹਰਵੀਰ ਜੋਧਾ ਲਾਸਾਨੀ॥
ਗੌਰਵਰਣ ਮੁਖ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾ।
ਮਾਥੇ ਮੁਕਟ ਘੁਂਘਰਾਲੇ ਬਾਲਾ॥
ਕਾਂਧੇ ਧਨੁष ਗਲੇ ਤੁਲਸੀ ਮਾਲਾ।
ਕਮਰ ਕृਪਾਨ ਰਕ੍षਾ ਕੋ ਡਾਲਾ॥
ਜਨ੍ਮੇਂ ਗੂਗਾਵੀਰ ਜਗ ਜਾਨਾ।
ਈਸਵੀ ਸਨ ਹਜਾਰ ਦਰਮਿਯਾਨਾ॥
ਬਲ ਸਾਗਰ ਗੁਣ ਨਿਧਿ ਕੁਮਾਰਾ।
ਦੁਖੀ ਜਨੋਂ ਕਾ ਬਨਾ ਸਹਾਰਾ॥
ਬਾਗਡ़ ਪਤਿ ਬਾਛਲਾ ਨਨ੍ਦਨ।
ਜੇਵਰ ਸੁਤ ਹਰਿ ਭਕ੍ਤ ਨਿਕਨ੍ਦਨ॥
ਜੇਵਰ ਰਾਵ ਕਾ ਪੁਤ੍ਰ ਕਹਾਯੇ।
ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਕੇ ਨਾਮ ਬਢ़ਾਯੇ॥
ਪੂਰਨ ਹੁਈ ਕਾਮਨਾ ਸਾਰੀ।
ਜਿਸਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕਰੀ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ॥
ਸਨ੍ਤ ਉਬਾਰੇ ਅਸੁਰ ਸਂਹਾਰੇ।
ਭਕ੍ਤ ਜਨੋਂ ਕੇ ਕਾਜ ਸਂਵਾਰੇ॥
ਗੂਗਾਵੀਰ ਕੀ ਅਜਬ ਕਹਾਨੀ।
ਜਿਸਕੋ ਬ੍ਯਾਹੀ ਸ਼੍ਰੀਯਲ ਰਾਨੀ॥
ਬਾਛਲ ਰਾਨੀ ਜੇਵਰ ਰਾਨਾ।
ਮਹਾਦੁਃਖੀ ਥੇ ਬਿਨ ਸਨ੍ਤਾਨਾ॥
ਭਂਗਿਨ ਨੇ ਜਬ ਬੋਲੀ ਮਾਰੀ।
ਜੀਵਨ ਹੋ ਗਯਾ ਉਨਕੋ ਭਾਰੀ॥
ਸੂਖਾ ਬਾਗ ਪਡ़ਾ ਨੌਲਕ੍ਖਾ।
ਦੇਖ-ਦੇਖ ਜਗ ਕਾ ਮਨ ਦੁਕ੍ਖਾ॥
ਕੁਛ ਦਿਨ ਪੀਛੇ ਸਾਧੂ ਆਯੇ।
ਚੇਲਾ ਚੇਲੀ ਸਂਗ ਮੇਂ ਲਾਯੇ॥
ਜੇਵਰ ਰਾਵ ਨੇ ਕੁਆ ਬਨਵਾਯਾ।
ਉਦ੍ਘਾਟਨ ਜਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾ॥
ਖਾਰੀ ਨੀਰ ਕੁਏ ਸੇ ਨਿਕਲਾ।
ਰਾਜਾ ਰਾਨੀ ਕਾ ਮਨ ਪਿਘਲਾ॥
ਰਾਨੀ ਤਬ ਜ੍ਯੋਤਿषੀ ਬੁਲਵਾਯਾ।
ਕੌਨ ਪਾਪ ਮੈਂ ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਪਾਯਾ॥
ਕੋਈ ਉਪਾਯ ਹਮਕੋ ਬਤਲਾਓ।
ਉਨ ਕਹਾ ਗੋਰਖ ਗੁਰੁ ਮਨਾਓ॥
ਗੁਰੁ ਗੋਰਖ ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਈ।
ਸਨ੍ਤਾਨ ਪਾਨਾ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਨਾਈ॥
ਬਾਛਲ ਰਾਨੀ ਗੋਰਖ ਗੁਨ ਗਾਵੇ।
ਨੇਮ ਧਰ੍ਮ ਕੋ ਨ ਬਿਸਰਾਵੇ॥
ਕਰੇ ਤਪਸ੍ਯਾ ਦਿਨ ਔਰ ਰਾਤੀ।
ਏਕ ਵਕ੍ਤ ਖਾਯ ਰੂਖੀ ਚਪਾਤੀ॥
ਕਾਰ੍ਤਿਕ ਮਾਘ ਮੇਂ ਕਰੇ ਸ੍ਨਾਨਾ।
ਵ੍ਰਤ ਇਕਾਦਸੀ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਨਾ॥
ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਛੋਡ़ੇ।
ਦਾਨ ਪੁਣ੍ਯ ਸੇ ਮੁਖ ਨਹੀਂ ਮੋਡ़ੇ॥
ਚੇਲੋਂ ਕੇ ਸਂਗ ਗੋਰਖ ਆਯੇ।
ਨੌਲਖੇ ਮੇਂ ਤਮ੍ਬੂ ਤਨਵਾਯੇ॥
ਮੀਠਾ ਨੀਰ ਕੁਏ ਕਾ ਕੀਨਾ।
ਸੂਖਾ ਬਾਗ ਹਰਾ ਕਰ ਦੀਨਾ॥
ਮੇਵਾ ਫਲ ਸਬ ਸਾਧੁ ਖਾਏ।
ਅਪਨੇ ਗੁਰੁ ਕੇ ਗੁਨ ਕੋ ਗਾਯੇ॥
ਔਘਡ़ ਭਿਕ੍षਾ ਮਾਂਗਨੇ ਆਏ।
ਬਾਛਲ ਰਾਨੀ ਨੇ ਦੁਖ ਸੁਨਾਯੇ॥
ਔਘਡ़ ਜਾਨ ਲਿਯੋ ਮਨ ਮਾਹੀਂ।
ਤਪ ਬਲ ਸੇ ਕੁਛ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਨਾਹੀਂ॥
ਰਾਨੀ ਹੋਵੇ ਮਨਸਾ ਪੂਰੀ।
ਗੁਰੁ ਸ਼ਰਣ ਹੈ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ॥
ਬਾਰਹ ਬਰਸ ਜਪਾ ਗੁਰੁ ਨਾਮਾ।
ਤਬ ਗੋਰਖ ਨੇ ਮਨ ਮੇਂ ਜਾਨਾ॥
ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਨ ਕੀ ਹਾਮੀ ਭਰ ਲੀ।
ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨਿਸ਼੍ਚਯ ਕਰ ਲੀ॥
ਕਾਛਲ ਕਪਟਿਨ ਗਜਬ ਗੁਜਾਰਾ।
ਧੋਖਾ ਗੁਰੁ ਸਂਗ ਕਿਯਾ ਕਰਾਰਾ॥
ਬਾਛਲ ਬਨਕਰ ਪੁਤ੍ਰ ਪਾਯਾ।
ਬਹਨ ਕਾ ਦਰਦ ਜਰਾ ਨਹੀਂ ਆਯਾ॥
ਔਘਡ़ ਗੁਰੁ ਕੋ ਭੇਦ ਬਤਾਯਾ।
ਤਬ ਬਾਛਲ ਨੇ ਗੂਗਲ ਪਾਯਾ॥
ਕਰ ਪਰਸਾਦੀ ਦਿਯਾ ਗੂਗਲ ਦਾਨਾ।
ਅਬ ਤੁਮ ਪੁਤ੍ਰ ਜਨੋ ਮਰਦਾਨਾ॥
ਲੀਲੀ ਘੋਡ़ੀ ਔਰ ਪਣ੍ਡਤਾਨੀ।
ਲੂਨਾ ਦਾਸੀ ਨੇ ਭੀ ਜਾਨੀ॥
ਰਾਨੀ ਗੂਗਲ ਬਾਟ ਕੇ ਖਾਈ।
ਸਬ ਬਾਂਝੋਂ ਕੋ ਮਿਲੀ ਦਵਾਈ॥
ਨਰਸਿਂਹ ਪਂਡਿਤ ਲੀਲਾ ਘੋਡ़ਾ।
ਭਜ੍ਜੁ ਕੁਤਵਾਲ ਜਨਾ ਰਣਧੀਰਾ॥
ਰੂਪ ਵਿਕਟ ਧਰ ਸਬ ਹੀ ਡਰਾਵੇ।
ਜਾਹਰਵੀਰ ਕੇ ਮਨ ਕੋ ਭਾਵੇ॥
ਭਾਦੋਂ ਕृष੍ਣ ਜਬ ਨੌਮੀ ਆਈ।
ਜੇਵਰਰਾਵ ਕੇ ਬਜੀ ਬਧਾਈ॥
ਵਿਵਾਹ ਹੁਆ ਗੂਗਾ ਭਯੇ ਰਾਨਾ।
ਸਂਗਲਦੀਪ ਮੇਂ ਬਨੇ ਮੇਹਮਾਨਾ॥
ਰਾਨੀ ਸ਼੍ਰੀਯਲ ਸਂਗ ਪਰੇ ਫੇਰੇ।
ਜਾਹਰ ਰਾਜ ਬਾਗਡ़ ਕਾ ਕਰੇ॥
ਅਰਜਨ ਸਰਜਨ ਕਾਛਲ ਜਨੇ।
ਗੂਗਾ ਵੀਰ ਸੇ ਰਹੇ ਵੇ ਤਨੇ॥
ਦਿਲ੍ਲੀ ਗਏ ਲਡ़ਨੇ ਕੇ ਕਾਜਾ।
ਅਨਂਗ ਪਾਲ ਚढ़ੇ ਮਹਾਰਾਜਾ॥
ਉਸਨੇ ਘੇਰੀ ਬਾਗਡ़ ਸਾਰੀ।
ਜਾਹਰਵੀਰ ਨ ਹਿਮ੍ਮਤ ਹਾਰੀ॥
ਅਰਜਨ ਸਰਜਨ ਜਾਨ ਸੇ ਮਾਰੇ।
ਅਨਂਗਪਾਲ ਨੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰ ਡਾਰੇ॥
ਚਰਣ ਪਕਡ़ਕਰ ਪਿਣ੍ਡ ਛੁਡ़ਾਯਾ।
ਸਿਂਹ ਭਵਨ ਮਾਡ़ੀ ਬਨਵਾਯਾ॥
ਉਸੀਮੇਂ ਗੂਗਾਵੀਰ ਸਮਾਯੇ।
ਗੋਰਖ ਟੀਲਾ ਧੂਨੀ ਰਮਾਯੇ॥
ਪੁਣ੍ਯ ਵਾਨ ਸੇਵਕ ਵਹਾਁ ਆਯੇ।
ਤਨ ਮਨ ਧਨ ਸੇ ਸੇਵਾ ਲਾਏ॥
ਮਨਸਾ ਪੂਰੀ ਉਨਕੀ ਹੋਈ।
ਗੂਗਾਵੀਰ ਕੋ ਸੁਮਰੇ ਜੋਈ॥
ਚਾਲੀਸ ਦਿਨ ਪਢ़ੇ ਜਾਹਰ ਚਾਲੀਸਾ।
ਸਾਰੇ ਕष੍ਟ ਹਰੇ ਜਗਦੀਸਾ॥
ਦੂਧ ਪੂਤ ਉਨ੍ਹੇਂ ਦੇ ਵਿਧਾਤਾ।
ਕृਪਾ ਕਰੇ ਗੁਰੁ ਗੋਰਖਨਾਥ॥