Hanuman Bahuka (Batuka) Stotram
Hanuman Bahuka (Batuka) Stotram
ହନୁମାନ୍ ବାହୁକା (ବଟୁକା) ସ୍ତୋତ୍ରଂ
ଚୌପାଈ
ସିନ୍ଧୁ ତରନ, ସିଯ-ସୋଚ ହରନ, ରବି ବାଲ ବରନ ତନୁ ।
ଭୁଜ ବିସାଲ, ମୂରତି କରାଲ କାଲହୁ କୋ କାଲ ଜନୁ ॥
ଗହନ-ଦହନ-ନିରଦହନ ଲଙ୍କ ନିଃସଙ୍କ, ବଙ୍କ-ଭୁଵ ।
ଜାତୁଧାନ-ବଲଵାନ ମାନ-ମଦ-ଦଵନ ପଵନସୁଵ ॥
କହ ତୁଲସିଦାସ ସେଵତ ସୁଲଭ ସେଵକ ହିତ ସନ୍ତତ ନିକଟ ।
ଗୁନ ଗନତ, ନମତ, ସୁମିରତ ଜପତ ସମନ ସକଲ-ସଙ୍କଟ-ଵିକଟ ॥1॥
ସ୍ଵର୍ନ-ସୈଲ-ସଙ୍କାସ କୋଟି-ରଵି ତରୁନ ତେଜ ଘନ ।
ଉର ଵିସାଲ ଭୁଜ ଦଣ୍ଡ ଚଣ୍ଡ ନଖ-ଵଜ୍ରତନ ॥
ପିଙ୍ଗ ନଯନ, ଭୃକୁଟୀ କରାଲ ରସନା ଦସନାନନ ।
କପିସ କେସ କରକସ ଲଙ୍ଗୂର, ଖଲ-ଦଲ-ବଲ-ଭାନନ ॥
କହ ତୁଲସିଦାସ ବସ ଜାସୁ ଉର ମାରୁତସୁତ ମୂରତି ଵିକଟ ।
ସନ୍ତାପ ପାପ ତେହି ପୁରୁଷ ପହି ସପନେହୁఁ ନହିଂ ଆଵତ ନିକଟ ॥2॥
ଝୂଲନା
ପଞ୍ଚମୁଖ-ଛଃମୁଖ ଭୃଗୁ ମୁଖ୍ଯ ଭଟ ଅସୁର ସୁର, ସର୍ଵ ସରି ସମର ସମରତ୍ଥ ସୂରୋ ।
ବାଙ୍କୁରୋ ବୀର ବିରୁଦୈତ ବିରୁଦାଵଲୀ, ବେଦ ବନ୍ଦୀ ବଦତ ପୈଜପୂରୋ ॥
ଜାସୁ ଗୁନଗାଥ ରଘୁନାଥ କହ ଜାସୁବଲ, ବିପୁଲ ଜଲ ଭରିତ ଜଗ ଜଲଧି ଝୂରୋ ।
ଦୁଵନ ଦଲ ଦମନ କୋ କୌନ ତୁଲସୀସ ହୈ, ପଵନ କୋ ପୂତ ରଜପୂତ ରୁରୋ ॥3॥
ଘନାକ୍ଷରୀ
ଭାନୁସୋଂ ପଢନ ହନୁମାନ ଗେ ଭାନୁମନ, ଅନୁମାନି ସିସୁ କେଲି କିଯୋ ଫେର ଫାରସୋ ।
ପାଛିଲେ ପଗନି ଗମ ଗଗନ ମଗନ ମନ, କ୍ରମ କୋ ନ ଭ୍ରମ କପି ବାଲକ ବିହାର ସୋ ॥
କୌତୁକ ବିଲୋକି ଲୋକପାଲ ହରିହର ଵିଧି, ଲୋଚନନି ଚକାଚୌନ୍ଧୀ ଚିତ୍ତନି ଖବାର ସୋ।
ବଲ କୈନ୍ଧୋ ବୀର ରସ ଧୀରଜ କୈ, ସାହସ କୈ, ତୁଲସୀ ସରୀର ଧରେ ସବନି ସାର ସୋ ॥4॥
ଭାରତ ମେଂ ପାରଥ କେ ରଥ କେଥୂ କପିରାଜ, ଗାଜ୍ଯୋ ସୁନି କୁରୁରାଜ ଦଲ ହଲ ବଲ ଭୋ ।
କହ୍ଯୋ ଦ୍ରୋନ ଭୀଷମ ସମୀର ସୁତ ମହାବୀର, ବୀର-ରସ-ବାରି-ନିଧି ଜାକୋ ବଲ ଜଲ ଭୋ ॥
ବାନର ସୁଭାଯ ବାଲ କେଲି ଭୂମି ଭାନୁ ଲାଗି, ଫଲఁଗ ଫଲାఁଗ ହୂତେଂ ଘାଟି ନଭ ତଲ ଭୋ ।
ନାଈ-ନାଈ-ମାଥ ଜୋରି-ଜୋରି ହାଥ ଜୋଧା ଜୋ ହୈଂ, ହନୁମାନ ଦେଖେ ଜଗଜୀଵନ କୋ ଫଲ ଭୋ ॥5॥
ଗୋ-ପଦ ପଯୋଧି କରି, ହୋଲିକା ଜ୍ଯୋଂ ଲାଈ ଲଙ୍କ, ନିପଟ ନିଃସଙ୍କ ପର ପୁର ଗଲ ବଲ ଭୋ ।
ଦ୍ରୋନ ସୋ ପହାର ଲିଯୋ ଖ୍ଯାଲ ହୀ ଉଖାରି କର, କନ୍ଦୁକ ଜ୍ଯୋଂ କପି ଖେଲ ବେଲ କୈସୋ ଫଲ ଭୋ ॥
ସଙ୍କଟ ସମାଜ ଅସମଞ୍ଜସ ଭୋ ରାମ ରାଜ, କାଜ ଜୁଗ ପୂଗନି କୋ କରତଲ ପଲ ଭୋ ।
ସାହସୀ ସମତ୍ଥ ତୁଲସୀ କୋ ନାଈ ଜା କୀ ବାఁହ, ଲୋକ ପାଲ ପାଲନ କୋ ଫିର ଥିର ଥଲ ଭୋ ॥6॥
କମଠ କୀ ପୀଠି ଜାକେ ଗୋଡନି କୀ ଗାଡୈଂ ମାନୋ, ନାପ କେ ଭାଜନ ଭରି ଜଲ ନିଧି ଜଲ ଭୋ ।
ଜାତୁଧାନ ଦାଵନ ପରାଵନ କୋ ଦୁର୍ଗ ଭଯୋ, ମହା ମୀନ ବାସ ତିମି ତୋମନି କୋ ଥଲ ଭୋ ॥
କୁମ୍ଭକରନ ରାଵନ ପଯୋଦ ନାଦ ଈଧନ କୋ, ତୁଲସୀ ପ୍ରତାପ ଜାକୋ ପ୍ରବଲ ଅନଲ ଭୋ ।
ଭୀଷମ କହତ ମେରେ ଅନୁମାନ ହନୁମାନ, ସାରିଖୋ ତ୍ରିକାଲ ନ ତ୍ରିଲୋକ ମହାବଲ ଭୋ ॥7॥
ଦୂତ ରାମ ରାଯ କୋ ସପୂତ ପୂତ ପୌନକୋ ତୂ, ଅଞ୍ଜନୀ କୋ ନନ୍ଦନ ପ୍ରତାପ ଭୂରି ଭାନୁ ସୋ ।
ସୀଯ-ସୋଚ-ସମନ, ଦୁରିତ ଦୋଷ ଦମନ, ସରନ ଆଯେ ଅଵନ ଲଖନ ପ୍ରିଯ ପ୍ରାଣ ସୋ ॥
ଦସମୁଖ ଦୁସହ ଦରିଦ୍ର ଦରିବେ କୋ ଭଯୋ, ପ୍ରକଟ ତିଲୋକ ଓକ ତୁଲସୀ ନିଧାନ ସୋ ।
ଜ୍ଞାନ ଗୁନଵାନ ବଲଵାନ ସେଵା ସାଵଧାନ, ସାହେବ ସୁଜାନ ଉର ଆନୁ ହନୁମାନ ସୋ ॥8॥
ଦଵନ ଦୁଵନ ଦଲ ଭୁଵନ ବିଦିତ ବଲ, ବେଦ ଜସ ଗାଵତ ବିବୁଧ ବନ୍ଦୀ ଛୋର କୋ ।
ପାପ ତାପ ତିମିର ତୁହିନ ନିଘଟନ ପଟୁ, ସେଵକ ସରୋରୁହ ସୁଖଦ ଭାନୁ ଭୋର କୋ ॥
ଲୋକ ପରଲୋକ ତେଂ ବିସୋକ ସପନେ ନ ସୋକ, ତୁଲସୀ କେ ହିଯେ ହୈ ଭରୋସୋ ଏକ ଓର କୋ ।
ରାମ କୋ ଦୁଲାରୋ ଦାସ ବାମଦେଵ କୋ ନିଵାସ। ନାମ କଲି କାମତରୁ କେସରୀ କିସୋର କୋ ॥9॥
ମହାବଲ ସୀମ ମହା ଭୀମ ମହାବାନ ଇତ, ମହାବୀର ବିଦିତ ବରାଯୋ ରଘୁବୀର କୋ ।
କୁଲିସ କଠୋର ତନୁ ଜୋର ପରୈ ରୋର ରନ, କରୁନା କଲିତ ମନ ଧାରମିକ ଧୀର କୋ ॥
ଦୁର୍ଜନ କୋ କାଲସୋ କରାଲ ପାଲ ସଜ୍ଜନ କୋ, ସୁମିରେ ହରନ ହାର ତୁଲସୀ କୀ ପୀର କୋ ।
ସୀଯ-ସୁଖ-ଦାଯକ ଦୁଲାରୋ ରଘୁନାଯକ କୋ, ସେଵକ ସହାଯକ ହୈ ସାହସୀ ସମୀର କୋ ॥10॥
ରଚିବେ କୋ ବିଧି ଜୈସେ, ପାଲିବେ କୋ ହରି ହର, ମୀଚ ମାରିବେ କୋ, ଜ୍ଯାଈବେ କୋ ସୁଧାପାନ ଭୋ ।
ଧରିବେ କୋ ଧରନି, ତରନି ତମ ଦଲିବେ କୋ, ସୋଖିବେ କୃସାନୁ ପୋଷିବେ କୋ ହିମ ଭାନୁ ଭୋ ॥
ଖଲ ଦୁଃଖ ଦୋଷିବେ କୋ, ଜନ ପରିତୋଷିବେ କୋ, ମାఁଗିବୋ ମଲୀନତା କୋ ମୋଦକ ଦୁଦାନ ଭୋ ।
ଆରତ କୀ ଆରତି ନିଵାରିବେ କୋ ତିହୁఁ ପୁର, ତୁଲସୀ କୋ ସାହେବ ହଠୀଲୋ ହନୁମାନ ଭୋ ॥11॥
ସେଵକ ସ୍ଯୋକାଈ ଜାନି ଜାନକୀସ ମାନୈ କାନି, ସାନୁକୂଲ ସୂଲପାନି ନଵୈ ନାଥ ନାఁକ କୋ ।
ଦେଵୀ ଦେଵ ଦାନଵ ଦଯାଵନେ ହ୍ଵୈ ଜୋରୈଂ ହାଥ, ବାପୁରେ ବରାକ କହା ଔର ରାଜା ରାఁକ କୋ ॥
ଜାଗତ ସୋଵତ ବୈଠେ ବାଗତ ବିନୋଦ ମୋଦ, ତାକେ ଜୋ ଅନର୍ଥ ସୋ ସମର୍ଥ ଏକ ଆఁକ କୋ ।
ସବ ଦିନ ରୁରୋ ପରୈ ପୂରୋ ଜହାఁ ତହାఁ ତାହି, ଜାକେ ହୈ ଭରୋସୋ ହିଯେ ହନୁମାନ ହାఁକ କୋ ॥12॥
ସାନୁଗ ସଗୌରି ସାନୁକୂଲ ସୂଲପାନି ତାହି, ଲୋକପାଲ ସକଲ ଲଖନ ରାମ ଜାନକୀ ।
ଲୋକ ପରଲୋକ କୋ ବିସୋକ ସୋ ତିଲୋକ ତାହି, ତୁଲସୀ ତମାଇ କହା କାହୂ ବୀର ଆନକୀ ॥
କେସରୀ କିସୋର ବନ୍ଦୀଛୋର କେ ନେଵାଜେ ସବ, କୀରତି ବିମଲ କପି କରୁନାନିଧାନ କୀ ।
ବାଲକ ଜ୍ଯୋଂ ପାଲି ହୈଂ କୃପାଲୁ ମୁନି ସିଦ୍ଧତା କୋ, ଜାକେ ହିଯେ ହୁଲସତି ହାఁକ ହନୁମାନ କୀ ॥13॥
କରୁନାନିଧାନ ବଲବୁଦ୍ଧି କେ ନିଧାନ ହୌ, ମହିମା ନିଧାନ ଗୁନଜ୍ଞାନ କେ ନିଧାନ ହୌ ।
ବାମ ଦେଵ ରୁପ ଭୂପ ରାମ କେ ସନେହୀ, ନାମ, ଲେତ ଦେତ ଅର୍ଥ ଧର୍ମ କାମ ନିରବାନ ହୌ ॥
ଆପନେ ପ୍ରଭାଵ ସୀତାରାମ କେ ସୁଭାଵ ସୀଲ, ଲୋକ ବେଦ ବିଧି କେ ବିଦୂଷ ହନୁମାନ ହୌ ।
ମନ କୀ ବଚନ କୀ କରମ କୀ ତିହୂఁ ପ୍ରକାର, ତୁଲସୀ ତିହାରୋ ତୁମ ସାହେବ ସୁଜାନ ହୌ ॥14॥
ମନ କୋ ଅଗମ ତନ ସୁଗମ କିଯେ କପୀସ, କାଜ ମହାରାଜ କେ ସମାଜ ସାଜ ସାଜେ ହୈମ୍ ।
ଦେଵବନ୍ଦୀ ଛୋର ରନରୋର କେସରୀ କିସୋର, ଜୁଗ ଜୁଗ ଜଗ ତେରେ ବିରଦ ବିରାଜେ ହୈମ୍ ।
ବୀର ବରଜୋର ଘଟି ଜୋର ତୁଲସୀ କୀ ଓର, ସୁନି ସକୁଚାନେ ସାଧୁ ଖଲ ଗନ ଗାଜେ ହୈମ୍ ।
ବିଗରୀ ସఁଵାର ଅଞ୍ଜନୀ କୁମାର କୀଜେ ମୋହିଂ, ଜୈସେ ହୋତ ଆଯେ ହନୁମାନ କେ ନିଵାଜେ ହୈମ୍ ॥15॥
ସଵୈଯା
ଜାନ ସିରୋମନି ହୋ ହନୁମାନ ସଦା ଜନ କେ ମନ ବାସ ତିହାରୋ ।
ଢାରୋ ବିଗାରୋ ମୈଂ କାକୋ କହା କେହି କାରନ ଖୀଝତ ହୌଂ ତୋ ତିହାରୋ ॥
ସାହେବ ସେଵକ ନାତେ ତୋ ହାତୋ କିଯୋ ସୋ ତହାଂ ତୁଲସୀ କୋ ନ ଚାରୋ ।
ଦୋଷ ସୁନାଯେ ତୈଂ ଆଗେହୁఁ କୋ ହୋଶିଯାର ହ୍ଵୈଂ ହୋଂ ମନ ତୋ ହିଯ ହାରୋ ॥16॥
ତେରେ ଥପୈ ଉଥପୈ ନ ମହେସ, ଥପୈ ଥିର କୋ କପି ଜେ ଉର ଘାଲେ ।
ତେରେ ନିବାଜେ ଗରୀବ ନିବାଜ ବିରାଜତ ବୈରିନ କେ ଉର ସାଲେ ॥
ସଙ୍କଟ ସୋଚ ସବୈ ତୁଲସୀ ଲିଯେ ନାମ ଫଟୈ ମକରୀ କେ ସେ ଜାଲେ ।
ବୂଢ ଭଯେ ବଲି ମେରିହିଂ ବାର, କି ହାରି ପରେ ବହୁତୈ ନତ ପାଲେ ॥17॥
ସିନ୍ଧୁ ତରେ ବଡେ ବୀର ଦଲେ ଖଲ, ଜାରେ ହୈଂ ଲଙ୍କ ସେ ବଙ୍କ ମଵାସେ ।
ତୈଂ ରନି କେହରି କେହରି କେ ବିଦଲେ ଅରି କୁଞ୍ଜର ଛୈଲ ଛଵାସେ ॥
ତୋସୋ ସମତ୍ଥ ସୁସାହେବ ସେଈ ସହୈ ତୁଲସୀ ଦୁଖ ଦୋଷ ଦଵା ସେ ।
ବାନରବାଜ ! ବଢେ ଖଲ ଖେଚର, ଲୀଜତ କ୍ଯୋଂ ନ ଲପେଟି ଲଵାସେ ॥18॥
ଅଚ୍ଛ ଵିମର୍ଦନ କାନନ ଭାନି ଦସାନନ ଆନନ ଭା ନ ନିହାରୋ ।
ବାରିଦନାଦ ଅକମ୍ପନ କୁମ୍ଭକରନ ସେ କୁଞ୍ଜର କେହରି ଵାରୋ ॥
ରାମ ପ୍ରତାପ ହୁତାସନ, କଚ୍ଛ, ଵିପଚ୍ଛ, ସମୀର ସମୀର ଦୁଲାରୋ ।
ପାପ ତେ ସାପ ତେ ତାପ ତିହୂఁ ତେଂ ସଦା ତୁଲସୀ କହ ସୋ ରଖଵାରୋ ॥19॥
ଘନାକ୍ଷରୀ
ଜାନତ ଜହାନ ହନୁମାନ କୋ ନିଵାଜ୍ଯୋ ଜନ, ମନ ଅନୁମାନି ବଲି ବୋଲ ନ ବିସାରିଯେ ।
ସେଵା ଜୋଗ ତୁଲସୀ କବହୁఁ କହା ଚୂକ ପରୀ, ସାହେବ ସୁଭାଵ କପି ସାହିବୀ ସମ୍ଭାରିଯେ ॥
ଅପରାଧୀ ଜାନି କୀଜୈ ସାସତି ସହସ ଭାନ୍ତି, ମୋଦକ ମରୈ ଜୋ ତାହି ମାହୁର ନ ମାରିଯେ ।
ସାହସୀ ସମୀର କେ ଦୁଲାରେ ରଘୁବୀର ଜୂ କେ, ବାఁହ ପୀର ମହାବୀର ବେଗି ହୀ ନିଵାରିଯେ ॥20॥
ବାଲକ ବିଲୋକି, ବଲି ବାରେଂ ତେଂ ଆପନୋ କିଯୋ, ଦୀନବନ୍ଧୁ ଦଯା କୀନ୍ହୀଂ ନିରୁପାଧି ନ୍ଯାରିଯେ ।
ରାଵରୋ ଭରୋସୋ ତୁଲସୀ କେ, ରାଵରୋଈ ବଲ, ଆସ ରାଵରୀଯୈ ଦାସ ରାଵରୋ ଵିଚାରିଯେ ॥
ବଡୋ ବିକରାଲ କଲି କାକୋ ନ ବିହାଲ କିଯୋ, ମାଥେ ପଗୁ ବଲି କୋ ନିହାରି ସୋ ନିବାରିଯେ ।
କେସରୀ କିସୋର ରନରୋର ବରଜୋର ବୀର, ବାఁହ ପୀର ରାହୁ ମାତୁ ଜ୍ଯୌଂ ପଛାରି ମାରିଯେ ॥21॥
ଉଥପେ ଥପନଥିର ଥପେ ଉଥପନହାର, କେସରୀ କୁମାର ବଲ ଆପନୋ ସମ୍ବାରିଯେ ।
ରାମ କେ ଗୁଲାମନି କୋ କାମ ତରୁ ରାମଦୂତ, ମୋସେ ଦୀନ ଦୂବରେ କୋ ତକିଯା ତିହାରିଯେ ॥
ସାହେବ ସମର୍ଥ ତୋ ସୋଂ ତୁଲସୀ କେ ମାଥେ ପର, ସୋଊ ଅପରାଧ ବିନୁ ବୀର, ବାఁଧି ମାରିଯେ ।
ପୋଖରୀ ବିସାଲ ବାఁହୁ, ବଲି, ବାରିଚର ପୀର, ମକରୀ ଜ୍ଯୋଂ ପକରି କେ ବଦନ ବିଦାରିଯେ ॥22॥
ରାମ କୋ ସନେହ, ରାମ ସାହସ ଲଖନ ସିଯ, ରାମ କୀ ଭଗତି, ସୋଚ ସଙ୍କଟ ନିଵାରିଯେ ।
ମୁଦ ମରକଟ ରୋଗ ବାରିନିଧି ହେରି ହାରେ, ଜୀଵ ଜାମଵନ୍ତ କୋ ଭରୋସୋ ତେରୋ ଭାରିଯେ ॥
କୂଦିଯେ କୃପାଲ ତୁଲସୀ ସୁପ୍ରେମ ପବ୍ବଯତେଂ, ସୁଥଲ ସୁବେଲ ଭାଲୂ ବୈଠି କୈ ଵିଚାରିଯେ ।
ମହାବୀର ବାఁକୁରେ ବରାକୀ ବାఁହ ପୀର କ୍ଯୋଂ ନ, ଲଙ୍କିନୀ ଜ୍ଯୋଂ ଲାତ ଘାତ ହୀ ମରୋରି ମାରିଯେ ॥23॥
ଲୋକ ପରଲୋକହୁఁ ତିଲୋକ ନ ଵିଲୋକିଯତ, ତୋସେ ସମରଥ ଚଷ ଚାରିହୂఁ ନିହାରିଯେ ।
କର୍ମ, କାଲ, ଲୋକପାଲ, ଅଗ ଜଗ ଜୀଵଜାଲ, ନାଥ ହାଥ ସବ ନିଜ ମହିମା ବିଚାରିଯେ ॥
ଖାସ ଦାସ ରାଵରୋ, ନିଵାସ ତେରୋ ତାସୁ ଉର, ତୁଲସୀ ସୋ, ଦେଵ ଦୁଖୀ ଦେଖିଅତ ଭାରିଯେ ।
ବାତ ତରୁମୂଲ ବାఁହୂସୂଲ କପିକଚ୍ଛୁ ବେଲି, ଉପଜୀ ସକେଲି କପି କେଲି ହୀ ଉଖାରିଯେ ॥24॥
କରମ କରାଲ କଂସ ଭୂମିପାଲ କେ ଭରୋସେ, ବକୀ ବକ ଭଗିନୀ କାହୂ ତେଂ କହା ଡରୈଗୀ ।
ବଡୀ ବିକରାଲ ବାଲ ଘାତିନୀ ନ ଜାତ କହି, ବାఁହୂ ବଲ ବାଲକ ଛବୀଲେ ଛୋଟେ ଛରୈଗୀ ॥
ଆଈ ହୈ ବନାଈ ବେଷ ଆପ ହୀ ବିଚାରି ଦେଖ, ପାପ ଜାଯ ସବ କୋ ଗୁନୀ କେ ପାଲେ ପରୈଗୀ ।
ପୂତନା ପିସାଚିନୀ ଜ୍ଯୌଂ କପି କାନ୍ହ ତୁଲସୀ କୀ, ବାఁହ ପୀର ମହାବୀର ତେରେ ମାରେ ମରୈଗୀ ॥25॥
ଭାଲ କୀ କି କାଲ କୀ କି ରୋଷ କୀ ତ୍ରିଦୋଷ କୀ ହୈ, ବେଦନ ବିଷମ ପାପ ତାପ ଛଲ ଛାఁହ କୀ ।
କରମନ କୂଟ କୀ କି ଜନ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ବୂଟ କୀ, ପରାହି ଜାହି ପାପିନୀ ମଲୀନ ମନ ମାఁହ କୀ ॥
ପୈହହି ସଜାଯ, ନତ କହତ ବଜାଯ ତୋହି, ବାବରୀ ନ ହୋହି ବାନି ଜାନି କପି ନାఁହ କୀ ।
ଆନ ହନୁମାନ କୀ ଦୁହାଈ ବଲଵାନ କୀ, ସପଥ ମହାବୀର କୀ ଜୋ ରହୈ ପୀର ବାఁହ କୀ ॥26॥
ସିଂହିକା ସఁହାରି ବଲ ସୁରସା ସୁଧାରି ଛଲ, ଲଙ୍କିନୀ ପଛାରି ମାରି ବାଟିକା ଉଜାରୀ ହୈ ।
ଲଙ୍କ ପରଜାରି ମକରୀ ବିଦାରି ବାର ବାର, ଜାତୁଧାନ ଧାରି ଧୂରି ଧାନୀ କରି ଡାରୀ ହୈ ॥
ତୋରି ଜମକାତରି ମନ୍ଦୋଦରୀ କଠୋରି ଆନୀ, ରାଵନ କୀ ରାନୀ ମେଘନାଦ ମହତାରୀ ହୈ ।
ଭୀର ବାఁହ ପୀର କୀ ନିପଟ ରାଖୀ ମହାବୀର, କୌନ କେ ସକୋଚ ତୁଲସୀ କେ ସୋଚ ଭାରୀ ହୈ ॥27॥
ତେରୋ ବାଲି କେଲି ବୀର ସୁନି ସହମତ ଧୀର, ଭୂଲତ ସରୀର ସୁଧି ସକ୍ର ରଵି ରାହୁ କୀ ।
ତେରୀ ବାఁହ ବସତ ବିସୋକ ଲୋକ ପାଲ ସବ, ତେରୋ ନାମ ଲେତ ରହୈଂ ଆରତି ନ କାହୁ କୀ ॥
ସାମ ଦାମ ଭେଦ ଵିଧି ବେଦହୂ ଲବେଦ ସିଧି, ହାଥ କପିନାଥ ହୀ କେ ଚୋଟୀ ଚୋର ସାହୁ କୀ ।
ଆଲସ ଅନଖ ପରିହାସ କୈ ସିଖାଵନ ହୈ, ଏତେ ଦିନ ରହୀ ପୀର ତୁଲସୀ କେ ବାହୁ କୀ ॥28॥
ଟୂକନି କୋ ଘର ଘର ଡୋଲତ କఁଗାଲ ବୋଲି, ବାଲ ଜ୍ଯୋଂ କୃପାଲ ନତ ପାଲ ପାଲି ପୋସୋ ହୈ ।
କୀନ୍ହୀ ହୈ ସఁଭାର ସାର ଅఁଜନୀ କୁମାର ବୀର, ଆପନୋ ବିସାରି ହୈଂ ନ ମେରେହୂ ଭରୋସୋ ହୈ ॥
ଇତନୋ ପରେଖୋ ସବ ଭାନ୍ତି ସମରଥ ଆଜୁ, କପିରାଜ ସାଞ୍ଚୀ କହୌଂ କୋ ତିଲୋକ ତୋସୋ ହୈ ।
ସାସତି ସହତ ଦାସ କୀଜେ ପେଖି ପରିହାସ, ଚୀରୀ କୋ ମରନ ଖେଲ ବାଲକନି କୋସୋ ହୈ ॥29॥
ଆପନେ ହୀ ପାପ ତେଂ ତ୍ରିପାତ ତେଂ କି ସାପ ତେଂ, ବଢୀ ହୈ ବାఁହ ବେଦନ କହୀ ନ ସହି ଜାତି ହୈ ।
ଔଷଧ ଅନେକ ଜନ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଟୋଟକାଦି କିଯେ, ବାଦି ଭଯେ ଦେଵତା ମନାଯେ ଅଧୀକାତି ହୈ ॥
କରତାର, ଭରତାର, ହରତାର, କର୍ମ କାଲ, କୋ ହୈ ଜଗଜାଲ ଜୋ ନ ମାନତ ଇତାତି ହୈ ।
ଚେରୋ ତେରୋ ତୁଲସୀ ତୂ ମେରୋ କହ୍ଯୋ ରାମ ଦୂତ, ଢୀଲ ତେରୀ ବୀର ମୋହି ପୀର ତେଂ ପିରାତି ହୈ ॥30॥
ଦୂତ ରାମ ରାଯ କୋ, ସପୂତ ପୂତ ଵାଯ କୋ, ସମତ୍ଵ ହାଥ ପାଯ କୋ ସହାଯ ଅସହାଯ କୋ ।
ବାఁକୀ ବିରଦାଵଲୀ ବିଦିତ ବେଦ ଗାଇଯତ, ରାଵନ ସୋ ଭଟ ଭଯୋ ମୁଠିକା କେ ଧାଯ କୋ ॥
ଏତେ ବଡେ ସାହେବ ସମର୍ଥ କୋ ନିଵାଜୋ ଆଜ, ସୀଦତ ସୁସେଵକ ବଚନ ମନ କାଯ କୋ ।
ଥୋରୀ ବାఁହ ପୀର କୀ ବଡୀ ଗଲାନି ତୁଲସୀ କୋ, କୌନ ପାପ କୋପ, ଲୋପ ପ୍ରକଟ ପ୍ରଭାଯ କୋ ॥31॥
ଦେଵୀ ଦେଵ ଦନୁଜ ମନୁଜ ମୁନି ସିଦ୍ଧ ନାଗ, ଛୋଟେ ବଡେ ଜୀଵ ଜେତେ ଚେତନ ଅଚେତ ହୈମ୍ ।
ପୂତନା ପିସାଚୀ ଜାତୁଧାନୀ ଜାତୁଧାନ ବାଗ, ରାମ ଦୂତ କୀ ରଜାଈ ମାଥେ ମାନି ଲେତ ହୈମ୍ ॥
ଘୋର ଜନ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର କୂଟ କପଟ କୁରୋଗ ଜୋଗ, ହନୁମାନ ଆନ ସୁନି ଛାଡତ ନିକେତ ହୈମ୍ ।
କ୍ରୋଧ କୀଜେ କର୍ମ କୋ ପ୍ରବୋଧ କୀଜେ ତୁଲସୀ କୋ, ସୋଧ କୀଜେ ତିନକୋ ଜୋ ଦୋଷ ଦୁଖ ଦେତ ହୈମ୍ ॥32॥
ତେରେ ବଲ ବାନର ଜିତାଯେ ରନ ରାଵନ ସୋଂ, ତେରେ ଘାଲେ ଜାତୁଧାନ ଭଯେ ଘର ଘର କେ ।
ତେରେ ବଲ ରାମ ରାଜ କିଯେ ସବ ସୁର କାଜ, ସକଲ ସମାଜ ସାଜ ସାଜେ ରଘୁବର କେ ॥
ତେରୋ ଗୁନଗାନ ସୁନି ଗୀରବାନ ପୁଲକତ, ସଜଲ ବିଲୋଚନ ବିରଞ୍ଚି ହରିହର କେ ।
ତୁଲସୀ କେ ମାଥେ ପର ହାଥ ଫେରୋ କୀସ ନାଥ, ଦେଖିଯେ ନ ଦାସ ଦୁଖୀ ତୋସୋ କନିଗର କେ ॥33॥
ପାଲୋ ତେରେ ଟୂକ କୋ ପରେହୂ ଚୂକ ମୂକିଯେ ନ, କୂର କୌଡୀ ଦୂକୋ ହୌଂ ଆପନୀ ଓର ହେରିଯେ ।
ଭୋରାନାଥ ଭୋରେ ହୀ ସରୋଷ ହୋତ ଥୋରେ ଦୋଷ, ପୋଷି ତୋଷି ଥାପି ଆପନୋ ନ ଅଵ ଡେରିଯେ ॥
ଅఁବୁ ତୂ ହୌଂ ଅఁବୁ ଚୂର, ଅఁବୁ ତୂ ହୌଂ ଡିମ୍ଭ ସୋ ନ, ବୂଝିଯେ ବିଲମ୍ବ ଅଵଲମ୍ବ ମେରେ ତେରିଯେ ।
ବାଲକ ବିକଲ ଜାନି ପାହି ପ୍ରେମ ପହିଚାନି, ତୁଲସୀ କୀ ବାఁହ ପର ଲାମୀ ଲୂମ ଫେରିଯେ ॥34॥
ଘେରି ଲିଯୋ ରୋଗନି, କୁଜୋଗନି, କୁଲୋଗନି ଜ୍ଯୌଂ, ବାସର ଜଲଦ ଘନ ଘଟା ଧୁକି ଧାଈ ହୈ ।
ବରସତ ବାରି ପୀର ଜାରିଯେ ଜଵାସେ ଜସ, ରୋଷ ବିନୁ ଦୋଷ ଧୂମ ମୂଲ ମଲିନାଈ ହୈ ॥
କରୁନାନିଧାନ ହନୁମାନ ମହା ବଲଵାନ, ହେରି ହఁସି ହାఁକି ଫୂଙ୍କି ଫୌଞ୍ଜୈ ତେ ଉଡାଈ ହୈ ।
ଖାଯେ ହୁତୋ ତୁଲସୀ କୁରୋଗ ରାଢ ରାକସନି, କେସରୀ କିସୋର ରାଖେ ବୀର ବରିଆଈ ହୈ ॥35॥
ସଵୈଯା
ରାମ ଗୁଲାମ ତୁ ହୀ ହନୁମାନ ଗୋସାఁଈ ସୁସାఁଈ ସଦା ଅନୁକୂଲୋ ।
ପାଲ୍ଯୋ ହୌଂ ବାଲ ଜ୍ଯୋଂ ଆଖର ଦୂ ପିତୁ ମାତୁ ସୋଂ ମଙ୍ଗଲ ମୋଦ ସମୂଲୋ ॥
ବାఁହ କୀ ବେଦନ ବାఁହ ପଗାର ପୁକାରତ ଆରତ ଆନఁଦ ଭୂଲୋ ।
ଶ୍ରୀ ରଘୁବୀର ନିଵାରିଯେ ପୀର ରହୌଂ ଦରବାର ପରୋ ଲଟି ଲୂଲୋ ॥36॥
ଘନାକ୍ଷରୀ
କାଲ କୀ କରାଲତା କରମ କଠିନାଈ କୀଧୌ, ପାପ କେ ପ୍ରଭାଵ କୀ ସୁଭାଯ ବାଯ ବାଵରେ ।
ବେଦନ କୁଭାఁତି ସୋ ସହୀ ନ ଜାତି ରାତି ଦିନ, ସୋଈ ବାఁହ ଗହୀ ଜୋ ଗହୀ ସମୀର ଡାବରେ ॥
ଲାଯୋ ତରୁ ତୁଲସୀ ତିହାରୋ ସୋ ନିହାରି ବାରି, ସୀଞ୍ଚିଯେ ମଲୀନ ଭୋ ତଯୋ ହୈ ତିହୁఁ ତାଵରେ ।
ଭୂତନି କୀ ଆପନୀ ପରାଯେ କୀ କୃପା ନିଧାନ, ଜାନିଯତ ସବହୀ କୀ ରୀତି ରାମ ରାଵରେ ॥37॥
ପାఁଯ ପୀର ପେଟ ପୀର ବାఁହ ପୀର ମୁଂହ ପୀର, ଜର ଜର ସକଲ ପୀର ମୀ ହୈ ।
ଦେଵ ଭୂତ ପିତର କରମ ଖଲ କାଲ ଗ୍ରହ, ମୋହି ପର ଦଵରି ଦମାନକ ସୀ ଦୀ ହୈ ॥
ହୌଂ ତୋ ବିନୁ ମୋଲ କେ ବିକାନୋ ବଲି ବାରେ ହୀତେଂ, ଓଟ ରାମ ନାମ କୀ ଲଲାଟ ଲିଖି ଲୀ ହୈ ।
କୁఁଭଜ କେ କିଙ୍କର ବିକଲ ବୂଢେ ଗୋଖୁରନି, ହାଯ ରାମ ରାଯ ଐସୀ ହାଲ କହୂఁ ଭୀ ହୈ ॥38॥
ବାହୁକ ସୁବାହୁ ନୀଚ ଲୀଚର ମରୀଚ ମିଲି, ମୁఁହ ପୀର କେତୁଜା କୁରୋଗ ଜାତୁଧାନ ହୈ ।
ରାମ ନାମ ଜପ ଜାଗ କିଯୋ ଚହୋଂ ସାନୁରାଗ, କାଲ କୈସେ ଦୂତ ଭୂତ କହା ମେରେ ମାନ ହୈ ॥
ସୁମିରେ ସହାଯ ରାମ ଲଖନ ଆଖର ଦଊଉ, ଜିନକେ ସମୂହ ସାକେ ଜାଗତ ଜହାନ ହୈ ।
ତୁଲସୀ ସఁଭାରି ତାଡକା ସఁହାରି ଭାରି ଭଟ, ବେଧେ ବରଗଦ ସେ ବନାଈ ବାନଵାନ ହୈ ॥39॥
ବାଲପନେ ସୂଧେ ମନ ରାମ ସନମୁଖ ଭଯୋ, ରାମ ନାମ ଲେତ ମାఁଗି ଖାତ ଟୂକ ଟାକ ହୌମ୍ ।
ପରଯୋ ଲୋକ ରୀତି ମେଂ ପୁନୀତ ପ୍ରୀତି ରାମ ରାଯ, ମୋହ ବସ ବୈଠୋ ତୋରି ତରକି ତରାକ ହୌମ୍ ॥
ଖୋଟେ ଖୋଟେ ଆଚରନ ଆଚରତ ଅପନାଯୋ, ଅଞ୍ଜନୀ କୁମାର ସୋଧ୍ଯୋ ରାମପାନି ପାକ ହୌମ୍ ।
ତୁଲସୀ ଗୁସାఁଈ ଭଯୋ ଭୋଣ୍ଡେ ଦିନ ଭୂଲ ଗଯୋ, ତାକୋ ଫଲ ପାଵତ ନିଦାନ ପରିପାକ ହୌମ୍ ॥40॥
ଅସନ ବସନ ହୀନ ବିଷମ ବିଷାଦ ଲୀନ, ଦେଖି ଦୀନ ଦୂବରୋ କରୈ ନ ହାଯ ହାଯ କୋ ।
ତୁଲସୀ ଅନାଥ ସୋ ସନାଥ ରଘୁନାଥ କିଯୋ, ଦିଯୋ ଫଲ ସୀଲ ସିନ୍ଧୁ ଆପନେ ସୁଭାଯ କୋ ॥
ନୀଚ ଯହି ବୀଚ ପତି ପାଇ ଭରୁ ହାଈଗୋ, ବିହାଇ ପ୍ରଭୁ ଭଜନ ବଚନ ମନ କାଯ କୋ ।
ତା ତେଂ ତନୁ ପେଷିଯତ ଘୋର ବରତୋର ମିସ, ଫୂଟି ଫୂଟି ନିକସତ ଲୋନ ରାମ ରାଯ କୋ ॥41॥
ଜୀଓ ଜଗ ଜାନକୀ ଜୀଵନ କୋ କହାଇ ଜନ, ମରିବେ କୋ ବାରାନସୀ ବାରି ସୁର ସରି କୋ ।
ତୁଲସୀ କେ ଦୋହୂఁ ହାଥ ମୋଦକ ହୈଂ ଐସେ ଠାఁଊ, ଜାକେ ଜିଯେ ମୁଯେ ସୋଚ କରିହୈଂ ନ ଲରି କୋ ॥
ମୋ କୋ ଝୂఁଟୋ ସାఁଚୋ ଲୋଗ ରାମ କୌ କହତ ସବ, ମେରେ ମନ ମାନ ହୈ ନ ହର କୋ ନ ହରି କୋ ।
ଭାରୀ ପୀର ଦୁସହ ସରୀର ତେଂ ବିହାଲ ହୋତ, ସୋଊ ରଘୁବୀର ବିନୁ ସକୈ ଦୂର କରି କୋ ॥42॥
ସୀତାପତି ସାହେବ ସହାଯ ହନୁମାନ ନିତ, ହିତ ଉପଦେଶ କୋ ମହେସ ମାନୋ ଗୁରୁ କୈ ।
ମାନସ ବଚନ କାଯ ସରନ ତିହାରେ ପାఁଯ, ତୁମ୍ହରେ ଭରୋସେ ସୁର ମୈଂ ନ ଜାନେ ସୁର କୈ ॥
ବ୍ଯାଧି ଭୂତ ଜନିତ ଉପାଧି କାହୁ ଖଲ କୀ, ସମାଧି କୀ ଜୈ ତୁଲସୀ କୋ ଜାନି ଜନ ଫୁର କୈ ।
କପିନାଥ ରଘୁନାଥ ଭୋଲାନାଥ ଭୂତନାଥ, ରୋଗ ସିନ୍ଧୁ କ୍ଯୋଂ ନ ଡାରିଯତ ଗାଯ ଖୁର କୈ ॥43॥
କହୋଂ ହନୁମାନ ସୋଂ ସୁଜାନ ରାମ ରାଯ ସୋଂ, କୃପାନିଧାନ ସଙ୍କର ସୋଂ ସାଵଧାନ ସୁନିଯେ ।
ହରଷ ଵିଷାଦ ରାଗ ରୋଷ ଗୁନ ଦୋଷ ମୀ, ବିରଚୀ ବିରଞ୍ଚୀ ସବ ଦେଖିଯତ ଦୁନିଯେ ॥
ମାଯା ଜୀଵ କାଲ କେ କରମ କେ ସୁଭାଯ କେ, କରୈଯା ରାମ ବେଦ କହେଂ ସାఁଚୀ ମନ ଗୁନିଯେ ।
ତୁମ୍ହ ତେଂ କହା ନ ହୋଯ ହା ହା ସୋ ବୁଝୈଯେ ମୋହିଂ, ହୌଂ ହୂఁ ରହୋଂ ମୌନହୀ ଵଯୋ ସୋ ଜାନି ଲୁନିଯେ ॥44॥
About This Stotram
Overview
The Hanuman Bahuka Stotram is a 44-verse devotional hymn in praise of Lord Hanuman, composed in the Hindi literary tradition associated with Awadhi devotional poetry. The title "Bahuka" (arm) indicates the text's particular association with seeking relief from physical suffering, especially ailments of the arms and shoulders, alongside general appeals for Hanuman's protection. The text is linked in its opening verses to Tulsidas, the 16th-century poet-saint of the Ramanandi tradition.
What are the benefits of chanting Hanuman Bahuka Stotram?
- Traditionally recited when seeking relief from physical illness, particularly ailments of the arms and upper body
- Said to provide protection from adversity and negative influences
- Fosters courage and mental steadiness in difficult circumstances
- Associated with Hanuman's grace for those in distress
When is the best time to recite this?
Morning and evening are the standard times for recitation. Hanuman Jayanti is the most appropriate annual occasion. The stotram is also recited during periods of illness or hardship as a direct appeal for Hanuman's aid.
What is the historical and traditional background?
Tulsidas (c. 1532–1623 CE) was a leading figure of the Bhakti movement in North India, principally known for the Ramcharitmanas and the Hanuman Chalisa. The Hanuman Bahuka is listed among texts composed by him or closely associated with his tradition, though scholarly attribution is not universally confirmed for this specific stotram. The text reflects the devotional conventions of the Ramanandi Sampradaya, which venerates Hanuman as the foremost devotee of Rama. It became part of the wider corpus of Hindi Hanuman devotional literature circulating in North India.
Available scripts
This text is available in 14 scripts: devanagari, tamil, telugu, kannada, malayalam, gujarati, bengali, iast, gurmukhi, oriya, assamese, sinhala, itrans, hk. Use the script selector above to switch between them.
Related Texts
- Hanuman Chalisa — the 40-verse hymn attributed to Tulsidas, the most widely recited Hanuman text
- Bajrang Baan — another Hindi Hanuman hymn from the same devotional milieu, used for protection