હનુમાન્ બાહુકા (બટુકા) સ્તોત્રં

હનુમાન્ બાહુકા (બટુકા) સ્તોત્રં

શ્લોક 1

ચૌપાઈ

સિન્ધુ તરન, સિય-સોચ હરન, રબિ બાલ બરન તનુ ।

ભુજ બિસાલ, મૂરતિ કરાલ કાલહુ કો કાલ જનુ ॥

ગહન-દહન-નિરદહન લઙ્ક નિઃસઙ્ક, બઙ્ક-ભુવ ।

જાતુધાન-બલવાન માન-મદ-દવન પવનસુવ ॥

કહ તુલસિદાસ સેવત સુલભ સેવક હિત સન્તત નિકટ ।

ગુન ગનત, નમત, સુમિરત જપત સમન સકલ-સઙ્કટ-વિકટ

શ્લોક 2

સ્વર્ન-સૈલ-સઙ્કાસ કોટિ-રવિ તરુન તેજ ઘન ।

ઉર વિસાલ ભુજ દણ્ડ ચણ્ડ નખ-વજ્રતન ॥

પિઙ્ગ નયન, ભૃકુટી કરાલ રસના દસનાનન ।

કપિસ કેસ કરકસ લઙ્ગૂર, ખલ-દલ-બલ-ભાનન ॥

કહ તુલસિદાસ બસ જાસુ ઉર મારુતસુત મૂરતિ વિકટ ।

સન્તાપ પાપ તેહિ પુરુષ પહિ સપનેહુఁ નહિં આવત નિકટ

॥1॥

શ્લોક 3

ઝૂલના

પઞ્ચમુખ-છઃમુખ ભૃગુ મુખ્ય ભટ અસુર સુર, સર્વ સરિ સમર સમરત્થ સૂરો ।

બાઙ્કુરો બીર બિરુદૈત બિરુદાવલી, બેદ બન્દી બદત પૈજપૂરો ॥

જાસુ ગુનગાથ રઘુનાથ કહ જાસુબલ, બિપુલ જલ ભરિત જગ જલધિ ઝૂરો ।

દુવન દલ દમન કો કૌન તુલસીસ હૈ, પવન કો પૂત રજપૂત રુરો

॥2॥

શ્લોક 4

ઘનાક્ષરી

ભાનુસોં પઢન હનુમાન ગે ભાનુમન, અનુમાનિ સિસુ કેલિ કિયો ફેર ફારસો ।

પાછિલે પગનિ ગમ ગગન મગન મન, ક્રમ કો ન ભ્રમ કપિ બાલક બિહાર સો ॥

કૌતુક બિલોકિ લોકપાલ હરિહર વિધિ, લોચનનિ ચકાચૌન્ધી ચિત્તનિ ખબાર સો।

બલ કૈન્ધો બીર રસ ધીરજ કૈ, સાહસ કૈ, તુલસી સરીર ધરે સબનિ સાર સો

॥3॥

શ્લોક 5

ભારત મેં પારથ કે રથ કેથૂ કપિરાજ, ગાજ્યો સુનિ કુરુરાજ દલ હલ બલ ભો ।

કહ્યો દ્રોન ભીષમ સમીર સુત મહાબીર, બીર-રસ-બારિ-નિધિ જાકો બલ જલ ભો ॥

બાનર સુભાય બાલ કેલિ ભૂમિ ભાનુ લાગિ, ફલఁગ ફલાఁગ હૂતેં ઘાટિ નભ તલ ભો ।

નાઈ-નાઈ-માથ જોરિ-જોરિ હાથ જોધા જો હૈં, હનુમાન દેખે જગજીવન કો ફલ ભો

॥4॥

શ્લોક 6

ગો-પદ પયોધિ કરિ, હોલિકા જ્યોં લાઈ લઙ્ક, નિપટ નિઃસઙ્ક પર પુર ગલ બલ ભો ।

દ્રોન સો પહાર લિયો ખ્યાલ હી ઉખારિ કર, કન્દુક જ્યોં કપિ ખેલ બેલ કૈસો ફલ ભો ॥

સઙ્કટ સમાજ અસમઞ્જસ ભો રામ રાજ, કાજ જુગ પૂગનિ કો કરતલ પલ ભો ।

સાહસી સમત્થ તુલસી કો નાઈ જા કી બાఁહ, લોક પાલ પાલન કો ફિર થિર થલ ભો

॥5॥

શ્લોક 7

કમઠ કી પીઠિ જાકે ગોડનિ કી ગાડૈં માનો, નાપ કે ભાજન ભરિ જલ નિધિ જલ ભો ।

જાતુધાન દાવન પરાવન કો દુર્ગ ભયો, મહા મીન બાસ તિમિ તોમનિ કો થલ ભો ॥

કુમ્ભકરન રાવન પયોદ નાદ ઈધન કો, તુલસી પ્રતાપ જાકો પ્રબલ અનલ ભો ।

ભીષમ કહત મેરે અનુમાન હનુમાન, સારિખો ત્રિકાલ ન ત્રિલોક મહાબલ ભો

॥6॥

શ્લોક 8

દૂત રામ રાય કો સપૂત પૂત પૌનકો તૂ, અઞ્જની કો નન્દન પ્રતાપ ભૂરિ ભાનુ સો ।

સીય-સોચ-સમન, દુરિત દોષ દમન, સરન આયે અવન લખન પ્રિય પ્રાણ સો ॥

દસમુખ દુસહ દરિદ્ર દરિબે કો ભયો, પ્રકટ તિલોક ઓક તુલસી નિધાન સો ।

જ્ઞાન ગુનવાન બલવાન સેવા સાવધાન, સાહેબ સુજાન ઉર આનુ હનુમાન સો

॥7॥

શ્લોક 9

દવન દુવન દલ ભુવન બિદિત બલ, બેદ જસ ગાવત બિબુધ બન્દી છોર કો ।

પાપ તાપ તિમિર તુહિન નિઘટન પટુ, સેવક સરોરુહ સુખદ ભાનુ ભોર કો ॥

લોક પરલોક તેં બિસોક સપને ન સોક, તુલસી કે હિયે હૈ ભરોસો એક ઓર કો ।

રામ કો દુલારો દાસ બામદેવ કો નિવાસ। નામ કલિ કામતરુ કેસરી કિસોર કો

॥8॥

શ્લોક 10

મહાબલ સીમ મહા ભીમ મહાબાન ઇત, મહાબીર બિદિત બરાયો રઘુબીર કો ।

કુલિસ કઠોર તનુ જોર પરૈ રોર રન, કરુના કલિત મન ધારમિક ધીર કો ॥

દુર્જન કો કાલસો કરાલ પાલ સજ્જન કો, સુમિરે હરન હાર તુલસી કી પીર કો ।

સીય-સુખ-દાયક દુલારો રઘુનાયક કો, સેવક સહાયક હૈ સાહસી સમીર કો

॥9॥

શ્લોક 11

રચિબે કો બિધિ જૈસે, પાલિબે કો હરિ હર, મીચ મારિબે કો, જ્યાઈબે કો સુધાપાન ભો ।

ધરિબે કો ધરનિ, તરનિ તમ દલિબે કો, સોખિબે કૃસાનુ પોષિબે કો હિમ ભાનુ ભો ॥

ખલ દુઃખ દોષિબે કો, જન પરિતોષિબે કો, માఁગિબો મલીનતા કો મોદક દુદાન ભો ।

આરત કી આરતિ નિવારિબે કો તિહુఁ પુર, તુલસી કો સાહેબ હઠીલો હનુમાન ભો

॥10॥

શ્લોક 12

સેવક સ્યોકાઈ જાનિ જાનકીસ માનૈ કાનિ, સાનુકૂલ સૂલપાનિ નવૈ નાથ નાఁક કો ।

દેવી દેવ દાનવ દયાવને હ્વૈ જોરૈં હાથ, બાપુરે બરાક કહા ઔર રાજા રાఁક કો ॥

જાગત સોવત બૈઠે બાગત બિનોદ મોદ, તાકે જો અનર્થ સો સમર્થ એક આఁક કો ।

સબ દિન રુરો પરૈ પૂરો જહાఁ તહાఁ તાહિ, જાકે હૈ ભરોસો હિયે હનુમાન હાఁક કો

॥11॥

શ્લોક 13

સાનુગ સગૌરિ સાનુકૂલ સૂલપાનિ તાહિ, લોકપાલ સકલ લખન રામ જાનકી ।

લોક પરલોક કો બિસોક સો તિલોક તાહિ, તુલસી તમાઇ કહા કાહૂ બીર આનકી ॥

કેસરી કિસોર બન્દીછોર કે નેવાજે સબ, કીરતિ બિમલ કપિ કરુનાનિધાન કી ।

બાલક જ્યોં પાલિ હૈં કૃપાલુ મુનિ સિદ્ધતા કો, જાકે હિયે હુલસતિ હાఁક હનુમાન કી

॥12॥

શ્લોક 14

કરુનાનિધાન બલબુદ્ધિ કે નિધાન હૌ, મહિમા નિધાન ગુનજ્ઞાન કે નિધાન હૌ ।

બામ દેવ રુપ ભૂપ રામ કે સનેહી, નામ, લેત દેત અર્થ ધર્મ કામ નિરબાન હૌ ॥

આપને પ્રભાવ સીતારામ કે સુભાવ સીલ, લોક બેદ બિધિ કે બિદૂષ હનુમાન હૌ ।

મન કી બચન કી કરમ કી તિહૂఁ પ્રકાર, તુલસી તિહારો તુમ સાહેબ સુજાન હૌ

॥13॥

શ્લોક 15

મન કો અગમ તન સુગમ કિયે કપીસ, કાજ મહારાજ કે સમાજ સાજ સાજે હૈમ્ ।

દેવબન્દી છોર રનરોર કેસરી કિસોર, જુગ જુગ જગ તેરે બિરદ બિરાજે હૈમ્ ।

બીર બરજોર ઘટિ જોર તુલસી કી ઓર, સુનિ સકુચાને સાધુ ખલ ગન ગાજે હૈમ્ ।

બિગરી સఁવાર અઞ્જની કુમાર કીજે મોહિં, જૈસે હોત આયે હનુમાન કે નિવાજે હૈમ્

॥14॥

શ્લોક 16

સવૈયા

જાન સિરોમનિ હો હનુમાન સદા જન કે મન બાસ તિહારો ।

ઢારો બિગારો મૈં કાકો કહા કેહિ કારન ખીઝત હૌં તો તિહારો ॥

સાહેબ સેવક નાતે તો હાતો કિયો સો તહાં તુલસી કો ન ચારો ।

દોષ સુનાયે તૈં આગેહુఁ કો હોશિયાર હ્વૈં હોં મન તો હિય હારો

॥15॥

શ્લોક 17

તેરે થપૈ ઉથપૈ ન મહેસ, થપૈ થિર કો કપિ જે ઉર ઘાલે ।

તેરે નિબાજે ગરીબ નિબાજ બિરાજત બૈરિન કે ઉર સાલે ॥

સઙ્કટ સોચ સબૈ તુલસી લિયે નામ ફટૈ મકરી કે સે જાલે ।

બૂઢ ભયે બલિ મેરિહિં બાર, કિ હારિ પરે બહુતૈ નત પાલે

॥16॥

શ્લોક 18

સિન્ધુ તરે બડે બીર દલે ખલ, જારે હૈં લઙ્ક સે બઙ્ક મવાસે ।

તૈં રનિ કેહરિ કેહરિ કે બિદલે અરિ કુઞ્જર છૈલ છવાસે ॥

તોસો સમત્થ સુસાહેબ સેઈ સહૈ તુલસી દુખ દોષ દવા સે ।

બાનરબાજ ! બઢે ખલ ખેચર, લીજત ક્યોં ન લપેટિ લવાસે

॥17॥

શ્લોક 19

અચ્છ વિમર્દન કાનન ભાનિ દસાનન આનન ભા ન નિહારો ।

બારિદનાદ અકમ્પન કુમ્ભકરન સે કુઞ્જર કેહરિ વારો ॥

રામ પ્રતાપ હુતાસન, કચ્છ, વિપચ્છ, સમીર સમીર દુલારો ।

પાપ તે સાપ તે તાપ તિહૂఁ તેં સદા તુલસી કહ સો રખવારો

॥18॥

શ્લોક 20

ઘનાક્ષરી

જાનત જહાન હનુમાન કો નિવાજ્યો જન, મન અનુમાનિ બલિ બોલ ન બિસારિયે ।

સેવા જોગ તુલસી કબહુఁ કહા ચૂક પરી, સાહેબ સુભાવ કપિ સાહિબી સમ્ભારિયે ॥

અપરાધી જાનિ કીજૈ સાસતિ સહસ ભાન્તિ, મોદક મરૈ જો તાહિ માહુર ન મારિયે ।

સાહસી સમીર કે દુલારે રઘુબીર જૂ કે, બાఁહ પીર મહાબીર બેગિ હી નિવારિયે

॥19॥

શ્લોક 21

બાલક બિલોકિ, બલિ બારેં તેં આપનો કિયો, દીનબન્ધુ દયા કીન્હીં નિરુપાધિ ન્યારિયે ।

રાવરો ભરોસો તુલસી કે, રાવરોઈ બલ, આસ રાવરીયૈ દાસ રાવરો વિચારિયે ॥

બડો બિકરાલ કલિ કાકો ન બિહાલ કિયો, માથે પગુ બલિ કો નિહારિ સો નિબારિયે ।

કેસરી કિસોર રનરોર બરજોર બીર, બાఁહ પીર રાહુ માતુ જ્યૌં પછારિ મારિયે

॥20॥

શ્લોક 22

ઉથપે થપનથિર થપે ઉથપનહાર, કેસરી કુમાર બલ આપનો સમ્બારિયે ।

રામ કે ગુલામનિ કો કામ તરુ રામદૂત, મોસે દીન દૂબરે કો તકિયા તિહારિયે ॥

સાહેબ સમર્થ તો સોં તુલસી કે માથે પર, સોઊ અપરાધ બિનુ બીર, બાఁધિ મારિયે ।

પોખરી બિસાલ બાఁહુ, બલિ, બારિચર પીર, મકરી જ્યોં પકરિ કે બદન બિદારિયે

॥21॥

શ્લોક 23

રામ કો સનેહ, રામ સાહસ લખન સિય, રામ કી ભગતિ, સોચ સઙ્કટ નિવારિયે ।

મુદ મરકટ રોગ બારિનિધિ હેરિ હારે, જીવ જામવન્ત કો ભરોસો તેરો ભારિયે ॥

કૂદિયે કૃપાલ તુલસી સુપ્રેમ પબ્બયતેં, સુથલ સુબેલ ભાલૂ બૈઠિ કૈ વિચારિયે ।

મહાબીર બાఁકુરે બરાકી બાఁહ પીર ક્યોં ન, લઙ્કિની જ્યોં લાત ઘાત હી મરોરિ મારિયે

॥22॥

શ્લોક 24

લોક પરલોકહુఁ તિલોક ન વિલોકિયત, તોસે સમરથ ચષ ચારિહૂఁ નિહારિયે ।

કર્મ, કાલ, લોકપાલ, અગ જગ જીવજાલ, નાથ હાથ સબ નિજ મહિમા બિચારિયે ॥

ખાસ દાસ રાવરો, નિવાસ તેરો તાસુ ઉર, તુલસી સો, દેવ દુખી દેખિઅત ભારિયે ।

બાત તરુમૂલ બાఁહૂસૂલ કપિકચ્છુ બેલિ, ઉપજી સકેલિ કપિ કેલિ હી ઉખારિયે

॥23॥

શ્લોક 25

કરમ કરાલ કંસ ભૂમિપાલ કે ભરોસે, બકી બક ભગિની કાહૂ તેં કહા ડરૈગી ।

બડી બિકરાલ બાલ ઘાતિની ન જાત કહિ, બાఁહૂ બલ બાલક છબીલે છોટે છરૈગી ॥

આઈ હૈ બનાઈ બેષ આપ હી બિચારિ દેખ, પાપ જાય સબ કો ગુની કે પાલે પરૈગી ।

પૂતના પિસાચિની જ્યૌં કપિ કાન્હ તુલસી કી, બાఁહ પીર મહાબીર તેરે મારે મરૈગી

॥24॥

શ્લોક 26

ભાલ કી કિ કાલ કી કિ રોષ કી ત્રિદોષ કી હૈ, બેદન બિષમ પાપ તાપ છલ છાఁહ કી ।

કરમન કૂટ કી કિ જન્ત્ર મન્ત્ર બૂટ કી, પરાહિ જાહિ પાપિની મલીન મન માఁહ કી ॥

પૈહહિ સજાય, નત કહત બજાય તોહિ, બાબરી ન હોહિ બાનિ જાનિ કપિ નાఁહ કી ।

આન હનુમાન કી દુહાઈ બલવાન કી, સપથ મહાબીર કી જો રહૈ પીર બાఁહ કી

॥25॥

શ્લોક 27

સિંહિકા સఁહારિ બલ સુરસા સુધારિ છલ, લઙ્કિની પછારિ મારિ બાટિકા ઉજારી હૈ ।

લઙ્ક પરજારિ મકરી બિદારિ બાર બાર, જાતુધાન ધારિ ધૂરિ ધાની કરિ ડારી હૈ ॥

તોરિ જમકાતરિ મન્દોદરી કઠોરિ આની, રાવન કી રાની મેઘનાદ મહતારી હૈ ।

ભીર બાఁહ પીર કી નિપટ રાખી મહાબીર, કૌન કે સકોચ તુલસી કે સોચ ભારી હૈ

॥26॥

શ્લોક 28

તેરો બાલિ કેલિ બીર સુનિ સહમત ધીર, ભૂલત સરીર સુધિ સક્ર રવિ રાહુ કી ।

તેરી બાఁહ બસત બિસોક લોક પાલ સબ, તેરો નામ લેત રહૈં આરતિ ન કાહુ કી ॥

સામ દામ ભેદ વિધિ બેદહૂ લબેદ સિધિ, હાથ કપિનાથ હી કે ચોટી ચોર સાહુ કી ।

આલસ અનખ પરિહાસ કૈ સિખાવન હૈ, એતે દિન રહી પીર તુલસી કે બાહુ કી

॥27॥

શ્લોક 29

ટૂકનિ કો ઘર ઘર ડોલત કఁગાલ બોલિ, બાલ જ્યોં કૃપાલ નત પાલ પાલિ પોસો હૈ ।

કીન્હી હૈ સఁભાર સાર અఁજની કુમાર બીર, આપનો બિસારિ હૈં ન મેરેહૂ ભરોસો હૈ ॥

ઇતનો પરેખો સબ ભાન્તિ સમરથ આજુ, કપિરાજ સાઞ્ચી કહૌં કો તિલોક તોસો હૈ ।

સાસતિ સહત દાસ કીજે પેખિ પરિહાસ, ચીરી કો મરન ખેલ બાલકનિ કોસો હૈ

॥28॥

શ્લોક 30

આપને હી પાપ તેં ત્રિપાત તેં કિ સાપ તેં, બઢી હૈ બાఁહ બેદન કહી ન સહિ જાતિ હૈ ।

ઔષધ અનેક જન્ત્ર મન્ત્ર ટોટકાદિ કિયે, બાદિ ભયે દેવતા મનાયે અધીકાતિ હૈ ॥

કરતાર, ભરતાર, હરતાર, કર્મ કાલ, કો હૈ જગજાલ જો ન માનત ઇતાતિ હૈ ।

ચેરો તેરો તુલસી તૂ મેરો કહ્યો રામ દૂત, ઢીલ તેરી બીર મોહિ પીર તેં પિરાતિ હૈ

॥29॥

શ્લોક 31

દૂત રામ રાય કો, સપૂત પૂત વાય કો, સમત્વ હાથ પાય કો સહાય અસહાય કો ।

બાఁકી બિરદાવલી બિદિત બેદ ગાઇયત, રાવન સો ભટ ભયો મુઠિકા કે ધાય કો ॥

એતે બડે સાહેબ સમર્થ કો નિવાજો આજ, સીદત સુસેવક બચન મન કાય કો ।

થોરી બાఁહ પીર કી બડી ગલાનિ તુલસી કો, કૌન પાપ કોપ, લોપ પ્રકટ પ્રભાય કો

॥30॥

શ્લોક 32

દેવી દેવ દનુજ મનુજ મુનિ સિદ્ધ નાગ, છોટે બડે જીવ જેતે ચેતન અચેત હૈમ્ ।

પૂતના પિસાચી જાતુધાની જાતુધાન બાગ, રામ દૂત કી રજાઈ માથે માનિ લેત હૈમ્ ॥

ઘોર જન્ત્ર મન્ત્ર કૂટ કપટ કુરોગ જોગ, હનુમાન આન સુનિ છાડત નિકેત હૈમ્ ।

ક્રોધ કીજે કર્મ કો પ્રબોધ કીજે તુલસી કો, સોધ કીજે તિનકો જો દોષ દુખ દેત હૈમ્

॥31॥

શ્લોક 33

તેરે બલ બાનર જિતાયે રન રાવન સોં, તેરે ઘાલે જાતુધાન ભયે ઘર ઘર કે ।

તેરે બલ રામ રાજ કિયે સબ સુર કાજ, સકલ સમાજ સાજ સાજે રઘુબર કે ॥

તેરો ગુનગાન સુનિ ગીરબાન પુલકત, સજલ બિલોચન બિરઞ્ચિ હરિહર કે ।

તુલસી કે માથે પર હાથ ફેરો કીસ નાથ, દેખિયે ન દાસ દુખી તોસો કનિગર કે

॥32॥

શ્લોક 34

પાલો તેરે ટૂક કો પરેહૂ ચૂક મૂકિયે ન, કૂર કૌડી દૂકો હૌં આપની ઓર હેરિયે ।

ભોરાનાથ ભોરે હી સરોષ હોત થોરે દોષ, પોષિ તોષિ થાપિ આપનો ન અવ ડેરિયે ॥

અఁબુ તૂ હૌં અఁબુ ચૂર, અఁબુ તૂ હૌં ડિમ્ભ સો ન, બૂઝિયે બિલમ્બ અવલમ્બ મેરે તેરિયે ।

બાલક બિકલ જાનિ પાહિ પ્રેમ પહિચાનિ, તુલસી કી બાఁહ પર લામી લૂમ ફેરિયે

॥33॥

શ્લોક 35

ઘેરિ લિયો રોગનિ, કુજોગનિ, કુલોગનિ જ્યૌં, બાસર જલદ ઘન ઘટા ધુકિ ધાઈ હૈ ।

બરસત બારિ પીર જારિયે જવાસે જસ, રોષ બિનુ દોષ ધૂમ મૂલ મલિનાઈ હૈ ॥

કરુનાનિધાન હનુમાન મહા બલવાન, હેરિ હఁસિ હાఁકિ ફૂઙ્કિ ફૌઞ્જૈ તે ઉડાઈ હૈ ।

ખાયે હુતો તુલસી કુરોગ રાઢ રાકસનિ, કેસરી કિસોર રાખે બીર બરિઆઈ હૈ

॥34॥

શ્લોક 36

સવૈયા

રામ ગુલામ તુ હી હનુમાન ગોસાఁઈ સુસાఁઈ સદા અનુકૂલો ।

પાલ્યો હૌં બાલ જ્યોં આખર દૂ પિતુ માતુ સોં મઙ્ગલ મોદ સમૂલો ॥

બાఁહ કી બેદન બાఁહ પગાર પુકારત આરત આનఁદ ભૂલો ।

શ્રી રઘુબીર નિવારિયે પીર રહૌં દરબાર પરો લટિ લૂલો

॥35॥

શ્લોક 37

ઘનાક્ષરી

કાલ કી કરાલતા કરમ કઠિનાઈ કીધૌ, પાપ કે પ્રભાવ કી સુભાય બાય બાવરે ।

બેદન કુભાఁતિ સો સહી ન જાતિ રાતિ દિન, સોઈ બાఁહ ગહી જો ગહી સમીર ડાબરે ॥

લાયો તરુ તુલસી તિહારો સો નિહારિ બારિ, સીઞ્ચિયે મલીન ભો તયો હૈ તિહુఁ તાવરે ।

ભૂતનિ કી આપની પરાયે કી કૃપા નિધાન, જાનિયત સબહી કી રીતિ રામ રાવરે

॥36॥

શ્લોક 38

પાఁય પીર પેટ પીર બાఁહ પીર મુંહ પીર, જર જર સકલ પીર મી હૈ ।

દેવ ભૂત પિતર કરમ ખલ કાલ ગ્રહ, મોહિ પર દવરિ દમાનક સી દી હૈ ॥

હૌં તો બિનુ મોલ કે બિકાનો બલિ બારે હીતેં, ઓટ રામ નામ કી લલાટ લિખિ લી હૈ ।

કુఁભજ કે કિઙ્કર બિકલ બૂઢે ગોખુરનિ, હાય રામ રાય ઐસી હાલ કહૂఁ ભી હૈ

॥37॥

શ્લોક 39

બાહુક સુબાહુ નીચ લીચર મરીચ મિલિ, મુఁહ પીર કેતુજા કુરોગ જાતુધાન હૈ ।

રામ નામ જપ જાગ કિયો ચહોં સાનુરાગ, કાલ કૈસે દૂત ભૂત કહા મેરે માન હૈ ॥

સુમિરે સહાય રામ લખન આખર દઊઉ, જિનકે સમૂહ સાકે જાગત જહાન હૈ ।

તુલસી સఁભારિ તાડકા સఁહારિ ભારિ ભટ, બેધે બરગદ સે બનાઈ બાનવાન હૈ

॥38॥

શ્લોક 40

બાલપને સૂધે મન રામ સનમુખ ભયો, રામ નામ લેત માఁગિ ખાત ટૂક ટાક હૌમ્ ।

પરયો લોક રીતિ મેં પુનીત પ્રીતિ રામ રાય, મોહ બસ બૈઠો તોરિ તરકિ તરાક હૌમ્ ॥

ખોટે ખોટે આચરન આચરત અપનાયો, અઞ્જની કુમાર સોધ્યો રામપાનિ પાક હૌમ્ ।

તુલસી ગુસાఁઈ ભયો ભોણ્ડે દિન ભૂલ ગયો, તાકો ફલ પાવત નિદાન પરિપાક હૌમ્

॥39॥

શ્લોક 41

અસન બસન હીન બિષમ બિષાદ લીન, દેખિ દીન દૂબરો કરૈ ન હાય હાય કો ।

તુલસી અનાથ સો સનાથ રઘુનાથ કિયો, દિયો ફલ સીલ સિન્ધુ આપને સુભાય કો ॥

નીચ યહિ બીચ પતિ પાઇ ભરુ હાઈગો, બિહાઇ પ્રભુ ભજન બચન મન કાય કો ।

તા તેં તનુ પેષિયત ઘોર બરતોર મિસ, ફૂટિ ફૂટિ નિકસત લોન રામ રાય કો

॥40॥

શ્લોક 42

જીઓ જગ જાનકી જીવન કો કહાઇ જન, મરિબે કો બારાનસી બારિ સુર સરિ કો ।

તુલસી કે દોહૂఁ હાથ મોદક હૈં ઐસે ઠાఁઊ, જાકે જિયે મુયે સોચ કરિહૈં ન લરિ કો ॥

મો કો ઝૂఁટો સાఁચો લોગ રામ કૌ કહત સબ, મેરે મન માન હૈ ન હર કો ન હરિ કો ।

ભારી પીર દુસહ સરીર તેં બિહાલ હોત, સોઊ રઘુબીર બિનુ સકૈ દૂર કરિ કો

॥41॥

શ્લોક 43

સીતાપતિ સાહેબ સહાય હનુમાન નિત, હિત ઉપદેશ કો મહેસ માનો ગુરુ કૈ ।

માનસ બચન કાય સરન તિહારે પાఁય, તુમ્હરે ભરોસે સુર મૈં ન જાને સુર કૈ ॥

બ્યાધિ ભૂત જનિત ઉપાધિ કાહુ ખલ કી, સમાધિ કી જૈ તુલસી કો જાનિ જન ફુર કૈ ।

કપિનાથ રઘુનાથ ભોલાનાથ ભૂતનાથ, રોગ સિન્ધુ ક્યોં ન ડારિયત ગાય ખુર કૈ

॥42॥

શ્લોક 44

કહોં હનુમાન સોં સુજાન રામ રાય સોં, કૃપાનિધાન સઙ્કર સોં સાવધાન સુનિયે ।

હરષ વિષાદ રાગ રોષ ગુન દોષ મી, બિરચી બિરઞ્ચી સબ દેખિયત દુનિયે ॥

માયા જીવ કાલ કે કરમ કે સુભાય કે, કરૈયા રામ બેદ કહેં સાఁચી મન ગુનિયે ।

તુમ્હ તેં કહા ન હોય હા હા સો બુઝૈયે મોહિં, હૌં હૂఁ રહોં મૌનહી વયો સો જાનિ લુનિયે

॥43॥

શ્લોક 45