ਹਨੁਮਾਨ੍ ਬਾਹੁਕਾ (ਬਟੁਕਾ) ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ

ਹਨੁਮਾਨ੍ ਬਾਹੁਕਾ (ਬਟੁਕਾ) ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ

ਸ਼੍ਲੋਕ 1

ਚੌਪਾਈ

ਸਿਨ੍ਧੁ ਤਰਨ, ਸਿਯ-ਸੋਚ ਹਰਨ, ਰਬਿ ਬਾਲ ਬਰਨ ਤਨੁ ।

ਭੁਜ ਬਿਸਾਲ, ਮੂਰਤਿ ਕਰਾਲ ਕਾਲਹੁ ਕੋ ਕਾਲ ਜਨੁ ॥

ਗਹਨ-ਦਹਨ-ਨਿਰਦਹਨ ਲਙ੍ਕ ਨਿਃਸਙ੍ਕ, ਬਙ੍ਕ-ਭੁਵ ।

ਜਾਤੁਧਾਨ-ਬਲਵਾਨ ਮਾਨ-ਮਦ-ਦਵਨ ਪਵਨਸੁਵ ॥

ਕਹ ਤੁਲਸਿਦਾਸ ਸੇਵਤ ਸੁਲਭ ਸੇਵਕ ਹਿਤ ਸਨ੍ਤਤ ਨਿਕਟ ।

ਗੁਨ ਗਨਤ, ਨਮਤ, ਸੁਮਿਰਤ ਜਪਤ ਸਮਨ ਸਕਲ-ਸਙ੍ਕਟ-ਵਿਕਟ

ਸ਼੍ਲੋਕ 2

ਸ੍ਵਰ੍ਨ-ਸੈਲ-ਸਙ੍ਕਾਸ ਕੋਟਿ-ਰਵਿ ਤਰੁਨ ਤੇਜ ਘਨ ।

ਉਰ ਵਿਸਾਲ ਭੁਜ ਦਣ੍ਡ ਚਣ੍ਡ ਨਖ-ਵਜ੍ਰਤਨ ॥

ਪਿਙ੍ਗ ਨਯਨ, ਭृਕੁਟੀ ਕਰਾਲ ਰਸਨਾ ਦਸਨਾਨਨ ।

ਕਪਿਸ ਕੇਸ ਕਰਕਸ ਲਙ੍ਗੂਰ, ਖਲ-ਦਲ-ਬਲ-ਭਾਨਨ ॥

ਕਹ ਤੁਲਸਿਦਾਸ ਬਸ ਜਾਸੁ ਉਰ ਮਾਰੁਤਸੁਤ ਮੂਰਤਿ ਵਿਕਟ ।

ਸਨ੍ਤਾਪ ਪਾਪ ਤੇਹਿ ਪੁਰੁष ਪਹਿ ਸਪਨੇਹੁఁ ਨਹਿਂ ਆਵਤ ਨਿਕਟ

॥1॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 3

ਝੂਲਨਾ

ਪਞ੍ਚਮੁਖ-ਛਃਮੁਖ ਭृਗੁ ਮੁਖ੍ਯ ਭਟ ਅਸੁਰ ਸੁਰ, ਸਰ੍ਵ ਸਰਿ ਸਮਰ ਸਮਰਤ੍ਥ ਸੂਰੋ ।

ਬਾਙ੍ਕੁਰੋ ਬੀਰ ਬਿਰੁਦੈਤ ਬਿਰੁਦਾਵਲੀ, ਬੇਦ ਬਨ੍ਦੀ ਬਦਤ ਪੈਜਪੂਰੋ ॥

ਜਾਸੁ ਗੁਨਗਾਥ ਰਘੁਨਾਥ ਕਹ ਜਾਸੁਬਲ, ਬਿਪੁਲ ਜਲ ਭਰਿਤ ਜਗ ਜਲਧਿ ਝੂਰੋ ।

ਦੁਵਨ ਦਲ ਦਮਨ ਕੋ ਕੌਨ ਤੁਲਸੀਸ ਹੈ, ਪਵਨ ਕੋ ਪੂਤ ਰਜਪੂਤ ਰੁਰੋ

॥2॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 4

ਘਨਾਕ੍षਰੀ

ਭਾਨੁਸੋਂ ਪਢਨ ਹਨੁਮਾਨ ਗੇ ਭਾਨੁਮਨ, ਅਨੁਮਾਨਿ ਸਿਸੁ ਕੇਲਿ ਕਿਯੋ ਫੇਰ ਫਾਰਸੋ ।

ਪਾਛਿਲੇ ਪਗਨਿ ਗਮ ਗਗਨ ਮਗਨ ਮਨ, ਕ੍ਰਮ ਕੋ ਨ ਭ੍ਰਮ ਕਪਿ ਬਾਲਕ ਬਿਹਾਰ ਸੋ ॥

ਕੌਤੁਕ ਬਿਲੋਕਿ ਲੋਕਪਾਲ ਹਰਿਹਰ ਵਿਧਿ, ਲੋਚਨਨਿ ਚਕਾਚੌਨ੍ਧੀ ਚਿਤ੍ਤਨਿ ਖਬਾਰ ਸੋ।

ਬਲ ਕੈਨ੍ਧੋ ਬੀਰ ਰਸ ਧੀਰਜ ਕੈ, ਸਾਹਸ ਕੈ, ਤੁਲਸੀ ਸਰੀਰ ਧਰੇ ਸਬਨਿ ਸਾਰ ਸੋ

॥3॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 5

ਭਾਰਤ ਮੇਂ ਪਾਰਥ ਕੇ ਰਥ ਕੇਥੂ ਕਪਿਰਾਜ, ਗਾਜ੍ਯੋ ਸੁਨਿ ਕੁਰੁਰਾਜ ਦਲ ਹਲ ਬਲ ਭੋ ।

ਕਹ੍ਯੋ ਦ੍ਰੋਨ ਭੀषਮ ਸਮੀਰ ਸੁਤ ਮਹਾਬੀਰ, ਬੀਰ-ਰਸ-ਬਾਰਿ-ਨਿਧਿ ਜਾਕੋ ਬਲ ਜਲ ਭੋ ॥

ਬਾਨਰ ਸੁਭਾਯ ਬਾਲ ਕੇਲਿ ਭੂਮਿ ਭਾਨੁ ਲਾਗਿ, ਫਲఁਗ ਫਲਾఁਗ ਹੂਤੇਂ ਘਾਟਿ ਨਭ ਤਲ ਭੋ ।

ਨਾਈ-ਨਾਈ-ਮਾਥ ਜੋਰਿ-ਜੋਰਿ ਹਾਥ ਜੋਧਾ ਜੋ ਹੈਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇਖੇ ਜਗਜੀਵਨ ਕੋ ਫਲ ਭੋ

॥4॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 6

ਗੋ-ਪਦ ਪਯੋਧਿ ਕਰਿ, ਹੋਲਿਕਾ ਜ੍ਯੋਂ ਲਾਈ ਲਙ੍ਕ, ਨਿਪਟ ਨਿਃਸਙ੍ਕ ਪਰ ਪੁਰ ਗਲ ਬਲ ਭੋ ।

ਦ੍ਰੋਨ ਸੋ ਪਹਾਰ ਲਿਯੋ ਖ੍ਯਾਲ ਹੀ ਉਖਾਰਿ ਕਰ, ਕਨ੍ਦੁਕ ਜ੍ਯੋਂ ਕਪਿ ਖੇਲ ਬੇਲ ਕੈਸੋ ਫਲ ਭੋ ॥

ਸਙ੍ਕਟ ਸਮਾਜ ਅਸਮਞ੍ਜਸ ਭੋ ਰਾਮ ਰਾਜ, ਕਾਜ ਜੁਗ ਪੂਗਨਿ ਕੋ ਕਰਤਲ ਪਲ ਭੋ ।

ਸਾਹਸੀ ਸਮਤ੍ਥ ਤੁਲਸੀ ਕੋ ਨਾਈ ਜਾ ਕੀ ਬਾఁਹ, ਲੋਕ ਪਾਲ ਪਾਲਨ ਕੋ ਫਿਰ ਥਿਰ ਥਲ ਭੋ

॥5॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 7

ਕਮਠ ਕੀ ਪੀਠਿ ਜਾਕੇ ਗੋਡਨਿ ਕੀ ਗਾਡੈਂ ਮਾਨੋ, ਨਾਪ ਕੇ ਭਾਜਨ ਭਰਿ ਜਲ ਨਿਧਿ ਜਲ ਭੋ ।

ਜਾਤੁਧਾਨ ਦਾਵਨ ਪਰਾਵਨ ਕੋ ਦੁਰ੍ਗ ਭਯੋ, ਮਹਾ ਮੀਨ ਬਾਸ ਤਿਮਿ ਤੋਮਨਿ ਕੋ ਥਲ ਭੋ ॥

ਕੁਮ੍ਭਕਰਨ ਰਾਵਨ ਪਯੋਦ ਨਾਦ ਈਧਨ ਕੋ, ਤੁਲਸੀ ਪ੍ਰਤਾਪ ਜਾਕੋ ਪ੍ਰਬਲ ਅਨਲ ਭੋ ।

ਭੀषਮ ਕਹਤ ਮੇਰੇ ਅਨੁਮਾਨ ਹਨੁਮਾਨ, ਸਾਰਿਖੋ ਤ੍ਰਿਕਾਲ ਨ ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਮਹਾਬਲ ਭੋ

॥6॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 8

ਦੂਤ ਰਾਮ ਰਾਯ ਕੋ ਸਪੂਤ ਪੂਤ ਪੌਨਕੋ ਤੂ, ਅਞ੍ਜਨੀ ਕੋ ਨਨ੍ਦਨ ਪ੍ਰਤਾਪ ਭੂਰਿ ਭਾਨੁ ਸੋ ।

ਸੀਯ-ਸੋਚ-ਸਮਨ, ਦੁਰਿਤ ਦੋष ਦਮਨ, ਸਰਨ ਆਯੇ ਅਵਨ ਲਖਨ ਪ੍ਰਿਯ ਪ੍ਰਾਣ ਸੋ ॥

ਦਸਮੁਖ ਦੁਸਹ ਦਰਿਦ੍ਰ ਦਰਿਬੇ ਕੋ ਭਯੋ, ਪ੍ਰਕਟ ਤਿਲੋਕ ਓਕ ਤੁਲਸੀ ਨਿਧਾਨ ਸੋ ।

ਜ੍ਞਾਨ ਗੁਨਵਾਨ ਬਲਵਾਨ ਸੇਵਾ ਸਾਵਧਾਨ, ਸਾਹੇਬ ਸੁਜਾਨ ਉਰ ਆਨੁ ਹਨੁਮਾਨ ਸੋ

॥7॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 9

ਦਵਨ ਦੁਵਨ ਦਲ ਭੁਵਨ ਬਿਦਿਤ ਬਲ, ਬੇਦ ਜਸ ਗਾਵਤ ਬਿਬੁਧ ਬਨ੍ਦੀ ਛੋਰ ਕੋ ।

ਪਾਪ ਤਾਪ ਤਿਮਿਰ ਤੁਹਿਨ ਨਿਘਟਨ ਪਟੁ, ਸੇਵਕ ਸਰੋਰੁਹ ਸੁਖਦ ਭਾਨੁ ਭੋਰ ਕੋ ॥

ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਤੇਂ ਬਿਸੋਕ ਸਪਨੇ ਨ ਸੋਕ, ਤੁਲਸੀ ਕੇ ਹਿਯੇ ਹੈ ਭਰੋਸੋ ਏਕ ਓਰ ਕੋ ।

ਰਾਮ ਕੋ ਦੁਲਾਰੋ ਦਾਸ ਬਾਮਦੇਵ ਕੋ ਨਿਵਾਸ। ਨਾਮ ਕਲਿ ਕਾਮਤਰੁ ਕੇਸਰੀ ਕਿਸੋਰ ਕੋ

॥8॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 10

ਮਹਾਬਲ ਸੀਮ ਮਹਾ ਭੀਮ ਮਹਾਬਾਨ ਇਤ, ਮਹਾਬੀਰ ਬਿਦਿਤ ਬਰਾਯੋ ਰਘੁਬੀਰ ਕੋ ।

ਕੁਲਿਸ ਕਠੋਰ ਤਨੁ ਜੋਰ ਪਰੈ ਰੋਰ ਰਨ, ਕਰੁਨਾ ਕਲਿਤ ਮਨ ਧਾਰਮਿਕ ਧੀਰ ਕੋ ॥

ਦੁਰ੍ਜਨ ਕੋ ਕਾਲਸੋ ਕਰਾਲ ਪਾਲ ਸਜ੍ਜਨ ਕੋ, ਸੁਮਿਰੇ ਹਰਨ ਹਾਰ ਤੁਲਸੀ ਕੀ ਪੀਰ ਕੋ ।

ਸੀਯ-ਸੁਖ-ਦਾਯਕ ਦੁਲਾਰੋ ਰਘੁਨਾਯਕ ਕੋ, ਸੇਵਕ ਸਹਾਯਕ ਹੈ ਸਾਹਸੀ ਸਮੀਰ ਕੋ

॥9॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 11

ਰਚਿਬੇ ਕੋ ਬਿਧਿ ਜੈਸੇ, ਪਾਲਿਬੇ ਕੋ ਹਰਿ ਹਰ, ਮੀਚ ਮਾਰਿਬੇ ਕੋ, ਜ੍ਯਾਈਬੇ ਕੋ ਸੁਧਾਪਾਨ ਭੋ ।

ਧਰਿਬੇ ਕੋ ਧਰਨਿ, ਤਰਨਿ ਤਮ ਦਲਿਬੇ ਕੋ, ਸੋਖਿਬੇ ਕृਸਾਨੁ ਪੋषਿਬੇ ਕੋ ਹਿਮ ਭਾਨੁ ਭੋ ॥

ਖਲ ਦੁਃਖ ਦੋषਿਬੇ ਕੋ, ਜਨ ਪਰਿਤੋषਿਬੇ ਕੋ, ਮਾఁਗਿਬੋ ਮਲੀਨਤਾ ਕੋ ਮੋਦਕ ਦੁਦਾਨ ਭੋ ।

ਆਰਤ ਕੀ ਆਰਤਿ ਨਿਵਾਰਿਬੇ ਕੋ ਤਿਹੁఁ ਪੁਰ, ਤੁਲਸੀ ਕੋ ਸਾਹੇਬ ਹਠੀਲੋ ਹਨੁਮਾਨ ਭੋ

॥10॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 12

ਸੇਵਕ ਸ੍ਯੋਕਾਈ ਜਾਨਿ ਜਾਨਕੀਸ ਮਾਨੈ ਕਾਨਿ, ਸਾਨੁਕੂਲ ਸੂਲਪਾਨਿ ਨਵੈ ਨਾਥ ਨਾఁਕ ਕੋ ।

ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਦਾਨਵ ਦਯਾਵਨੇ ਹ੍ਵੈ ਜੋਰੈਂ ਹਾਥ, ਬਾਪੁਰੇ ਬਰਾਕ ਕਹਾ ਔਰ ਰਾਜਾ ਰਾఁਕ ਕੋ ॥

ਜਾਗਤ ਸੋਵਤ ਬੈਠੇ ਬਾਗਤ ਬਿਨੋਦ ਮੋਦ, ਤਾਕੇ ਜੋ ਅਨਰ੍ਥ ਸੋ ਸਮਰ੍ਥ ਏਕ ਆఁਕ ਕੋ ।

ਸਬ ਦਿਨ ਰੁਰੋ ਪਰੈ ਪੂਰੋ ਜਹਾఁ ਤਹਾఁ ਤਾਹਿ, ਜਾਕੇ ਹੈ ਭਰੋਸੋ ਹਿਯੇ ਹਨੁਮਾਨ ਹਾఁਕ ਕੋ

॥11॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 13

ਸਾਨੁਗ ਸਗੌਰਿ ਸਾਨੁਕੂਲ ਸੂਲਪਾਨਿ ਤਾਹਿ, ਲੋਕਪਾਲ ਸਕਲ ਲਖਨ ਰਾਮ ਜਾਨਕੀ ।

ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਕੋ ਬਿਸੋਕ ਸੋ ਤਿਲੋਕ ਤਾਹਿ, ਤੁਲਸੀ ਤਮਾਇ ਕਹਾ ਕਾਹੂ ਬੀਰ ਆਨਕੀ ॥

ਕੇਸਰੀ ਕਿਸੋਰ ਬਨ੍ਦੀਛੋਰ ਕੇ ਨੇਵਾਜੇ ਸਬ, ਕੀਰਤਿ ਬਿਮਲ ਕਪਿ ਕਰੁਨਾਨਿਧਾਨ ਕੀ ।

ਬਾਲਕ ਜ੍ਯੋਂ ਪਾਲਿ ਹੈਂ ਕृਪਾਲੁ ਮੁਨਿ ਸਿਦ੍ਧਤਾ ਕੋ, ਜਾਕੇ ਹਿਯੇ ਹੁਲਸਤਿ ਹਾఁਕ ਹਨੁਮਾਨ ਕੀ

॥12॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 14

ਕਰੁਨਾਨਿਧਾਨ ਬਲਬੁਦ੍ਧਿ ਕੇ ਨਿਧਾਨ ਹੌ, ਮਹਿਮਾ ਨਿਧਾਨ ਗੁਨਜ੍ਞਾਨ ਕੇ ਨਿਧਾਨ ਹੌ ।

ਬਾਮ ਦੇਵ ਰੁਪ ਭੂਪ ਰਾਮ ਕੇ ਸਨੇਹੀ, ਨਾਮ, ਲੇਤ ਦੇਤ ਅਰ੍ਥ ਧਰ੍ਮ ਕਾਮ ਨਿਰਬਾਨ ਹੌ ॥

ਆਪਨੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀਤਾਰਾਮ ਕੇ ਸੁਭਾਵ ਸੀਲ, ਲੋਕ ਬੇਦ ਬਿਧਿ ਕੇ ਬਿਦੂष ਹਨੁਮਾਨ ਹੌ ।

ਮਨ ਕੀ ਬਚਨ ਕੀ ਕਰਮ ਕੀ ਤਿਹੂఁ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਤੁਲਸੀ ਤਿਹਾਰੋ ਤੁਮ ਸਾਹੇਬ ਸੁਜਾਨ ਹੌ

॥13॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 15

ਮਨ ਕੋ ਅਗਮ ਤਨ ਸੁਗਮ ਕਿਯੇ ਕਪੀਸ, ਕਾਜ ਮਹਾਰਾਜ ਕੇ ਸਮਾਜ ਸਾਜ ਸਾਜੇ ਹੈਮ੍ ।

ਦੇਵਬਨ੍ਦੀ ਛੋਰ ਰਨਰੋਰ ਕੇਸਰੀ ਕਿਸੋਰ, ਜੁਗ ਜੁਗ ਜਗ ਤੇਰੇ ਬਿਰਦ ਬਿਰਾਜੇ ਹੈਮ੍ ।

ਬੀਰ ਬਰਜੋਰ ਘਟਿ ਜੋਰ ਤੁਲਸੀ ਕੀ ਓਰ, ਸੁਨਿ ਸਕੁਚਾਨੇ ਸਾਧੁ ਖਲ ਗਨ ਗਾਜੇ ਹੈਮ੍ ।

ਬਿਗਰੀ ਸఁਵਾਰ ਅਞ੍ਜਨੀ ਕੁਮਾਰ ਕੀਜੇ ਮੋਹਿਂ, ਜੈਸੇ ਹੋਤ ਆਯੇ ਹਨੁਮਾਨ ਕੇ ਨਿਵਾਜੇ ਹੈਮ੍

॥14॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 16

ਸਵੈਯਾ

ਜਾਨ ਸਿਰੋਮਨਿ ਹੋ ਹਨੁਮਾਨ ਸਦਾ ਜਨ ਕੇ ਮਨ ਬਾਸ ਤਿਹਾਰੋ ।

ਢਾਰੋ ਬਿਗਾਰੋ ਮੈਂ ਕਾਕੋ ਕਹਾ ਕੇਹਿ ਕਾਰਨ ਖੀਝਤ ਹੌਂ ਤੋ ਤਿਹਾਰੋ ॥

ਸਾਹੇਬ ਸੇਵਕ ਨਾਤੇ ਤੋ ਹਾਤੋ ਕਿਯੋ ਸੋ ਤਹਾਂ ਤੁਲਸੀ ਕੋ ਨ ਚਾਰੋ ।

ਦੋष ਸੁਨਾਯੇ ਤੈਂ ਆਗੇਹੁఁ ਕੋ ਹੋਸ਼ਿਯਾਰ ਹ੍ਵੈਂ ਹੋਂ ਮਨ ਤੋ ਹਿਯ ਹਾਰੋ

॥15॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 17

ਤੇਰੇ ਥਪੈ ਉਥਪੈ ਨ ਮਹੇਸ, ਥਪੈ ਥਿਰ ਕੋ ਕਪਿ ਜੇ ਉਰ ਘਾਲੇ ।

ਤੇਰੇ ਨਿਬਾਜੇ ਗਰੀਬ ਨਿਬਾਜ ਬਿਰਾਜਤ ਬੈਰਿਨ ਕੇ ਉਰ ਸਾਲੇ ॥

ਸਙ੍ਕਟ ਸੋਚ ਸਬੈ ਤੁਲਸੀ ਲਿਯੇ ਨਾਮ ਫਟੈ ਮਕਰੀ ਕੇ ਸੇ ਜਾਲੇ ।

ਬੂਢ ਭਯੇ ਬਲਿ ਮੇਰਿਹਿਂ ਬਾਰ, ਕਿ ਹਾਰਿ ਪਰੇ ਬਹੁਤੈ ਨਤ ਪਾਲੇ

॥16॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 18

ਸਿਨ੍ਧੁ ਤਰੇ ਬਡੇ ਬੀਰ ਦਲੇ ਖਲ, ਜਾਰੇ ਹੈਂ ਲਙ੍ਕ ਸੇ ਬਙ੍ਕ ਮਵਾਸੇ ।

ਤੈਂ ਰਨਿ ਕੇਹਰਿ ਕੇਹਰਿ ਕੇ ਬਿਦਲੇ ਅਰਿ ਕੁਞ੍ਜਰ ਛੈਲ ਛਵਾਸੇ ॥

ਤੋਸੋ ਸਮਤ੍ਥ ਸੁਸਾਹੇਬ ਸੇਈ ਸਹੈ ਤੁਲਸੀ ਦੁਖ ਦੋष ਦਵਾ ਸੇ ।

ਬਾਨਰਬਾਜ ! ਬਢੇ ਖਲ ਖੇਚਰ, ਲੀਜਤ ਕ੍ਯੋਂ ਨ ਲਪੇਟਿ ਲਵਾਸੇ

॥17॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 19

ਅਚ੍ਛ ਵਿਮਰ੍ਦਨ ਕਾਨਨ ਭਾਨਿ ਦਸਾਨਨ ਆਨਨ ਭਾ ਨ ਨਿਹਾਰੋ ।

ਬਾਰਿਦਨਾਦ ਅਕਮ੍ਪਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰਨ ਸੇ ਕੁਞ੍ਜਰ ਕੇਹਰਿ ਵਾਰੋ ॥

ਰਾਮ ਪ੍ਰਤਾਪ ਹੁਤਾਸਨ, ਕਚ੍ਛ, ਵਿਪਚ੍ਛ, ਸਮੀਰ ਸਮੀਰ ਦੁਲਾਰੋ ।

ਪਾਪ ਤੇ ਸਾਪ ਤੇ ਤਾਪ ਤਿਹੂఁ ਤੇਂ ਸਦਾ ਤੁਲਸੀ ਕਹ ਸੋ ਰਖਵਾਰੋ

॥18॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 20

ਘਨਾਕ੍षਰੀ

ਜਾਨਤ ਜਹਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਕੋ ਨਿਵਾਜ੍ਯੋ ਜਨ, ਮਨ ਅਨੁਮਾਨਿ ਬਲਿ ਬੋਲ ਨ ਬਿਸਾਰਿਯੇ ।

ਸੇਵਾ ਜੋਗ ਤੁਲਸੀ ਕਬਹੁఁ ਕਹਾ ਚੂਕ ਪਰੀ, ਸਾਹੇਬ ਸੁਭਾਵ ਕਪਿ ਸਾਹਿਬੀ ਸਮ੍ਭਾਰਿਯੇ ॥

ਅਪਰਾਧੀ ਜਾਨਿ ਕੀਜੈ ਸਾਸਤਿ ਸਹਸ ਭਾਨ੍ਤਿ, ਮੋਦਕ ਮਰੈ ਜੋ ਤਾਹਿ ਮਾਹੁਰ ਨ ਮਾਰਿਯੇ ।

ਸਾਹਸੀ ਸਮੀਰ ਕੇ ਦੁਲਾਰੇ ਰਘੁਬੀਰ ਜੂ ਕੇ, ਬਾఁਹ ਪੀਰ ਮਹਾਬੀਰ ਬੇਗਿ ਹੀ ਨਿਵਾਰਿਯੇ

॥19॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 21

ਬਾਲਕ ਬਿਲੋਕਿ, ਬਲਿ ਬਾਰੇਂ ਤੇਂ ਆਪਨੋ ਕਿਯੋ, ਦੀਨਬਨ੍ਧੁ ਦਯਾ ਕੀਨ੍ਹੀਂ ਨਿਰੁਪਾਧਿ ਨ੍ਯਾਰਿਯੇ ।

ਰਾਵਰੋ ਭਰੋਸੋ ਤੁਲਸੀ ਕੇ, ਰਾਵਰੋਈ ਬਲ, ਆਸ ਰਾਵਰੀਯੈ ਦਾਸ ਰਾਵਰੋ ਵਿਚਾਰਿਯੇ ॥

ਬਡੋ ਬਿਕਰਾਲ ਕਲਿ ਕਾਕੋ ਨ ਬਿਹਾਲ ਕਿਯੋ, ਮਾਥੇ ਪਗੁ ਬਲਿ ਕੋ ਨਿਹਾਰਿ ਸੋ ਨਿਬਾਰਿਯੇ ।

ਕੇਸਰੀ ਕਿਸੋਰ ਰਨਰੋਰ ਬਰਜੋਰ ਬੀਰ, ਬਾఁਹ ਪੀਰ ਰਾਹੁ ਮਾਤੁ ਜ੍ਯੌਂ ਪਛਾਰਿ ਮਾਰਿਯੇ

॥20॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 22

ਉਥਪੇ ਥਪਨਥਿਰ ਥਪੇ ਉਥਪਨਹਾਰ, ਕੇਸਰੀ ਕੁਮਾਰ ਬਲ ਆਪਨੋ ਸਮ੍ਬਾਰਿਯੇ ।

ਰਾਮ ਕੇ ਗੁਲਾਮਨਿ ਕੋ ਕਾਮ ਤਰੁ ਰਾਮਦੂਤ, ਮੋਸੇ ਦੀਨ ਦੂਬਰੇ ਕੋ ਤਕਿਯਾ ਤਿਹਾਰਿਯੇ ॥

ਸਾਹੇਬ ਸਮਰ੍ਥ ਤੋ ਸੋਂ ਤੁਲਸੀ ਕੇ ਮਾਥੇ ਪਰ, ਸੋਊ ਅਪਰਾਧ ਬਿਨੁ ਬੀਰ, ਬਾఁਧਿ ਮਾਰਿਯੇ ।

ਪੋਖਰੀ ਬਿਸਾਲ ਬਾఁਹੁ, ਬਲਿ, ਬਾਰਿਚਰ ਪੀਰ, ਮਕਰੀ ਜ੍ਯੋਂ ਪਕਰਿ ਕੇ ਬਦਨ ਬਿਦਾਰਿਯੇ

॥21॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 23

ਰਾਮ ਕੋ ਸਨੇਹ, ਰਾਮ ਸਾਹਸ ਲਖਨ ਸਿਯ, ਰਾਮ ਕੀ ਭਗਤਿ, ਸੋਚ ਸਙ੍ਕਟ ਨਿਵਾਰਿਯੇ ।

ਮੁਦ ਮਰਕਟ ਰੋਗ ਬਾਰਿਨਿਧਿ ਹੇਰਿ ਹਾਰੇ, ਜੀਵ ਜਾਮਵਨ੍ਤ ਕੋ ਭਰੋਸੋ ਤੇਰੋ ਭਾਰਿਯੇ ॥

ਕੂਦਿਯੇ ਕृਪਾਲ ਤੁਲਸੀ ਸੁਪ੍ਰੇਮ ਪਬ੍ਬਯਤੇਂ, ਸੁਥਲ ਸੁਬੇਲ ਭਾਲੂ ਬੈਠਿ ਕੈ ਵਿਚਾਰਿਯੇ ।

ਮਹਾਬੀਰ ਬਾఁਕੁਰੇ ਬਰਾਕੀ ਬਾఁਹ ਪੀਰ ਕ੍ਯੋਂ ਨ, ਲਙ੍ਕਿਨੀ ਜ੍ਯੋਂ ਲਾਤ ਘਾਤ ਹੀ ਮਰੋਰਿ ਮਾਰਿਯੇ

॥22॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 24

ਲੋਕ ਪਰਲੋਕਹੁఁ ਤਿਲੋਕ ਨ ਵਿਲੋਕਿਯਤ, ਤੋਸੇ ਸਮਰਥ ਚष ਚਾਰਿਹੂఁ ਨਿਹਾਰਿਯੇ ।

ਕਰ੍ਮ, ਕਾਲ, ਲੋਕਪਾਲ, ਅਗ ਜਗ ਜੀਵਜਾਲ, ਨਾਥ ਹਾਥ ਸਬ ਨਿਜ ਮਹਿਮਾ ਬਿਚਾਰਿਯੇ ॥

ਖਾਸ ਦਾਸ ਰਾਵਰੋ, ਨਿਵਾਸ ਤੇਰੋ ਤਾਸੁ ਉਰ, ਤੁਲਸੀ ਸੋ, ਦੇਵ ਦੁਖੀ ਦੇਖਿਅਤ ਭਾਰਿਯੇ ।

ਬਾਤ ਤਰੁਮੂਲ ਬਾఁਹੂਸੂਲ ਕਪਿਕਚ੍ਛੁ ਬੇਲਿ, ਉਪਜੀ ਸਕੇਲਿ ਕਪਿ ਕੇਲਿ ਹੀ ਉਖਾਰਿਯੇ

॥23॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 25

ਕਰਮ ਕਰਾਲ ਕਂਸ ਭੂਮਿਪਾਲ ਕੇ ਭਰੋਸੇ, ਬਕੀ ਬਕ ਭਗਿਨੀ ਕਾਹੂ ਤੇਂ ਕਹਾ ਡਰੈਗੀ ।

ਬਡੀ ਬਿਕਰਾਲ ਬਾਲ ਘਾਤਿਨੀ ਨ ਜਾਤ ਕਹਿ, ਬਾఁਹੂ ਬਲ ਬਾਲਕ ਛਬੀਲੇ ਛੋਟੇ ਛਰੈਗੀ ॥

ਆਈ ਹੈ ਬਨਾਈ ਬੇष ਆਪ ਹੀ ਬਿਚਾਰਿ ਦੇਖ, ਪਾਪ ਜਾਯ ਸਬ ਕੋ ਗੁਨੀ ਕੇ ਪਾਲੇ ਪਰੈਗੀ ।

ਪੂਤਨਾ ਪਿਸਾਚਿਨੀ ਜ੍ਯੌਂ ਕਪਿ ਕਾਨ੍ਹ ਤੁਲਸੀ ਕੀ, ਬਾఁਹ ਪੀਰ ਮਹਾਬੀਰ ਤੇਰੇ ਮਾਰੇ ਮਰੈਗੀ

॥24॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 26

ਭਾਲ ਕੀ ਕਿ ਕਾਲ ਕੀ ਕਿ ਰੋष ਕੀ ਤ੍ਰਿਦੋष ਕੀ ਹੈ, ਬੇਦਨ ਬਿषਮ ਪਾਪ ਤਾਪ ਛਲ ਛਾఁਹ ਕੀ ।

ਕਰਮਨ ਕੂਟ ਕੀ ਕਿ ਜਨ੍ਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਬੂਟ ਕੀ, ਪਰਾਹਿ ਜਾਹਿ ਪਾਪਿਨੀ ਮਲੀਨ ਮਨ ਮਾఁਹ ਕੀ ॥

ਪੈਹਹਿ ਸਜਾਯ, ਨਤ ਕਹਤ ਬਜਾਯ ਤੋਹਿ, ਬਾਬਰੀ ਨ ਹੋਹਿ ਬਾਨਿ ਜਾਨਿ ਕਪਿ ਨਾఁਹ ਕੀ ।

ਆਨ ਹਨੁਮਾਨ ਕੀ ਦੁਹਾਈ ਬਲਵਾਨ ਕੀ, ਸਪਥ ਮਹਾਬੀਰ ਕੀ ਜੋ ਰਹੈ ਪੀਰ ਬਾఁਹ ਕੀ

॥25॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 27

ਸਿਂਹਿਕਾ ਸఁਹਾਰਿ ਬਲ ਸੁਰਸਾ ਸੁਧਾਰਿ ਛਲ, ਲਙ੍ਕਿਨੀ ਪਛਾਰਿ ਮਾਰਿ ਬਾਟਿਕਾ ਉਜਾਰੀ ਹੈ ।

ਲਙ੍ਕ ਪਰਜਾਰਿ ਮਕਰੀ ਬਿਦਾਰਿ ਬਾਰ ਬਾਰ, ਜਾਤੁਧਾਨ ਧਾਰਿ ਧੂਰਿ ਧਾਨੀ ਕਰਿ ਡਾਰੀ ਹੈ ॥

ਤੋਰਿ ਜਮਕਾਤਰਿ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀ ਕਠੋਰਿ ਆਨੀ, ਰਾਵਨ ਕੀ ਰਾਨੀ ਮੇਘਨਾਦ ਮਹਤਾਰੀ ਹੈ ।

ਭੀਰ ਬਾఁਹ ਪੀਰ ਕੀ ਨਿਪਟ ਰਾਖੀ ਮਹਾਬੀਰ, ਕੌਨ ਕੇ ਸਕੋਚ ਤੁਲਸੀ ਕੇ ਸੋਚ ਭਾਰੀ ਹੈ

॥26॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 28

ਤੇਰੋ ਬਾਲਿ ਕੇਲਿ ਬੀਰ ਸੁਨਿ ਸਹਮਤ ਧੀਰ, ਭੂਲਤ ਸਰੀਰ ਸੁਧਿ ਸਕ੍ਰ ਰਵਿ ਰਾਹੁ ਕੀ ।

ਤੇਰੀ ਬਾఁਹ ਬਸਤ ਬਿਸੋਕ ਲੋਕ ਪਾਲ ਸਬ, ਤੇਰੋ ਨਾਮ ਲੇਤ ਰਹੈਂ ਆਰਤਿ ਨ ਕਾਹੁ ਕੀ ॥

ਸਾਮ ਦਾਮ ਭੇਦ ਵਿਧਿ ਬੇਦਹੂ ਲਬੇਦ ਸਿਧਿ, ਹਾਥ ਕਪਿਨਾਥ ਹੀ ਕੇ ਚੋਟੀ ਚੋਰ ਸਾਹੁ ਕੀ ।

ਆਲਸ ਅਨਖ ਪਰਿਹਾਸ ਕੈ ਸਿਖਾਵਨ ਹੈ, ਏਤੇ ਦਿਨ ਰਹੀ ਪੀਰ ਤੁਲਸੀ ਕੇ ਬਾਹੁ ਕੀ

॥27॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 29

ਟੂਕਨਿ ਕੋ ਘਰ ਘਰ ਡੋਲਤ ਕఁਗਾਲ ਬੋਲਿ, ਬਾਲ ਜ੍ਯੋਂ ਕृਪਾਲ ਨਤ ਪਾਲ ਪਾਲਿ ਪੋਸੋ ਹੈ ।

ਕੀਨ੍ਹੀ ਹੈ ਸఁਭਾਰ ਸਾਰ ਅఁਜਨੀ ਕੁਮਾਰ ਬੀਰ, ਆਪਨੋ ਬਿਸਾਰਿ ਹੈਂ ਨ ਮੇਰੇਹੂ ਭਰੋਸੋ ਹੈ ॥

ਇਤਨੋ ਪਰੇਖੋ ਸਬ ਭਾਨ੍ਤਿ ਸਮਰਥ ਆਜੁ, ਕਪਿਰਾਜ ਸਾਞ੍ਚੀ ਕਹੌਂ ਕੋ ਤਿਲੋਕ ਤੋਸੋ ਹੈ ।

ਸਾਸਤਿ ਸਹਤ ਦਾਸ ਕੀਜੇ ਪੇਖਿ ਪਰਿਹਾਸ, ਚੀਰੀ ਕੋ ਮਰਨ ਖੇਲ ਬਾਲਕਨਿ ਕੋਸੋ ਹੈ

॥28॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 30

ਆਪਨੇ ਹੀ ਪਾਪ ਤੇਂ ਤ੍ਰਿਪਾਤ ਤੇਂ ਕਿ ਸਾਪ ਤੇਂ, ਬਢੀ ਹੈ ਬਾఁਹ ਬੇਦਨ ਕਹੀ ਨ ਸਹਿ ਜਾਤਿ ਹੈ ।

ਔषਧ ਅਨੇਕ ਜਨ੍ਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਟੋਟਕਾਦਿ ਕਿਯੇ, ਬਾਦਿ ਭਯੇ ਦੇਵਤਾ ਮਨਾਯੇ ਅਧੀਕਾਤਿ ਹੈ ॥

ਕਰਤਾਰ, ਭਰਤਾਰ, ਹਰਤਾਰ, ਕਰ੍ਮ ਕਾਲ, ਕੋ ਹੈ ਜਗਜਾਲ ਜੋ ਨ ਮਾਨਤ ਇਤਾਤਿ ਹੈ ।

ਚੇਰੋ ਤੇਰੋ ਤੁਲਸੀ ਤੂ ਮੇਰੋ ਕਹ੍ਯੋ ਰਾਮ ਦੂਤ, ਢੀਲ ਤੇਰੀ ਬੀਰ ਮੋਹਿ ਪੀਰ ਤੇਂ ਪਿਰਾਤਿ ਹੈ

॥29॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 31

ਦੂਤ ਰਾਮ ਰਾਯ ਕੋ, ਸਪੂਤ ਪੂਤ ਵਾਯ ਕੋ, ਸਮਤ੍ਵ ਹਾਥ ਪਾਯ ਕੋ ਸਹਾਯ ਅਸਹਾਯ ਕੋ ।

ਬਾఁਕੀ ਬਿਰਦਾਵਲੀ ਬਿਦਿਤ ਬੇਦ ਗਾਇਯਤ, ਰਾਵਨ ਸੋ ਭਟ ਭਯੋ ਮੁਠਿਕਾ ਕੇ ਧਾਯ ਕੋ ॥

ਏਤੇ ਬਡੇ ਸਾਹੇਬ ਸਮਰ੍ਥ ਕੋ ਨਿਵਾਜੋ ਆਜ, ਸੀਦਤ ਸੁਸੇਵਕ ਬਚਨ ਮਨ ਕਾਯ ਕੋ ।

ਥੋਰੀ ਬਾఁਹ ਪੀਰ ਕੀ ਬਡੀ ਗਲਾਨਿ ਤੁਲਸੀ ਕੋ, ਕੌਨ ਪਾਪ ਕੋਪ, ਲੋਪ ਪ੍ਰਕਟ ਪ੍ਰਭਾਯ ਕੋ

॥30॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 32

ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਦਨੁਜ ਮਨੁਜ ਮੁਨਿ ਸਿਦ੍ਧ ਨਾਗ, ਛੋਟੇ ਬਡੇ ਜੀਵ ਜੇਤੇ ਚੇਤਨ ਅਚੇਤ ਹੈਮ੍ ।

ਪੂਤਨਾ ਪਿਸਾਚੀ ਜਾਤੁਧਾਨੀ ਜਾਤੁਧਾਨ ਬਾਗ, ਰਾਮ ਦੂਤ ਕੀ ਰਜਾਈ ਮਾਥੇ ਮਾਨਿ ਲੇਤ ਹੈਮ੍ ॥

ਘੋਰ ਜਨ੍ਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਕੂਟ ਕਪਟ ਕੁਰੋਗ ਜੋਗ, ਹਨੁਮਾਨ ਆਨ ਸੁਨਿ ਛਾਡਤ ਨਿਕੇਤ ਹੈਮ੍ ।

ਕ੍ਰੋਧ ਕੀਜੇ ਕਰ੍ਮ ਕੋ ਪ੍ਰਬੋਧ ਕੀਜੇ ਤੁਲਸੀ ਕੋ, ਸੋਧ ਕੀਜੇ ਤਿਨਕੋ ਜੋ ਦੋष ਦੁਖ ਦੇਤ ਹੈਮ੍

॥31॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 33

ਤੇਰੇ ਬਲ ਬਾਨਰ ਜਿਤਾਯੇ ਰਨ ਰਾਵਨ ਸੋਂ, ਤੇਰੇ ਘਾਲੇ ਜਾਤੁਧਾਨ ਭਯੇ ਘਰ ਘਰ ਕੇ ।

ਤੇਰੇ ਬਲ ਰਾਮ ਰਾਜ ਕਿਯੇ ਸਬ ਸੁਰ ਕਾਜ, ਸਕਲ ਸਮਾਜ ਸਾਜ ਸਾਜੇ ਰਘੁਬਰ ਕੇ ॥

ਤੇਰੋ ਗੁਨਗਾਨ ਸੁਨਿ ਗੀਰਬਾਨ ਪੁਲਕਤ, ਸਜਲ ਬਿਲੋਚਨ ਬਿਰਞ੍ਚਿ ਹਰਿਹਰ ਕੇ ।

ਤੁਲਸੀ ਕੇ ਮਾਥੇ ਪਰ ਹਾਥ ਫੇਰੋ ਕੀਸ ਨਾਥ, ਦੇਖਿਯੇ ਨ ਦਾਸ ਦੁਖੀ ਤੋਸੋ ਕਨਿਗਰ ਕੇ

॥32॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 34

ਪਾਲੋ ਤੇਰੇ ਟੂਕ ਕੋ ਪਰੇਹੂ ਚੂਕ ਮੂਕਿਯੇ ਨ, ਕੂਰ ਕੌਡੀ ਦੂਕੋ ਹੌਂ ਆਪਨੀ ਓਰ ਹੇਰਿਯੇ ।

ਭੋਰਾਨਾਥ ਭੋਰੇ ਹੀ ਸਰੋष ਹੋਤ ਥੋਰੇ ਦੋष, ਪੋषਿ ਤੋषਿ ਥਾਪਿ ਆਪਨੋ ਨ ਅਵ ਡੇਰਿਯੇ ॥

ਅఁਬੁ ਤੂ ਹੌਂ ਅఁਬੁ ਚੂਰ, ਅఁਬੁ ਤੂ ਹੌਂ ਡਿਮ੍ਭ ਸੋ ਨ, ਬੂਝਿਯੇ ਬਿਲਮ੍ਬ ਅਵਲਮ੍ਬ ਮੇਰੇ ਤੇਰਿਯੇ ।

ਬਾਲਕ ਬਿਕਲ ਜਾਨਿ ਪਾਹਿ ਪ੍ਰੇਮ ਪਹਿਚਾਨਿ, ਤੁਲਸੀ ਕੀ ਬਾఁਹ ਪਰ ਲਾਮੀ ਲੂਮ ਫੇਰਿਯੇ

॥33॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 35

ਘੇਰਿ ਲਿਯੋ ਰੋਗਨਿ, ਕੁਜੋਗਨਿ, ਕੁਲੋਗਨਿ ਜ੍ਯੌਂ, ਬਾਸਰ ਜਲਦ ਘਨ ਘਟਾ ਧੁਕਿ ਧਾਈ ਹੈ ।

ਬਰਸਤ ਬਾਰਿ ਪੀਰ ਜਾਰਿਯੇ ਜਵਾਸੇ ਜਸ, ਰੋष ਬਿਨੁ ਦੋष ਧੂਮ ਮੂਲ ਮਲਿਨਾਈ ਹੈ ॥

ਕਰੁਨਾਨਿਧਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ, ਹੇਰਿ ਹఁਸਿ ਹਾఁਕਿ ਫੂਙ੍ਕਿ ਫੌਞ੍ਜੈ ਤੇ ਉਡਾਈ ਹੈ ।

ਖਾਯੇ ਹੁਤੋ ਤੁਲਸੀ ਕੁਰੋਗ ਰਾਢ ਰਾਕਸਨਿ, ਕੇਸਰੀ ਕਿਸੋਰ ਰਾਖੇ ਬੀਰ ਬਰਿਆਈ ਹੈ

॥34॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 36

ਸਵੈਯਾ

ਰਾਮ ਗੁਲਾਮ ਤੁ ਹੀ ਹਨੁਮਾਨ ਗੋਸਾఁਈ ਸੁਸਾఁਈ ਸਦਾ ਅਨੁਕੂਲੋ ।

ਪਾਲ੍ਯੋ ਹੌਂ ਬਾਲ ਜ੍ਯੋਂ ਆਖਰ ਦੂ ਪਿਤੁ ਮਾਤੁ ਸੋਂ ਮਙ੍ਗਲ ਮੋਦ ਸਮੂਲੋ ॥

ਬਾఁਹ ਕੀ ਬੇਦਨ ਬਾఁਹ ਪਗਾਰ ਪੁਕਾਰਤ ਆਰਤ ਆਨఁਦ ਭੂਲੋ ।

ਸ਼੍ਰੀ ਰਘੁਬੀਰ ਨਿਵਾਰਿਯੇ ਪੀਰ ਰਹੌਂ ਦਰਬਾਰ ਪਰੋ ਲਟਿ ਲੂਲੋ

॥35॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 37

ਘਨਾਕ੍षਰੀ

ਕਾਲ ਕੀ ਕਰਾਲਤਾ ਕਰਮ ਕਠਿਨਾਈ ਕੀਧੌ, ਪਾਪ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕੀ ਸੁਭਾਯ ਬਾਯ ਬਾਵਰੇ ।

ਬੇਦਨ ਕੁਭਾఁਤਿ ਸੋ ਸਹੀ ਨ ਜਾਤਿ ਰਾਤਿ ਦਿਨ, ਸੋਈ ਬਾఁਹ ਗਹੀ ਜੋ ਗਹੀ ਸਮੀਰ ਡਾਬਰੇ ॥

ਲਾਯੋ ਤਰੁ ਤੁਲਸੀ ਤਿਹਾਰੋ ਸੋ ਨਿਹਾਰਿ ਬਾਰਿ, ਸੀਞ੍ਚਿਯੇ ਮਲੀਨ ਭੋ ਤਯੋ ਹੈ ਤਿਹੁఁ ਤਾਵਰੇ ।

ਭੂਤਨਿ ਕੀ ਆਪਨੀ ਪਰਾਯੇ ਕੀ ਕृਪਾ ਨਿਧਾਨ, ਜਾਨਿਯਤ ਸਬਹੀ ਕੀ ਰੀਤਿ ਰਾਮ ਰਾਵਰੇ

॥36॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 38

ਪਾఁਯ ਪੀਰ ਪੇਟ ਪੀਰ ਬਾఁਹ ਪੀਰ ਮੁਂਹ ਪੀਰ, ਜਰ ਜਰ ਸਕਲ ਪੀਰ ਮੀ ਹੈ ।

ਦੇਵ ਭੂਤ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਖਲ ਕਾਲ ਗ੍ਰਹ, ਮੋਹਿ ਪਰ ਦਵਰਿ ਦਮਾਨਕ ਸੀ ਦੀ ਹੈ ॥

ਹੌਂ ਤੋ ਬਿਨੁ ਮੋਲ ਕੇ ਬਿਕਾਨੋ ਬਲਿ ਬਾਰੇ ਹੀਤੇਂ, ਓਟ ਰਾਮ ਨਾਮ ਕੀ ਲਲਾਟ ਲਿਖਿ ਲੀ ਹੈ ।

ਕੁఁਭਜ ਕੇ ਕਿਙ੍ਕਰ ਬਿਕਲ ਬੂਢੇ ਗੋਖੁਰਨਿ, ਹਾਯ ਰਾਮ ਰਾਯ ਐਸੀ ਹਾਲ ਕਹੂఁ ਭੀ ਹੈ

॥37॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 39

ਬਾਹੁਕ ਸੁਬਾਹੁ ਨੀਚ ਲੀਚਰ ਮਰੀਚ ਮਿਲਿ, ਮੁఁਹ ਪੀਰ ਕੇਤੁਜਾ ਕੁਰੋਗ ਜਾਤੁਧਾਨ ਹੈ ।

ਰਾਮ ਨਾਮ ਜਪ ਜਾਗ ਕਿਯੋ ਚਹੋਂ ਸਾਨੁਰਾਗ, ਕਾਲ ਕੈਸੇ ਦੂਤ ਭੂਤ ਕਹਾ ਮੇਰੇ ਮਾਨ ਹੈ ॥

ਸੁਮਿਰੇ ਸਹਾਯ ਰਾਮ ਲਖਨ ਆਖਰ ਦਊਉ, ਜਿਨਕੇ ਸਮੂਹ ਸਾਕੇ ਜਾਗਤ ਜਹਾਨ ਹੈ ।

ਤੁਲਸੀ ਸఁਭਾਰਿ ਤਾਡਕਾ ਸఁਹਾਰਿ ਭਾਰਿ ਭਟ, ਬੇਧੇ ਬਰਗਦ ਸੇ ਬਨਾਈ ਬਾਨਵਾਨ ਹੈ

॥38॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 40

ਬਾਲਪਨੇ ਸੂਧੇ ਮਨ ਰਾਮ ਸਨਮੁਖ ਭਯੋ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਲੇਤ ਮਾఁਗਿ ਖਾਤ ਟੂਕ ਟਾਕ ਹੌਮ੍ ।

ਪਰਯੋ ਲੋਕ ਰੀਤਿ ਮੇਂ ਪੁਨੀਤ ਪ੍ਰੀਤਿ ਰਾਮ ਰਾਯ, ਮੋਹ ਬਸ ਬੈਠੋ ਤੋਰਿ ਤਰਕਿ ਤਰਾਕ ਹੌਮ੍ ॥

ਖੋਟੇ ਖੋਟੇ ਆਚਰਨ ਆਚਰਤ ਅਪਨਾਯੋ, ਅਞ੍ਜਨੀ ਕੁਮਾਰ ਸੋਧ੍ਯੋ ਰਾਮਪਾਨਿ ਪਾਕ ਹੌਮ੍ ।

ਤੁਲਸੀ ਗੁਸਾఁਈ ਭਯੋ ਭੋਣ੍ਡੇ ਦਿਨ ਭੂਲ ਗਯੋ, ਤਾਕੋ ਫਲ ਪਾਵਤ ਨਿਦਾਨ ਪਰਿਪਾਕ ਹੌਮ੍

॥39॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 41

ਅਸਨ ਬਸਨ ਹੀਨ ਬਿषਮ ਬਿषਾਦ ਲੀਨ, ਦੇਖਿ ਦੀਨ ਦੂਬਰੋ ਕਰੈ ਨ ਹਾਯ ਹਾਯ ਕੋ ।

ਤੁਲਸੀ ਅਨਾਥ ਸੋ ਸਨਾਥ ਰਘੁਨਾਥ ਕਿਯੋ, ਦਿਯੋ ਫਲ ਸੀਲ ਸਿਨ੍ਧੁ ਆਪਨੇ ਸੁਭਾਯ ਕੋ ॥

ਨੀਚ ਯਹਿ ਬੀਚ ਪਤਿ ਪਾਇ ਭਰੁ ਹਾਈਗੋ, ਬਿਹਾਇ ਪ੍ਰਭੁ ਭਜਨ ਬਚਨ ਮਨ ਕਾਯ ਕੋ ।

ਤਾ ਤੇਂ ਤਨੁ ਪੇषਿਯਤ ਘੋਰ ਬਰਤੋਰ ਮਿਸ, ਫੂਟਿ ਫੂਟਿ ਨਿਕਸਤ ਲੋਨ ਰਾਮ ਰਾਯ ਕੋ

॥40॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 42

ਜੀਓ ਜਗ ਜਾਨਕੀ ਜੀਵਨ ਕੋ ਕਹਾਇ ਜਨ, ਮਰਿਬੇ ਕੋ ਬਾਰਾਨਸੀ ਬਾਰਿ ਸੁਰ ਸਰਿ ਕੋ ।

ਤੁਲਸੀ ਕੇ ਦੋਹੂఁ ਹਾਥ ਮੋਦਕ ਹੈਂ ਐਸੇ ਠਾఁਊ, ਜਾਕੇ ਜਿਯੇ ਮੁਯੇ ਸੋਚ ਕਰਿਹੈਂ ਨ ਲਰਿ ਕੋ ॥

ਮੋ ਕੋ ਝੂఁਟੋ ਸਾఁਚੋ ਲੋਗ ਰਾਮ ਕੌ ਕਹਤ ਸਬ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਮਾਨ ਹੈ ਨ ਹਰ ਕੋ ਨ ਹਰਿ ਕੋ ।

ਭਾਰੀ ਪੀਰ ਦੁਸਹ ਸਰੀਰ ਤੇਂ ਬਿਹਾਲ ਹੋਤ, ਸੋਊ ਰਘੁਬੀਰ ਬਿਨੁ ਸਕੈ ਦੂਰ ਕਰਿ ਕੋ

॥41॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 43

ਸੀਤਾਪਤਿ ਸਾਹੇਬ ਸਹਾਯ ਹਨੁਮਾਨ ਨਿਤ, ਹਿਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਕੋ ਮਹੇਸ ਮਾਨੋ ਗੁਰੁ ਕੈ ।

ਮਾਨਸ ਬਚਨ ਕਾਯ ਸਰਨ ਤਿਹਾਰੇ ਪਾఁਯ, ਤੁਮ੍ਹਰੇ ਭਰੋਸੇ ਸੁਰ ਮੈਂ ਨ ਜਾਨੇ ਸੁਰ ਕੈ ॥

ਬ੍ਯਾਧਿ ਭੂਤ ਜਨਿਤ ਉਪਾਧਿ ਕਾਹੁ ਖਲ ਕੀ, ਸਮਾਧਿ ਕੀ ਜੈ ਤੁਲਸੀ ਕੋ ਜਾਨਿ ਜਨ ਫੁਰ ਕੈ ।

ਕਪਿਨਾਥ ਰਘੁਨਾਥ ਭੋਲਾਨਾਥ ਭੂਤਨਾਥ, ਰੋਗ ਸਿਨ੍ਧੁ ਕ੍ਯੋਂ ਨ ਡਾਰਿਯਤ ਗਾਯ ਖੁਰ ਕੈ

॥42॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 44

ਕਹੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਸੋਂ ਸੁਜਾਨ ਰਾਮ ਰਾਯ ਸੋਂ, ਕृਪਾਨਿਧਾਨ ਸਙ੍ਕਰ ਸੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਸੁਨਿਯੇ ।

ਹਰष ਵਿषਾਦ ਰਾਗ ਰੋष ਗੁਨ ਦੋष ਮੀ, ਬਿਰਚੀ ਬਿਰਞ੍ਚੀ ਸਬ ਦੇਖਿਯਤ ਦੁਨਿਯੇ ॥

ਮਾਯਾ ਜੀਵ ਕਾਲ ਕੇ ਕਰਮ ਕੇ ਸੁਭਾਯ ਕੇ, ਕਰੈਯਾ ਰਾਮ ਬੇਦ ਕਹੇਂ ਸਾఁਚੀ ਮਨ ਗੁਨਿਯੇ ।

ਤੁਮ੍ਹ ਤੇਂ ਕਹਾ ਨ ਹੋਯ ਹਾ ਹਾ ਸੋ ਬੁਝੈਯੇ ਮੋਹਿਂ, ਹੌਂ ਹੂఁ ਰਹੋਂ ਮੌਨਹੀ ਵਯੋ ਸੋ ਜਾਨਿ ਲੁਨਿਯੇ

॥43॥

ਸ਼੍ਲੋਕ 45