Bhagavadgita Parayana
Bhagavadgita Parayana
श्रीमद्भगवद्गीता पारायण - ध्यानश्लोकाः
ॐ श्री परमात्मने नमः
अथ गीता ध्यान श्लोकाः
ॐ पार्थाय प्रतिबोधितां भगवता नारायणेन स्वयं
व्यासेन ग्रथितां पुराणमुनिना मध्ये महाभारतम् ।
अद्वैतामृतवर्षिणीं भगवतीं अष्टादशाध्यायिनीं
अम्ब त्वां अनुसन्दधामि भगवद्गीते भवद्वेषिणीम् ॥
नमोऽस्तुते व्यास विशालबुद्धे फुल्लारविन्दायतपत्रनेत्र ।
येन त्वया भारत तैलपूर्णः प्रज्वालितो ज्ञानमयः प्रदीपः॥
प्रपन्नपारिजाताय तोत्रवेत्रैकपाणये ।
ज्ञानमुद्राय कृष्णाय गीतामृतदुहे नमः ॥
वसुदेवसुतं देवं कंसचाणूरमर्दनम् ।
देवकीपरमानन्दं कृष्णं वन्दे जगद्गुरुम् ॥
भीष्मद्रोणतटा जयद्रथजला गान्धारनीलोत्पला
शल्यग्राहवती कृपेण वहनी कर्णेन वेलाकुला ।
अश्वत्थामविकर्णघोरमकरा दुर्योधनावर्तिनी
सोत्तीर्णा खलु पाण्डवै रणनदी कैवर्तकः केशवः ॥
पाराशर्यवचः सरोजममलं गीतार्थगन्धोत्कटं
नानाख्यानककेसरं हरिकथा सम्बोधनाबोधितम् ।
लोके सज्जनषट्पदैरहरहः पेपीयमानं मुदा
भूयाद्भारतपङ्कजं कलिमल प्रध्वंसिनः श्रेयसे ॥
मूकं करोति वाचालं पङ्गुं लङ्घयते गिरिम् ।
यत्कृपा तमहं वन्दे परमानन्दमाधवम् ॥
शान्ताकारं भुजगशयनं पद्मनाभं सुरेशं
विश्वाधारं गगनसदृशं मेघवर्णं शुभाङ्गम् ।
लक्ष्मीकान्तं कमलनयनं योगिहृद्ध्यानगम्यं
वन्दे विष्णुं भवभयहरं सर्व लोकैकनाथम् ॥
यं ब्रह्मावरुणेन्द्ररुद्रमरुतः स्तुन्वन्ति दिव्यैः स्तवैः
वेदैः साङ्गपदक्रमोपनिषदैः गायन्ति यं सामगाः ।
ध्यानावस्थित तद्गतेन मनसा पश्यन्ति यं योगिनः
यस्यान्तं न विदुस्सुरासुरगणाः देवाय तस्मै नमः ॥
नारायणं नमस्कृत्य नरञ्चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत् ॥
सच्चिदानन्दरूपाय कृष्णायाक्लिष्टकारिणे ।
नमो वेदान्तवेद्याय गुरवे बुद्धिसाक्षिणे॥
सर्वोपनिषदो गावः दोग्धा गोपालनन्दनः ।
पार्थो वत्सः सुधीर्भोक्ता दुग्धं गीतामृतं महत् ॥
गीताशास्त्रमिदं पुण्यं यः पठेत् प्रयतः पुमान् ।
विष्णोः पदमवाप्नोति भयशोकादि वर्जितः ॥
एकं शास्त्रं देवकीपुत्रगीतं एको देवो देवकीपुत्र एव ।
एको मन्त्रस्तस्य नामानि यानि कर्माप्येकं तस्य देवस्य सेवा ॥
॥ ॐ श्री कृष्णाय परमात्मने नमः ॥
About This Stotram
Overview
The Bhagavadgita Parayana text contains the Dhyana Shlokas — a set of Sanskrit meditation verses traditionally recited as a prelude before beginning a parayana (complete recitation) of the Bhagavad Gita. These verses invoke Lord Krishna and summarize the Gita's teaching and transmission lineage. They are not part of the original Bhagavad Gita but are a later traditional addition used across multiple Hindu lineages.
What are the benefits of chanting Bhagavadgita Parayana (Dhyana Shlokas)?
- Recitation is said to prepare the mind for attentive and effective study of the Bhagavad Gita.
- It is chanted to invoke divine grace for a focused and meaningful parayana.
- Devotees use it to remove distractions and mental obstacles before recitation.
- Regular use is associated with deepening one's connection to the Gita's teachings.
- It is believed to purify the reciter and set the correct intention for study.
When is the best time to recite this?
These shlokas are recited immediately before beginning a Bhagavad Gita parayana session, at any time of day. They are particularly used during periods of regular spiritual study or when undertaking a complete recitation of the Gita.
What is the historical and traditional background?
The Bhagavad Gita itself is part of the Bhishma Parva of the Mahabharata, attributed to Veda Vyasa. The Dhyana Shlokas are traditional verses that became associated with the Gita's devotional study across various Hindu sampradayas, though they are not universally standardized and vary slightly between traditions. Their authorship and exact date of composition are unknown. The practice of prefacing a parayana with meditation verses is common across Sanskrit devotional literature, serving to frame the recitation as an act of worship.
Available scripts
This text is available in 14 scripts: devanagari, tamil, telugu, kannada, malayalam, gujarati, bengali, iast, gurmukhi, oriya, assamese, sinhala, itrans, hk. Use the script selector above to switch between them.
Related Texts
- Vishnu Sahasranama — traditionally recited at the conclusion of a Bhagavad Gita parayana in many Vaishnava traditions.
- Gita Mahatmya — verses found in the Padma Purana and Varaha Purana describing the spiritual merit of reciting each chapter of the Bhagavad Gita.