Brahma Samhita
ബ്രഹ്മ സംഹിതാ
Brahma Samhita
ബ്രഹ്മ സംഹിതാ
ഈശ്വരഃ പരമഃ കൃഷ്ണഃ സച്ചിദാനന്ദവിഗ്രഹഃ ।
അനാദിരാദിര്ഗോവിന്ദഃ സര്വകാരണകാരണമ് ॥ 1 ॥
സഹസ്രപത്രകമലം ഗോകുലാഖ്യം മഹത്പദമ് ।
തത്കര്ണികാരം തദ്ധാമ തദനന്താശസമ്ഭവമ് ॥ 2 ॥
കര്ണികാരം മഹദ്യന്ത്രം ഷട്കോണം വജ്രകീലകമ്
ഷഡങ്ഗ ഷട്പദീസ്ഥാനം പ്രകൃത്യാ പുരുഷേണ ച ।
പ്രേമാനന്ദമഹാനന്ദരസേനാവസ്ഥിതം ഹി യത്
ജ്യോതീരൂപേണ മനുനാ കാമബീജേന സങ്ഗതമ് ॥ 3 ॥
തത്കിഞ്ജല്കം തദംശാനാം തത്പത്രാണി ശ്രിയാമപി ॥ 4 ॥
ചതുരസ്രം തത്പരിതഃ ശ്വേതദ്വീപാഖ്യമദ്ഭുതമ് ।
ചതുരസ്രം ചതുര്മൂര്തേശ്ചതുര്ധാമ ചതുഷ്കൃതമ് ।
ചതുര്ഭിഃ പുരുഷാര്ഥൈശ്ച ചതുര്ഭിര്ഹേതുഭിര്വൃതമ് ।
ശൂലൈര്ദശഭിരാനദ്ധമൂര്ധ്വാധോ ദിഗ്വിദിക്ഷ്വപി ।
അഷ്ടഭിര്നിധിഭിര്ജുഷ്ടമഷ്ടഭിഃ സിദ്ധിഭിസ്തഥാ ।
മനുരൂപൈശ്ച ദശഭിര്ദിക്പാലൈഃ പരിതോ വൃതമ് ।
ശ്യാമൈര്ഗൌരൈശ്ച രക്തൈശ്ച ശുക്ലൈശ്ച പാര്ഷദര്ഷഭൈഃ ।
ശോഭിതം ശക്തിഭിസ്താഭിരദ്ഭുതാഭിഃ സമന്തതഃ ॥ 5 ॥
ഏവം ജ്യോതിര്മയോ ദേവഃ സദാനന്ദം പരാത്പരഃ ।
ആത്മാരാമസ്യ തസ്യാസ്തി പ്രകൃത്യാ ന സമാഗമഃ ॥ 6 ॥
മായയാഽരമമാണസ്യ ന വിയോഗസ്തയാ സഹ ।
ആത്മനാ രമയാ രേമേ ത്യക്തകാലം സിസൃക്ഷയാ ॥ 7 ॥
നിയതിഃ സാ രമാദേവീ തത്പ്രിയാ തദ്വശം തദാ ।
തല്ലിങ്ഗം ഭഗവാന് ശമ്ഭുര്ജോതിരൂപഃ സനാതനഃ ।
യാ യോനിഃ സാപരാശക്തിഃ കാമോ ബീജം മഹദ്ധരേഃ ॥ 8 ॥
ലിങ്ഗയോന്യാത്മികാ ജാതാ ഇമാ മാഹേശ്വരീ പ്രജാഃ ॥ 9 ॥
ശക്തിമാന് പുരുഷഃ സോഽയം ലിങ്ഗരൂപീ മഹേശ്വരഃ ।
തസ്മിന്നാവിരഭൂല്ലിങ്ഗേ മഹാവിഷ്ണുര്ജഗത്പതിഃ ॥ 10 ॥
സഹസ്രശീര്ഷാ പുരുഷഃ സഹസ്രാക്ഷഃ സഹസ്രപാത് ।
സഹസ്രബാഹുര്വിശ്വാത്മാ സഹസ്രാംശഃ സഹസ്രസൂഃ ॥ 11 ॥
നാരായണഃ സ ഭഗവാനാപസ്തസ്മാത്സനാതനാത് ।
ആവിരാസീത്കാരണാര്ണോ നിധിഃ സങ്കര്ഷണാത്മകഃ ।
യോഗനിദ്രാം ഗതസ്തസ്മിന് സഹസ്രാംശഃ സ്വയം മഹാന് ॥ 12 ॥
തദ്രോമബില ജാലേഷു ബീജം സങ്കര്ഷണസ്യ ച ।
ഹൈമാന്യണ്ഡാനി ജാതാനി മഹാഭൂതാവൃതാനി തു ॥ 13 ॥
പ്രത്യണ്ഡമേവമേകാംശാദേകാംശാദ്വിശതി സ്വയമ് ।
സഹസ്രമൂര്ധാ വിശ്വാത്മാ മഹാവിഷ്ണുഃ സനാതനഃ ॥ 14 ॥
വാമാങ്ഗാദസൃജദ്വിഷ്ണും ദക്ഷിണാങ്ഗാത്പ്രജാപതിമ് ।
ജ്യോതിര്ലിങ്ഗമയം ശമ്ഭും കൂര്ചദേശാദവാസൃജത് ॥ 15 ॥
അഹങ്കാരാത്മകം വിശ്വം തസ്മാദേതദ്വ്യജായത ॥ 16 ॥
അഥ തൈസ്ത്രിവിധൈര്വേശൈര്ലീലാമുദ്വഹതഃ കില ।
യോഗനിദ്രാ ഭഗവതീ തസ്യ ശ്രീരിവ സങ്ഗതാ ॥ 17 ॥
സസൃക്ഷായാം തതോ നാഭേസ്തസ്യ പദ്മം വിനിര്യയൌ ।
തന്നാലം ഹേമനലിനം ബ്രഹ്മണോ ലോകമദ്ഭുതമ് ॥ 18 ॥
തത്ത്വാനി പൂര്വരൂഢാനി കാരണാനി പരസ്പരമ് ।
സമവായാപ്രയോഗാച്ച വിഭിന്നാനി പൃഥക് പൃഥക് ।
ചിച്ഛക്ത്യാ സജ്ജമാനോഽഥ ഭഗവാനാദിപൂരുഷഃ ।
യോജയന്മായയാ ദേവോ യോഗനിദ്രാമകല്പയത് ॥ 19 ॥
യോജയിത്വാ തു താന്യേവ പ്രവിവേശ സ്വയം ഗുഹാമ് ।
ഗുഹാം പ്രവിഷ്ടേ തസ്മിംസ്തു ജീവാത്മാ പ്രതിബുധ്യതേ ॥ 20 ॥
സ നിത്യോ നിത്യസമ്ബന്ധഃ പ്രകൃതിശ്ച പരൈവ സാ ॥ 21 ॥
ഏവം സര്വാത്മസമ്ബന്ധം നാഭ്യാം പദ്മം ഹരേരഭൂത് ।
തത്ര ബ്രഹ്മാഭവദ്ഭൂയശ്ചതുര്വേദീ ചതുര്മുഖഃ ॥ 22 ॥
സ ജാതോ ഭഗവച്ഛക്ത്യാ തത്കാലം കില ചോദിതഃ ।
സിസൃക്ഷായാം മതിം ചക്രേ പൂര്വസംസ്കാരസംസ്കൃതഃ ।
ദദര്ശ കേവലം ധ്വാന്തം നാന്യത്കിമപി സര്വതഃ ॥ 23 ॥
ഉവാച പുരതസ്തസ്മൈ തസ്യ ദിവ്യാ സരസ്വതീ ।
കാമഃ കൃഷ്ണായ ഗോവിന്ദ ഹേ ഗോപീജന ഇത്യപി ।
വല്ലഭായ പ്രിയാ വഹ്നേര്മന്ത്രം തേ ദാസ്യതി പ്രിയമ് ॥ 24 ॥
തപസ്ത്വം തപ ഏതേന തവ സിദ്ധിര്ഭവിഷ്യതി ॥ 25 ॥
അഥ തേപേ സ സുചിരം പ്രീണന് ഗോവിന്ദമവ്യയമ് ।
ശ്വേതദ്വീപപതിം കൃഷ്ണം ഗോലോകസ്ഥം പരാത്പരമ് ।
പ്രകൃത്യാ ഗുണരൂപിണ്യാ രൂപിണ്യാ പര്യുപാസിതമ് ।
സഹസ്രദലസമ്പന്നേ കോടികിഞ്ജല്കബൃംഹിതേ ।
ഭൂമിശ്ചിന്താമണിസ്തത്ര കര്ണികാരേ മഹാസനേ ।
സമാസീനം ചിദാനന്ദം ജ്യോതിരൂപം സനാതനമ് ।
ശബ്ദബ്രഹ്മമയം വേണും വാദയന്തം മുഖാമ്ബുജേ ।
വിലാസിനീഗണവൃതം സ്വൈഃ സ്വൈരംശൈരഭിഷ്ടുതമ് ॥ 26 ॥
അഥ വേണുനിനാദസ്യ ത്രയീമൂര്തിമയീ ഗതിഃ ।
സ്ഫുരന്തീ പ്രവിവേശാശു മുഖാബ്ജാനി സ്വയമ്ഭുവഃ ।
ഗായത്രീം ഗായതസ്തസ്മാദധിഗത്യ സരോജജഃ ।
സംസ്കൃതശ്ചാദിഗുരുണാ ദ്വിജതാമഗമത്തതഃ ॥ 27 ॥
ത്രയ്യാ പ്രബുദ്ധോഽഥ വിധിര്വിജ്ഞാതതത്ത്വസാഗരഃ ।
തുഷ്ടാവ വേദസാരേണ സ്തോത്രേണാനേന കേശവമ് ॥ 28 ॥
ചിന്താമണിപ്രകരസദ്മസു കല്പവൃക്ഷ
ലക്ഷാവൃതേഷു സുരഭീരഭിപാലയന്തമ് ।
ലക്ഷ്മീസഹസ്രശതസമ്ഭ്രമസേവ്യമാനം
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 29 ॥
വേണും ക്വണന്തമരവിന്ദദലായതാക്ഷം
ബര്ഹാവതംസമസിതാമ്ബുദസുന്ദരാങ്ഗമ് ।
കന്ദര്പകോടികമനീയവിശേഷശോഭം
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 30 ॥
ആലോലചന്ദ്രകലസദ്വനമാല്യവംശീ-
-രത്നാങ്ഗദം പ്രണയകേലികലാവിലാസമ് ।
ശ്യാമം ത്രിഭങ്ഗലലിതം നിയതപ്രകാശം
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 31 ॥
അങ്ഗാനി യസ്യ സകലേന്ദ്രിയവൃത്തിമന്തി
പശ്യന്തി പാന്തി കലയന്തി ചിരം ജഗന്തി ।
ആനന്ദചിന്മയസദുജ്ജ്വലവിഗ്രഹസ്യ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 32 ॥
അദ്വൈതമച്യുതമനാദിമനന്തരൂപം
ആദ്യം പുരാണപുരുഷം നവയൌവനം ച ।
വേദേഷു ദുര്ലഭമദുര്ലഭമാത്മഭക്തൌ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 33 ॥
പന്ഥാസ്തു കോടിശതവത്സരസമ്പ്രഗമ്യോ
വായോരഥാപി മനസോ മുനിപുങ്ഗവാനാമ് ।
സോഽപ്യസ്തി യത്പ്രപദസീമ്ന്യവിചിന്ത്യതത്ത്വേ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 34 ॥
ഏകോഽപ്യസൌ രചയിതും ജഗദണ്ഡകോടിം
യച്ഛക്തിരസ്തി ജഗദണ്ഡചയാ യദന്തഃ ।
അണ്ഡാന്തരസ്ഥപരമാണുചയാന്തരസ്ഥം
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 35 ॥
യദ്ഭാവഭാവിതധിയോ മനുജാസ്തഥൈവ
സമ്പ്രാപ്യ രൂപമഹിമാസനയാനഭൂഷാഃ ।
സൂക്തൈര്യമേവ നിഗമപ്രഥിതൈഃ സ്തുവന്തി
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 36 ॥
ആനന്ദചിന്മയരസപ്രതിഭാവിതാഭി-
-സ്താഭിര്യ ഏവ നിജരൂപതയാ കലാഭിഃ ।
ഗോലോക ഏവ നിവസത്യഖിലാത്മഭൂതോ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 37 ॥
പ്രേമാഞ്ജനച്ഛുരിതഭക്തിവിലോചനേന
സന്തഃ സദൈവ ഹൃദയേഷു വിലോകയന്തി ।
യം ശ്യാമസുന്ദരമചിന്ത്യഗുണസ്വരൂപം
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 38 ॥
രാമാദിമൂര്തിഷു കലാനിയമേന തിഷ്ഠന്
നാനാവതാരമകരോദ്ഭുവനേഷു കിന്തു ।
കൃഷ്ണഃ സ്വയം സമഭവത്പരമഃ പുമാന് യോ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 39 ॥
യസ്യ പ്രഭാ പ്രഭവതോ ജഗദണ്ഡകോടി-
-കോടിഷ്വശേഷവസുധാദി വിഭൂതിഭിന്നമ് ।
തദ്ബ്രഹ്മ നിഷ്കലമനന്തമശേഷഭൂതം
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 40 ॥
മായാ ഹി യസ്യ ജഗദണ്ഡശതാനി സൂതേ
ത്രൈഗുണ്യതദ്വിഷയവേദവിതായമാനാ ।
സത്ത്വാവലമ്ബിപരസത്ത്വം വിശുദ്ധസത്ത്വം
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 41 ॥
ആനന്ദചിന്മയരസാത്മതയാ മനഃസു
യഃ പ്രാണിനാം പ്രതിഫലന് സ്മരതാമുപേത്യ ।
ലീലായിതേന ഭുവനാനി ജയത്യജസ്രം
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 42 ॥
ഗോലോകനാമ്നി നിജധാമ്നി തലേ ച തസ്യ
ദേവി മഹേശഹരിധാമസു തേഷു തേഷു ।
തേ തേ പ്രഭാവനിചയാ വിഹിതാശ്ച യേന
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 43 ॥
സൃഷ്ടിസ്ഥിതിപ്രലയസാധനശക്തിരേകാ
ഛായേവ യസ്യ ഭുവനാനി ബിഭര്തി ദുര്ഗാ ।
ഇച്ഛാനുരൂപമപി യസ്യ ച ചേഷ്ടതേ സാ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 44 ॥
ക്ഷീരം യഥാ ദധി വികാരവിശേഷയോഗാത്
സഞ്ജായതേ ന ഹി തതഃ പൃഥഗസ്തി ഹേതോഃ ।
യഃ ശമ്ഭുതാമപി തഥാ സമുപൈതി കാര്യാ-
-ദ്ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 45 ॥
ദീപാര്ചിരേവ ഹി ദശാന്തരമഭ്യുപേത്യ
ദീപായതേ വിവൃതഹേതുസമാനധര്മാ ।
യസ്താദൃഗേവ ഹി ച വിഷ്ണുതയാ വിഭാതി
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 46 ॥
യഃ കാരണാര്ണവജലേ ഭജതി സ്മ യോഗ-
-നിദ്രാമനന്തജഗദണ്ഡസരോമകൂപഃ ।
ആധാരശക്തിമവലമ്ബ്യ പരാം സ്വമൂര്തിം
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 47 ॥
യസ്യൈകനിശ്വസിതകാലമഥാവലമ്ബ്യ
ജീവന്തി ലോമബിലജാ ജഗദണ്ഡനാഥാഃ ।
വിഷ്ണുര്മഹാന് സ ഇഹ യസ്യ കലാവിശേഷോ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 48 ॥
ഭാസ്വാന് യഥാശ്മശകലേഷു നിജേഷു തേജഃ
സ്വീയം കിയത്പ്രകടയത്യപി തദ്വദത്ര ।
ബ്രഹ്മാ യ ഏഷ ജഗദണ്ഡവിധാനകര്താ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 49 ॥
യത്പാദപല്ലവയുഗം വിനിധായ കുമ്ഭ-
-ദ്വന്ദ്വേ പ്രണാമസമയേ സ ഗണാധിരാജഃ ।
വിഘ്നാന് വിഹന്തുമലമസ്യ ജഗത്ത്രയസ്യ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 50 ॥
അഗ്നിര്മഹീ ഗഗനമമ്ബു മരുദ്ദിശശ്ച
കാലസ്തഥാത്മമനസീതി ജഗത്ത്രയാണി ।
യസ്മാദ്ഭവന്തി വിഭവന്തി വിശന്തി യം ച
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 51 ॥
യച്ചക്ഷുരേഷ സവിതാ സകലഗ്രഹാണാം
രാജാ സമസ്തസുരമൂര്തിരശേഷതേജാഃ ।
യസ്യാജ്ഞയാ ഭ്രമതി സമ്ഭൃതകാലചക്രോ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 52 ॥
ധര്മോഽഥ പാപനിചയഃ ശ്രുതയസ്തപാംസി
ബ്രഹ്മാദികീടപതഗാവധയശ്ച ജീവാഃ ।
യദ്ദതമാത്രവിഭവപ്രകടപ്രഭാവാ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 53 ॥
യസ്ത്വിന്ദ്രഗോപമഥവേന്ദ്രമഹോ സ്വകര്മ-
-ബന്ധാനുരൂപഫലഭാജനമാതനോതി ।
കര്മാണി നിര്ദഹതി കിന്തു ച ഭക്തിഭാജാം
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 54 ॥
യം ക്രോധകാമസഹജപ്രണയാദിഭീതി-
-വാത്സല്യമോഹഗുരുഗൌരവസേവ്യഭാവൈഃ ।
സഞ്ചിന്ത്യ തസ്യ സദൃശീം തനുമാപുരേതേ
ഗോവിന്ദമാദിപുരുഷം തമഹം ഭജാമി ॥ 55 ॥
ശ്രിയഃ കാന്താഃ കാന്തഃ പരമപുരുഷഃ കല്പതരവോ
ദ്രുമാ ഭൂമിശ്ചിന്താമണിഗണമയി തോയമമൃതമ് ।
കഥാ ഗാനം നാട്യം ഗമനമപി വംശീ പ്രിയസഖി
ചിദാനന്ദം ജ്യോതിഃ പരമപി തദാസ്വാദ്യമപി ച ।
സ യത്ര ക്ഷീരാബ്ധിഃ സ്രവതി സുരഭീഭ്യശ്ച സുമഹാന്
നിമേഷാര്ധാഖ്യോ വാ വ്രജതി ന ഹി യത്രാപി സമയഃ ।
ഭജേ ശ്വേതദ്വീപം തമഹമിഹ ഗോലോകമിതി യം
വിദന്തസ്തേ സന്തഃ ക്ഷിതിവിരലചാരാഃ കതിപയേ ॥ 56 ॥
അഥോവാച മഹാവിഷ്ണുര്ഭഗവന്തം പ്രജാപതിമ് ।
ബ്രഹ്മന് മഹത്ത്വവിജ്ഞാനേ പ്രജാസര്ഗേ ച ചേന്മതിഃ ।
പഞ്ചശ്ലോകീമിമാം വിദ്യാം വത്സ ദത്താം നിബോധ മേ ॥ 57 ॥
പ്രബുദ്ധേ ജ്ഞാനഭക്തിഭ്യാമാത്മന്യാനന്ദചിന്മയീ ।
ഉദേത്യനുത്തമാ ഭക്തിര്ഭഗവത്പ്രേമലക്ഷണാ ॥ 58 ॥
പ്രമാണൈസ്തത് സദാചാരൈസ്തദഭ്യാസൈര്നിരന്തരമ് ।
ബോധയനാത്മനാത്മാനം ഭക്തിമപ്യുത്തമാം ലഭേത് ॥ 59 ॥
യസ്യാഃ ശ്രേയസ്കരം നാസ്തി യയാ നിര്വൃതിമാപ്നുയാത് ।
യാ സാധയതി മാമേവ ഭക്തിം താമേവ സാധയേത് ॥ 60 ॥
ധര്മാനന്യാന് പരിത്യജ്യ മാമേകം ഭജ വിശ്വസന് ।
യാദൃശീ യാദൃശീ ശ്രദ്ധാ സിദ്ധിര്ഭവതി താദൃശീ ।
കുര്വന്നിരന്തരം കര്മ ലോകോഽയമനുവര്തതേ ।
തേനൈവ കര്മണാ ധ്യായന്മാം പരാം ഭക്തിമിച്ഛതി ॥ 61 ॥
അഹം ഹി വിശ്വസ്യ ചരാചരസ്യ
ബീജം പ്രധാനം പ്രകൃതിഃ പുമാംശ്ച ।
മയാഹിതം തേജ ഇദം ബിഭര്ഷി
വിധേ വിധേഹി ത്വമഥോ ജഗന്തി ॥ 62 ॥
ഇതി ശ്രീ ബ്രഹ്മ സംഹിതാ സമ്പൂര്ണമ് ।
About This Stotram
Overview
The Brahma Samhita is a Sanskrit samhita of 62 verses presented as hymns sung by Lord Brahma to Lord Krishna, describing the supreme nature of Krishna as the original Personality of Godhead (Adi Purusha) and the transcendental realm of Goloka Vrindavan. The text is a foundational scripture of Gaudiya Vaishnavism and is particularly revered within that tradition.
What are the benefits of chanting Brahma Samhita?
- Development of devotional love (bhakti) for Lord Krishna
- Spiritual knowledge about the nature of the Supreme and the transcendental realm
- Purification of the mind and heart
- Guidance toward liberation and eternal association with the divine
When is the best time to recite this?
The Brahma Samhita may be recited during morning and evening spiritual practice. It is especially recommended during festivals associated with Lord Krishna, such as Janmashtami and Radhashtami, and during periods of focused spiritual study within the Vaishnava tradition.
What is the historical and traditional background?
The Brahma Samhita holds a central place in the Gaudiya Vaishnava tradition established by Sri Chaitanya Mahaprabhu in the 15th century. The most widely accepted version consists of 62 verses and was rediscovered by Sri Chaitanya Mahaprabhu in South India, after which it was disseminated throughout his movement. Scholars debate the text's antiquity, but within Gaudiya Vaishnavism it is considered an ancient scripture predating many Puranic texts. The text systematically presents the theology of Krishna as the supreme source of all existence and bhakti-yoga as the path to spiritual perfection.
Available scripts
This text is available in 14 scripts: devanagari, tamil, telugu, kannada, malayalam, gujarati, bengali, iast, gurmukhi, oriya, assamese, sinhala, itrans, hk. Use the script selector above to switch between them.
Related Texts
- Gopala Tapani Upanishad — a minor Upanishad also central to Gaudiya Vaishnavism that describes the worship of Krishna
- Srimad Bhagavatam — the primary Puranic scripture of the Vaishnava tradition, containing the most detailed account of Krishna's life and theology