ശ്രീ ദുര്ഗാ ചന്ദ്രകലാ സ്തുതി

ശ്രീ ദുര്ഗാ ചന്ദ്രകലാ സ്തുതി

ശ്ലോക 1

ധ്യാനമ്

ഉമാകാന്തേ രമാകാന്തേ ഏഷാമാസീ-ന്മതിസ്സമാ ।

നമാമി ദീക്ഷിതേന്ദ്രാം സ്താന് നയഷട്ക-വിശാരദാമ് ॥

വേധോഹരീശ്വരസ്തുത്യാം വിഹര്ത്രീം വിന്ധ്യഭൂധരേ ।

ഹരപ്രാണേശ്വരീം വന്ദേ ഹന്ത്രീം വിബുധവിദ്വിഷാമ്

ശ്ലോക 2

അഭ്യര്ഥനേന സരസീരുഹസമ്ഭവസ്യ

ത്യക്ത്വോദിതാ ഭഗവദക്ഷിപിധാനലീലാമ് ।

വിശ്വേശ്വരീ വിപദപാകരണേ പുരസ്താത്

മാതാ മമാസ്തു മധുകൈടഭയോര്നിഹന്ത്രീ

॥ 1 ॥

ശ്ലോക 3

പ്രാങ്നിര്ജരേഷു നിഹതൈര്നിജശക്തിലേശൈഃ

ഏകീഭവദ്ഭിരുദിതാഽഖിലലോകഗുപ്ത്യൈ ।

സമ്പന്നശസ്ത്രനികരാ ച തദായുധസ്ഥൈഃ

മാതാ മമാസ്തു മഹിഷാന്തകരീ പുരസ്താത്

॥ 2 ॥

ശ്ലോക 4

പ്രാലേയശൈലതനയാ തനുകാന്തിസമ്പത്

കോശോദിതാ കുവലയച്ഛവിചാരുദേഹാ ।

നാരായണീ നമദഭീപ്സിതകല്പവല്ലീ

സുപ്രീതിമാവഹതു ശുമ്ഭനിശുമ്ഭഹന്ത്രീ

॥ 3 ॥

ശ്ലോക 5

വിശ്വേശ്വരീതി മഹിഷാന്തകരീതി യസ്യാഃ

നാരായണീത്യപി ച നാമഭിരങ്കിതാനി ।

സൂക്താനി പങ്കജഭുവാ ച സുരര്ഷിഭിശ്ച

ദൃഷ്ടാനി പാവകമുഖൈശ്ച ശിവാം ഭജേ താമ്

॥ 4 ॥

ശ്ലോക 6

ഉത്പത്തിദൈത്യഹനനസ്തവനാത്മകാനി

സംരക്ഷകാണ്യഖിലഭൂതഹിതായ യസ്യാഃ ।

സൂക്താന്യശേഷനിഗമാന്തവിദഃ പഠന്തി

താം വിശ്വമാതരമജസ്രമഭിഷ്ടവീമി

॥ 5 ॥

ശ്ലോക 7

യേ വൈപ്രചിത്തപുനരുത്ഥിതശുമ്ഭമുഖ്യൈഃ

ദുര്ഭിക്ഷഘോരസമയേന ച കാരിതാസു ।

ആവിഷ്കൃതാസ്ത്രിജഗദാര്തിഷു രൂപഭേദാഃ

തൈരമ്ബികാ സമഭിരക്ഷതു മാം വിപദ്ഭ്യഃ

॥ 6 ॥

ശ്ലോക 8

സൂക്തം യദീയമരവിന്ദഭവാദി ദൃഷ്ടം

ആവര്ത്യ ദേവ്യനുപദം സുരഥഃ സമാധിഃ ।

ദ്വാവപ്യവാപതുരഭീഷ്ടമനന്യലഭ്യം

താമാദിദേവതരുണീം പ്രണമാമി മൂര്ധ്നാ

॥ 7 ॥

ശ്ലോക 9

മാഹിഷ്മതീതനുഭവം ച രുരും ച ഹന്തും

ആവിഷ്കൃതൈര്നിജരസാദവതാരഭേദൈഃ ।

അഷ്ടാദശാഹതനവാഹതകോടിസങ്ഖ്യൈഃ

അമ്ബാ സദാ സമഭിരക്ഷതു മാം വിപദ്ഭ്യഃ

॥ 8 ॥

ശ്ലോക 10

ഏതച്ചരിത്രമഖിലം ലിഖിതം ഹി യസ്യാഃ

സമ്പൂജിതം സദന ഏവ നിവേശിതം വാ ।

ദുര്ഗം ച താരയതി ദുസ്തരമപ്യശേഷം

ശ്രേയഃ പ്രയച്ഛതി ച സര്വമുമാം ഭജേ താമ്

॥ 9 ॥

ശ്ലോക 11

യത്പൂജനസ്തുതിനമസ്കൃതിഭിര്ഭവന്തി

പ്രീതാഃ പിതാമഹരമേശഹരാസ്ത്രയോഽപി ।

തേഷാമപി സ്വകഗുണൈര്ദദതീ വപൂംഷി

താമീശ്വരസ്യ തരുണീം ശരണം പ്രപദ്യേ

॥ 10 ॥

ശ്ലോക 12

കാന്താരമധ്യദൃഢലഗ്നതയാഽവസന്നാഃ

മഗ്നാശ്ച വാരിധിജലേ രിപുഭിശ്ച രുദ്ധാഃ ।

യസ്യാഃ പ്രപദ്യ ചരണൌ വിപദസ്തരന്തി

സാ മേ സദാഽസ്തു ഹൃദി സര്വജഗത്സവിത്രീ

॥ 11 ॥

ശ്ലോക 13

ബന്ധേ വധേ മഹതി മൃത്യുഭയേ പ്രസക്തേ

വിത്തക്ഷയേ ച വിവിധേ യ മഹോപതാപേ ।

യത്പാദപൂജനമിഹ പ്രതികാരമാഹുഃ

സാ മേ സമസ്തജനനീ ശരണം ഭവാനീ

॥ 12 ॥

ശ്ലോക 14

ബാണാസുരപ്രഹിതപന്നഗബന്ധമോക്ഷഃ

തദ്ബാഹുദര്പദലനാദുഷയാ ച യോഗഃ ।

പ്രാദ്യുമ്നിനാ ദ്രുതമലഭ്യത യത്പ്രസാദാത്

സാ മേ ശിവാ സകലമപ്യശുഭം ക്ഷിണോതു

॥ 13 ॥

ശ്ലോക 15

പാപഃ പുലസ്ത്യതനയഃ പുനരുത്ഥിതോ മാം

അദ്യാപി ഹര്തുമയമാഗത ഇത്യുദീതമ് ।

യത്സേവനേന ഭയമിന്ദിരയാഽവധൂതം

താമാദിദേവതരുണീം ശരണം ഗതോഽസ്മി

॥ 14 ॥

ശ്ലോക 16

യദ്ധ്യാനജം സുഖമവാപ്യമനന്തപുണ്യൈഃ

സാക്ഷാത്തമച്യുത പരിഗ്രഹമാശ്വവാപുഃ ।

ഗോപാങ്ഗനാഃ കില യദര്ചനപുണ്യമാത്രാഃ

സാ മേ സദാ ഭഗവതീ ഭവതു പ്രസന്നാ

॥ 15 ॥

ശ്ലോക 17

രാത്രിം പ്രപദ്യ ഇതി മന്ത്രവിദഃ പ്രപന്നാന്

ഉദ്ബോധ്യ മൃത്യുവധിമന്യഫലൈഃ പ്രലോഭ്യ ।

ബുദ്ധ്വാ ച തദ്വിമുഖതാം പ്രതനം നയന്തീം

ആകാശമാദിജനനീം ജഗതാം ഭജേ താമ്

॥ 16 ॥

ശ്ലോക 18

ദേശകാലേഷു ദുഷ്ടേഷു ദുര്ഗാചന്ദ്രകലാസ്തുതിഃ ।

സന്ധ്യയോരനുസന്ധേയാ സര്വാപദ്വിനിവൃത്തയേ

॥ 17 ॥

ശ്ലോക 19

ഇതി ശ്രീമദപയ്യദീക്ഷിതവിരചിതാ ദുര്ഗാചന്ദ്രകലാസ്തുതിഃ ॥